کتاب من طبیعی، من انسانی، تکامل

کتاب من طبیعی، من انسانی، تکامل نوشته محمود رضایی‌نیا، چکیده‌ای از جلد 1 تا 10 کتاب تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی جلال الدین محمد مولوی اثر محمدتقی جعفری است و اشعار این شاعر بزرگ را مورد بررسی قرار می‌دهد.

مولانا جلال‌الدین بلخی که بود؟

مولانا جلال‌الدین بلخی در ششم ربیع‌الاول سال 604 هجری قمری در بلخ متولد شد. پدرش مولانا محمدبن حسین خطیبی به بهاءالدین ولد معروف بود. او در زمان محمد خوارزم‌شاه می‌زیست و در سن سیزده سالگی با پدرش از بلخ راهی قونیه شد و مورد استقبال فراوان قرار گرفت. برهان‌الدین محقق ترمذی مرید راستین پدر مولانا بود. زمانی که او به قونیه آمد، پدر مولانا یک سال پیش فوت کرده بود. او به مولانا گفت که از پدرت چیزهایی آموختم که به تو می‌آموزم.

مولانا 9 سال با برهان‌الدین هم‌نشین بود و ریاضت بسیار کشید. مولانا در چهل سالگی به عنوان مردی عارف و دانشمند شناخته می‌شد. او در سال 642 با شمس‌الدین محمدبن ملک راد تبریزی آشنا شد. این دیدار قلب و روح مولانا را بگداخت و او را شیدا کرد. پسر مولانا سلطان ولد نام داشت.

از جمله آثار مولانا می‌توان به فیه مافیه، غزلیات، مثنوی، مکاتب و مجالس مسلبه اشاره کرد. مولوی در سال 672 هجری قمری در سن 68 سالگی درگذشت.

با محمدتقی جعفری بیشتر آشنا شویم:

محمدتقی جعفری در سال 1304 خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. در جوانی به درجه اجتهاد نائل شد. در فلسفه و عرفان نزد آقامیرزا مهدی آشتیانی در تهران و شیخ مرتضی طالقانی در نجف اشرف کسب فیض نمود. تا به حال بیش از هشتاد اثر از او به چاپ رسیده است.

در بخشی از کتاب من طبیعی، من انسانی، تکامل می‌خوانیم:

(نفحات حق)

نفحات حق کار خود را می‌کند و بر انسان‌ها می‌وزد و می‌گذرد.

گروهی از آن بهره می‌برند و روح خود را نوازش می‌دهند.

گروهی بدون توجه مشغول کار خود هستند و از آن بهره نمی‌برند.

عارف جهان بیرونی را در یک وحدت عالی می‌بیند و درون خود را با تزکیه‌ای که انجام داده است. هرگونه خلأ روحی را برکنار ساخته است.

مولوی می‌گوید:

بر دل عارف هزاران غم بود، گر ز باغ دل خلالی کم بود

عالی‌ترین مقام انسان این است که بتواند درون خود را آن‌چنان در اختیار داشته باشد که درنتیجه یک وحدت و هماهنگی بسیار عالی در آن ایجاد نماید.