معرفی و دانلود کتاب مادر و مامان

معرفی کتاب مادر و مامان

کتاب مادر و مامان به قلم علی موذنی یک داستان بلند اجتماعی است که با رویکردی روانکاوانه به شرح زندگی خانواده‌ای می‌پردازد که درگیر بحران شده‌اند. نویسنده با روایت این داستان به کنکاش در روابط خانوادگی می‌پردازد تا از این رهگذر با نگاهی تازه به مفهوم مادری و تناقض‌های عاطفی نظر بیندازد.

درباره‌ی کتاب مادر و مامان

علی موذنی کتاب مادر و مامان را با توصیف یک مراسم خاکسپاری آغاز می‌کند و به مرور خواننده را شخصیت‌های داستان آشنا می‌سازد. فتانه که در مراسم خاکسپاری مادرشوهرش از حال رفته و به بیمارستان منتقل شده، به دلیل تزریق اشتباه آنتی‌بیوتیک دچار تشنج شده است. در حالی که همسرش فرشاد از بابت این موضوع بسیار نگران است، فرهاد با شک و تردید به موضوع نگاه می‌کند. چراکه فتانه را یکی از مهم‌ترین کسانی می‌داند که در طول حیات مادرش، اسباب ناراحتی‌اش را فراهم کرده است.

نویسنده در کتاب مادر و مامان این گره خانوادگی را از همان آغاز پیش روی خواننده قرار می‌دهد و او را با قلم خود همراه می‌کند تا با رسوخ به داستان و شناخت روحیه‌ی شخصیت‌های داستانی، علت شکل‌گیری این گره را دریابد و شاهد گشایش تدریجی آن باشد.

چالش‌های خانواده و رابطه در داستان مادر و مامان

علی موذنی با شرح روایتی آشنا از یک خانواده‌ی ایرانی تلاش می‌کند تا داستان بلند مادر و مامان را به بستری برای تفکر خواننده تبدیل سازد تا در عین دنبال کردن ماجرا و تنش‌ها، به شکل عمیق‌تری به روابط خانوادگی نگاه کند. او در داستان اجتماعی پیشِ رو مانند اغلب آثار خود با نثری روان، داستانی را شرح می‌دهد که پیچیدگی‌های روابط میان‌نسلی و معناهای متفاوت مادری در آن بسیار پررنگ است. به همین خاطر است که خرید کتاب مادر و مامان برای علاقه‌مندان به رمان‌های خانوادگی و اجتماعی گزینه‌ای جذاب خواهد بود که می‌تواند طعم غرق شدن در لذت مطالعه‌ی یک داستان ایرانی را بچشاند.

گفتنی‌ست که نشر نیستان هنر برای چاپ و نشر این اثر کوشیده است.

کتاب مادر و مامان برای شما مناسب است اگر

• به مطالعه‌ی داستان‌های اجتماعی ایرانی علاقه دارید.
• دلتان می‌خواهد یک داستان خانوادگی بخوانید که از نثری ساده و روان و درونمایه‌ی روانشناسانه برخوردار است.

در بخشی از کتاب مادر و مامان می‌خوانیم

الناز در آستانۀ اتاق خواب مامان اقدس ایستاد و چرخید رو به او و دست‌هاش را از هم باز کرد و گفت: «ملتی که تاریخ خودشو ندونه...» خودش هم زد زیر خنده و رفت توی اتاق و چراغش را روشن کرد. فرهاد لبخند زنان تکیه داد به مبل. دوست نداشت و از اول هم نمی‌خواست بیایند این جا زندگی کنند. دلش می‌خواست زندگی‌اش از تیر و ترکش‌های انرژی فتانه دور باشد، حتی در همین حد که تو راه پله یا توی آسانسور یا توی پارکینگ لحظه‌ای به هم بر بخورند و چشم توی چشم شوند. مخصوصا برای کتایون نگران بود. اتفاقا مامان اقدس هم با این حس و حال و نگرانی او همدل بود، اما کتایون و خانواده‌اش اصرار داشتند این‌جا زندگی کنیم. کتایون می‌گفت: من اجاره نشینی رو دوس ندارم، فرهاد! دوس ندارم آلاخون والاخون باشم. دوس دارم تو خونه‌ای زندگی کنم که به نام خودمون باشه، حتی اگه متراژش نصف این واحدی باشه که الان توشیم. بلند شد رفت سمت اتاق مامان اقدس. تقه‌ای به در نیمه باز زد.

الناز گفت: بفرمایید. رفت تو. الناز لب تخت نشسته بود و محتویات جعبۀ نقره‌ای را که تا فرهاد به یاد داشت، محل نگه داری لوازم آرایش مامان اقدس بوده، نگاه می‌کرد. به ظرافت ذاتی‌اش وسیله‌ها را که زیاد هم نبودند، یکی یکی در می‌آورد و نگاه می‌کرد و با لبخندی که نشان از مهر و تاثر داشت، می‌گذاشت سر جاش. سرمه دان نقره را گرفت جلوی نور. چه سرمه‌ها که به چشم نکشیدی، مادر! هنوز حضورش توی اتاق تب و تاب دارد. عطری که همیشه می‌زد، از جوانی، این‌جا بیشتر به مشام می‌رسد. هنوز لباس‌هایی که موقع خواب می‌پوشید، از چوب‌لباسی آویزان بود. کاش همه چیز این اتاق به همین حالت حفظ شود. هر چند مطمئنم به چهلم نرسیده، حرف فروش واحد را پیش می‌کشند. ریش تراش و قیچی کوچک بابا با برس و شانه و ماهوت پاک کنی که دیگر اثری از رنگ قهوه‌ای دستۀ چوبی‌اش باقی نمانده روی میز آرایش مامان بود.