کتاب گروه درمانی کودکان: نمایش درمانی

کتاب گروه درمانی کودکان: نمایش درمانی نوشته آلفونس آیشینگر و والتر هول به نوعی از درمان روانشناسی در کودکان می‌پردازد که با نام گروه درمانی و نمایش درمانی شناخته می‌شود.

در روان درمانی کودکان و نوجوانان، محیط‌های روان نمایشگری (سایکو دراما) خاص برای گروه‌های سنی مختلف ایجاد می‌شود تا کودکان از زبان خود (زبان بازی) برای بیان خود، درک کردن، امتحان کردن چیزهای جدید و رشد درونی استفاده کنند. روان نمایشگری به یکی از محبوب‌ترین و مؤثرترین رویکردها در زمینه کار با کودکان و نوجوانان در کشورهای آلمانی زبان بدل شده است.

این امر تا حدود زیادی مرهون آلفونس آیشینگر است که درمانگران زیادی را آموزش داده و سه کتاب مهم و همچنین بسیاری از مقالات را در خصوص موضوع روان درمانی و روان نمایشگری کودکان منتشر کرده است. هدف آلوفنس آیشینگر (Alfons Aichinger) و والتر هول (Walter Holl) در این کتاب پرداختن به برخی مشکلات و بررسی تفصیلی دشواری‌های کار گروه درمانی با کودکان است. هدف آن‌ها ارائه دستورالعمل نبوده بلکه تلاش کرده‌اند از طریق مثال‌های مفصل خلاقیت شما را برانگیزانند و اشتیاق به آزمایش کردن را در شما ایجاد کنند.

گروه همسالان برای تکامل کودکان از اهمیت بسزایی برخوردار است. به دلیل اینکه کودکان مشکلات خود را از طریق نمایش و در عمل بیان می‌کنند. آیشینگر و هال در طول بیش از 35 سال ایده‌ها و روش‌های بنیادین مربوط به نقش‌گذاری روانی در گروه درمانی کودکان را مشخص کرده‌اند. آن‌ها با استفاده از مثال‌های روشن، ترکیب مناسب گروه‌های کودکان، ساختار جلسه گروه درمانی، فرآیند گروهی، مداخله‌های اختلال محور و فرآیندمحور و انتظارات از رهبران گروه را تشریح می‌کنند.

مخاطب این کتاب چه کسانی هستند:

مخاطب کتاب گروه درمانی کودکان: نمایش درمانی (Group therapy with children: psychodrama with children) در وهله اول دست‌اندرکارانی هستند که در موقعیت‌های درمانی با بچه‌ها کار می‌کنند. مکتب و رویکرد آن‌ها مهم نیست بلکه اشتیاق آن‌ها برای آزمایش این ایده‌ها در بافت خاص خودشان اهمیت دارد.

در بخشی از متن کتاب گروه درمانی کودکان: نمایش درمانی می‌خوانیم:

به بچه‌ها می‌گوییم: اکنون می‌خواهیم یک بازی کوتاه انجام دهیم تا یکدیگر را بشناسیم و به خاطر سپردن نام کودکان دیگر برایتان آسان شود (در اینجا یکی از درمانگران یک صندلی اضافه کنار خود قرار می‌دهد). بازی این‌گونه است: صندلی‌ای که در سمت چپ من قرار دارد خالی است. از پیتر می‌خواهم بیاید و کنار من بنشیند! سپس پیتر می‌پرسد: مانند کدام حیوان بیایم؟ ما نام یک حیوان که در مزرعه زندگی می‌کند را می‌بریم و مثلاً می‌گوییم: مانند یک خرگوش بیا! سپس پیتر وانمود می‌کند که یک خرگوش است و با پرش‌های کوچک روی صندلی کنار من می‌نشیند. بعد از آن، کودکی که صندلی خالی در سمت چپ او قرار دارد می‌تواند به همان شیوه‌ از کسی دیگر بخواهد که بیاید و روی آن صندلی بنشیند.

این بازی باعث کاهش اضطراب بچه‌ها می‌شود زیرا بیشتر آن‌ها با آن آشنا هستند و حرکت کردن باعث کاهش تنش می‌شود. همچنین بچه‌ها را برای مرحله نمایش نمادین گرم می‌کند. مضمون نمایش نمادین را در جلسه اول مطرح می‌کنیم، زیرا کودکان ابتدا باید یاد بگیرند چگونه در اینجا بازی کنند. هنگامی‌که هر یک از بچه‌ها تقریباً دو دور زد، نتیجه‌گیری می‌کنیم و بازی را ادامه می‌دهیم و می‌گوییم: واقعاً نقش حیوانات را بسیار خوب بازی کردید. حالا به همراه هم یک نمایش اجرا می‌کنیم که حیوانات مزرعه نام دارد. چه حیواناتی در مزرعه زندگی می‌کنند؟ ما پیشنهادهای بچه‌ها را تحسین و پیشنهاد‌های خود را به آن‌ها اضافه می‌کنیم تا نام تعداد زیادی از حیوانات برده شود. سپس از کودکان دعوت می‌کنیم و می‌گوییم: اکنون هر یک از شما می‌تواند انتخاب کند که می‌خواهد کدام‌یک از حیوانات مزرعه باشد. پس از انتخاب نقش توسط بچه‌ها از هر یک از آن‌ها می‌پرسیم که آیا حیوانی که انتخاب کرده جوان است یا پیر، رنگ پوستش چیست و در مزرعه چه کاری انجام می‌دهد.