کتاب سپیده

کتاب سپیده به قلم افسانه گلپرور مفرد، داستان پستی و بلندی‌های زندگی دختری به نام سپیده را به رشته‌ی تحریر در آورده است.

در بخشی از کتاب سپیده می‌خوانیم:

آن شب مدت زیادی طول کشید تا سپیده به خواب رفت چون آن حرف‌های تلخ به شدت آزرده‌اش کرده بود. او در طول سال‌های سخت گذشته بارها و بارها همان حرف‌ها را از دهان پدر و مادرش شنیده بود ولی تازه معنی آن‌ها را می‌فهمید و در حالی ‌که احساس می‌کرد قلبش از غم و اندوه شدید به درد آمده، زیر لب نالید: خدایا، خودت بهم بگو چیکار کنم که این شکنجه زودتر تموم بشه؟ هفت سال سختی کشیدن بس نیست؟

چقدر دیگه می‌خوای به خاطر کاری که نکردم آزارم بدی؟ اونا یه جوری حرف می‌زنن انگار من خیلی دوست دارم همیشه این‌جا پیششونن بمونم و عذاب بکشم اما تو خودت می‌دونی که آرزویی به جز رفتن و راحت شدن ندارم. کاشکی زودتر بزرگ می‌شدم و از این خونه می‌رفتم. ‌ای کاش دیگه هیچ‌وقت این حرفارو نمی‌شنیدم. اصلا کاشکی همونجوری که اونا دلشون می‌خواد می‌مُردم و خلاص می‌شدم. زندگی کردن با این بدبختی و فلاکت چه فایده‌ای داره؟ وقتی هیشکی آدمو دوست نداره، واسه چی باید زنده باشه؟

سپیده زیر لب با خودش حرف می‌زد و می‌نالید و مثل همیشه صدایش در فضای کوچک اتاقش پیچید و کسی جوابش را نداد و با چشم‌های گریان به خواب رفت اما صبح روز بعد همین‌که چشم‌هایش را باز کرد، برای این‌که دوباره زخم زبان‌های مادرش را به جان نخرد با عجله اتاقش را مرتب کرد و آماده شد.

او با چالاکی لباس پوشید و به آشپزخانه دوید و لقمه‌ای نان و پنیر برای خودش درست کرد و داشت آن را در کیفش می‌گذاشت تا هرچه زودتر به مدرسه برود که نگاهش به سیما افتاد و چشم‌هایش به دست‌های مادرش خیره ماند.

سیما، به خوبی متوجه نگاه دخترش شد اما با خونسردی زیاد، دو تخم‌مرغ پخته‌ای را که پوست کنده بود حلقه حلقه کرد و با گوجه فرنگی و خیارشور لای نان باگت گذاشت و با سلیقه و دقت در کیسه فریزر پیچید و در کیف نوید قرار داد. بعد هم کیسه دیگری که در آن یک موز و یک پرتقال درشت بود کنار آن گذاشت و درش را بست و برای این‌که بیشتر سپیده را آزار بدهد، نگاه تندی به او انداخت و گفت: بخور نوش جونت عزیز دلم، ایشاا.. چشم بد ازت دور باشه.