کتاب آوازهای خاموش

کتاب آوازهای خاموش مجموعه‌ای از 8 داستان کوتاه به قلم محمد عزیزی، درباره‌ی مسائلی پیرامون تنهایی‌ها، نگرانی‌ها و وحشت انسان از دستاوردهای زندگی مدرن در برابر از دست دادن زندگی سنتی است.

فضای مورد روایت داستان‌های این اثر به صورت رئال و سوررئال هستند و متناسب با موضوع و درونیات قهرمانان، با هم درمی‌آمیزند.

در بخشی از کتاب آوازهای خاموش می‌خوانیم:

پسر بچه مثل یک ترکه بید، لاغر و باریک است و طاقت کار کردن در کویر را ندارد. مادرش، «خاتون» فقط همین یک پسر را دارد، شوهرش دو سه سال پیش با یک دل درد ساد مرده و او را تنها گذاشته. این است که خاتون، از پسرش دل مى‌کند و توکلت على الله، او را همراه این کاروان سرگشته، به دیارى غریب، به سوى «معدن» مى‌فرستد.
پسر حرکت مى‌کند و قلب خاتون آشوب مى‌کند و بغضش مى‌ترکد:
«آى سفر کردى سفر اول تو
خدا باشد نگهدار قد تو»

پسر، پا سست مى‌کند اما کاروان او را با خود مى‌برد. روزها و شب‌ها طى طریق مى‌کنند. پسر مریض مى‌شود و در خواب مى‌ماند. کاروان بى‌خبر از او مى‌رود و پسر، وحشت‌زده و ناتوان در میان کویر مى‌دود. به دنبالش برمى‌گردند و زمانى پیدایش مى‌کنند که خاک و شن تا گلویش بالا آمده و خفه‌اش کرده است... دو سه ماه بعد، وقتى کاروان رو به دیار خود برمى‌گردد، همه در این اندیشه‌اند که با خاتون چگونه روبرو خواهند شد؟...

و ما، در آخرین لحظات، خاتون را مى‌بینیم که اسپند دود کرده، سر راه کارون ایستاده و دارد شاباش مى‌گوید. لنگ لنگان به استقبال پسرش مى‌دود!...
«خب؟!»
رو مى‌کنم به زنم [یادم رفت بگویم که زنم مشاور ادبى من است. اولین خواننده آثارم و ضمناً دقیق‌ترین و موشکاف‌ترین آن‌ها. و راستش، آن‌قدرها که من به نظرات زنم اهمیت مى‌دهم، به نظرات منتقدین ادبى و حتى تحلیل‌گران سیاسى اهمیت نمى‌دهم! بگذرم.] بله، رو مى‌کنم به زنم و مى‌گویم:
«خب؟»
لحظاتى در انتظار مى‌مانم و چون صبر و تحملم تمام مى‌شود، دوباره مى‌گویم:
«خب؟»
و نگاهش مى‌کنم. اما در سر و وضع ظاهرى‌اش چیز خاصى نمى‌بینم. یعنى نمى‌توانم سر در بیاورم که در چه فکرى است. پس، ناچار دوباره مى‌پرسم:
«نگفتى نظرت چیه؟»