کتاب الگوی پیاده سازی مدیریت دانش در بخش‌های دولتی

کتاب الگوی پیاده سازی مدیریت دانش در بخش‌های دولتی نوشته‌ی نصرالله ابراهیمی، در 9 فصل تنظیم شده و به شرح مباحثی مانند مدیریت دانش در منابع اسلامی و اسناد فرادستی، نظریه‌های مدیریت دانش، رویکردها، چرخه‌ها و مدل‌ها و... می‌پردازد.

مدیریت دانش در سازمان‌ها به ویژه سازمان‌های دولتی با ایجاد قدرت داخلی سعی در حل کردن چالش‌های خارجی دارد. این مسئله با استفاده از منابع دانش موجود در کارکنان، فناوری اطلاعاتی و کاربردهای آن، ارتباط آن‌ها با مشتریان و تأمین کنندگان صورت می‌پذیرد.

مدیریت دانش در چند دهه اخیر به عنوان یک علم میان رشته‌ای مورد توجه دانشمندان و صاحبان سازمان‌های دولتی و غیردولتی قرار گرفته است. نقش دانش در پیشرفت و توسعه هر سازمانی سرلوحه برنامه تحقیق، کار و پیشرفت شرکت‌ها و سازمان‌ها قرار دارد. بنابراین توجه به دانش در طول تاریخ بسیار حائز اهمیت بوده است.

مدیریت دانش به‌ عنوان یک تلاش نظام‌مند و سنجیده برای توسعه، ترویج و به کار بردن دانش موجود در سازمان‌ها جهت کسب موفقیت و نائل شدن در نظر گرفته می‌شود. همچنین برای توانایی سازمان در ایجاد، توزیع و ذخیره دانش، کسب مزیت رقابتی در بخش‌های کیفیت، سرعت و نوآوری و قیمت بسیار حیاتی می‌باشد.

در بخشی از کتاب الگوی پیاده سازی مدیریت دانش در بخش‌های دولتی می‌خوانیم:

اسلام ارزش بالایی برای علم و علم‌آموزی قائل است. از آنجائی که اکتساب علم و انتشار آن از فرایندهای مدیریت دانش است بنابراین کسب علم مفید و برای خدا همراه با عمل خالصانه و انتقال آن با مهربانی و محبت به دیگران در اسلام تا بدان حد مقام می‌یابد که در روزهای واپسین، در کنار پیامبران و شهیدان از سایر مردم شفاعت کند.

انسان، دانش و آگاهی را تنها از آن جهت که او را بر طبیعت مسلط می‌کند و به سود زندگی مادی اوست، نمی‌خواهد. در انسان غریزه حقیقت‌جویی و تحقیق وجود دارد. نفس دانایی و آگاهی برای انسان مطلوب و لذت‌بخش است. علم، گذشته از این‌که وسیله‌ای است برای بهتر زیستن و برای خوب از عهده مسئولیت برآمدن، فی حد نفسه نیز مطلوب بشر است.

انسان اگر بداند رازی در ورای کهکشان‌ها وجود دارد و دانستن و ندانستن آن تأثیری در زندگی او ندارد، بازهم ترجیح می‌دهد که آن را بداند. انسان طبعاً از جهل فرار می‌کند و به سوی علم می‌شتابد؛ بنابراین، علم و آگاهی یکی از ابعاد معنوی انسان است. در تاریخ نشان نداده است که ائمه معصومین (ع)، حتی در یک مورد، از علم و اشراف و آگاهی به حقایق محروم باشند. آنان، در هر زمان و هر جامعه و درباره هر حقیقتی عالم بوده و ابراز علم فرموده‌اند.