کتاب مثنوی مولوی و فلسفه برای کودکان: داستان‌های دفتر سوم، به همراه راهنمای آموزشی برای تسهیلگران

کتاب مثنوی مولوی و فلسفه برای کودکان: داستان‌های دفتر سوم، به همراه راهنمای آموزشی برای تسهیلگران نوشته‌ی یحیی قائدی و نسرین لطفی، راهنمایی ارزشمند برای تسهیل‌گران است تا به کمک داستان‌های مثنوی و درک فضای گفتگوها و جریان‌های احتمالی مباحثات، با آمادگی بالاتری شاگردان‌شان را در فهم فلسفه همراهی کنند.

فلسفه برای کودکان را می‌توان وسیله‌ای برای گفتگو میان آن‌ها و بزرگسالان دانست؛ زیرا داستان نقطه آغاز حرکت در مسیر فلسفیدن است. همه‌ی داستان‌ها، تفکرات و و روح پرسشگر انسان را به چالش می‌کشند. کودک با ورود به دنیای داستان، خود را همراه با شخصیت‌های درگیر در ماجراهای مختلف مشاهده می‌کند و هنگامی که به دنیای حقیقی خود برمی‌گردد، شروع به ساخت داستانش می‌کند.

یکی از اساسی‌ترین چالش‌ها در ایران، فلسفه برای کودکان است. مولانا در کتاب مثنوی که یکی از گنجینه‌های داستان‌گویی در ایران بوده، مفاهیم مورد نظر خود را در قالب شعر و داستان شرح می‌دهد و شما را در مسیر تفکر و تعقل وا می‌دارد.

کتاب مثنوی مولوی و فلسفه برای کودکان مناسب چه کسانی است؟

داستان‌های این کتاب برای کودکان دوره متوسطه اول مناسب است. همچنین به تسهیلگران پیشنهاد می‌شود که پیش از خواندن داستان در اجتماع پژوهشی، راهنمای آن را مطالعه نمایند تا با آسودگی بیشتری همسفر فلسفیدن شاگردانشان شوند.

در بخشی از کتاب مثنوی مولوی و فلسفه برای کودکان می‌خوانیم:

در زمان‌های گذشته، مردی شهری، دوستی روستایی داشت. مرد روستایی هر بار که به شهر سفر می‌کرد، چند ماهی مهمان مرد شهری می‌شد و مرد شهری بدون هیچ چشم داشتی از دوست روستایی‌اش پذیرایی می‌کرد. مرد روستایی هر بار به هنگام بازگشت، از دوست شهری‌اش می‌خواست در بهار و تابستان به همراه خانواده‌اش به روستا برود تا بتواند مهمان نوازی او را جبران کند و مرد شهری هر بار سفر را به سال دیگری موکول می‌کرد. آخرین بار، مرد روستایی سه ماه را در خانه دوستش مهمان بود. مثل سال‌های گذشته، میزبان نهایت سخاوت و مهمان نوازی را درباره او انجام داد.

روستایی هنگام بازگشت به روستا، به دوستش گفت: ده سال است که من هر سال، چند ماه مهمان تو می‌شوم و از تو دعوت می‌کنم به خانه‌ام بیایی اما تو همیشه بهانه می‌آوری، این بار باید دعوتم را بپذیری و مهمانم شوی با اصرارهای مکرر، دوستش را سوگند داد و از او قول گرفت که به همراه خانواده‌اش مهمانش شوند. بچه‌های مرد شهری هم اصرار می‌کردند پدرشان دعوت را بپذیرد؛ چون دوست دارند به سفر بروند. اصرار روستایی از یک سو و پافشاری و خوشحالی کودکانش از سوی دیگر، او را قانع کرد که به روستا سفر کنند.