کتاب ظلمات سپید

دیوید گرن در کتاب ظلمات سپید، داستانی از سفرهای اکتشافی و ماجراجویی‌های شگفت‌انگیز هنری ورزلی در قطب جنوب را روایت می‌کند. این سفرنامه به مبارزه‌ی بشر در برابر طبیعت بی‌رحم قطب جنوب می‌پردازد که در نهایت به اعتلای روحانی انسان منجر می‌شود.

هنری ورزلی افسر 56 ساله و بازنشسته‌ی ارتش بریتانیا که از او به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و الهام‌بخش‌ترین کاشفان قطبی تاریخ یاد می‌شود، سه بار به قطب جنوب سفر کرد که هر سفر او سرشار از ماجراهای اعجاب‌انگیز بود. سفر ورزلی در زمان خودش توجه مردم زیادی از سراسر جهان را به خود جلب کرد.

او بدون هیچ پشتیبانی این ماجراجویی را آغاز کرده بود؛ بدون هیچ ذخیره‌ی غذایی که از پیش در مسیر برایش پنهان کرده باشند و بدون هیچ سگ یا بادبانی که در کشیدن سورتمه کمکش کند. این کاری بزرگ بود که پیش از این کسی انجام نداده بود.

دیوید گرن (David Grann) که نویسنده‌ی آثار پرفروشی‌ محسوب می‌شود، با لحنی جدی صرفاً یک سفرنامه به شما ارائه نمی‌دهد بلکه با لحنی احساسی و گاه شوخ‌طبعانه شما را شیفته‌ی این سفر طولانی می‌کند و تصاویر بسیاری که در کتاب ظلمات سپید (The White Darkness) وجود دارد به شما در تجسم لحظه‌ لحظه‌های کتاب یاری می‌رساند.

در بخشی از کتاب ظلمات سپید می‌خوانیم:

ارنست شکلتون در بسیاری از تلاش‌هایش شکست خورده بود. اولین تلاش او برای کشف قطب جنوب در 1901 بود که به فرمانده‌ی کاشفان قطب، رابرت فالکُن اسکات پیوست. اسکات امیدوار بود بتواند اولین فردی باشد که به قطب می‌رسد. طبق گفته‌ی اسکات قطب جایی بود که «تابه‌حال نه پای هیچ انسانی به آن رسیده بود و نه هیچ‌کسی تابه‌حال آن را دیده بود.» اسکات، افسر نیروی دریایی انگلستان، فرماندهی سرسخت و شجاع بود و به تحقیقات علمی علاقه‌ داشت. با این‌ حال او از لحاظ اخلاقی فردی دگم، غیر‌صمیمی و قلدرمآب بود و روشش برای فرماندهی بر افرادش اقتدار توام با زورگویی بود. یک‌بار دستور داد یک آشپز را به خاطر نافرمانی غل و زنجیر کنند و گفت این مجازات برای این مرد باعث ایجاد فروتنی می‌شود. شکلتون که یک دهه در کشتی‌های تجاری کار کرده بود از اجرای این روش‌های زورگویانه خودداری می‌کرد.

در فوریه 1902 گروه شکلتون اردوگاه اولیه‌شان را بر روی لبۀ یخ‌زده‌ی قطب جنوب برپا کردند. قاره‌ی قطب جنوب دو فصل دارد؛ تابستان که از نوامبر تا فوریه به طول می‌کشد و زمستان. در بیشتر تابستان به خاطر زاویه‌ی زمین، نور خورشید در طول شب کم‌رمق و ناپدید می‌شود. در زمستان تاریکی فراگیر و شرایط بیش از پیش برای انسان غیرقابل تحمل می‌شود. در جولای دما تا منفی 89 درجه هم ثبت شده است. و بنابراین اسکات تا 2 نوامبر و تا وقتی که نور تابستانی آسمان را روشن کند منتظر ماند تا با شکلتون و نفر سومی به نام اسکات ویلسون سفر 1300کیلومتری‌شان را در قطب شروع کند. سفری که این‌گونه توصیفش می‌کردند: «پیاده‌روی‌ طولانی، پیاده‌روی در تنهایی بی‌پایان، پیاده‌روی زیر آسمان و پیاده‌روی در تاریکی محض.»