کتاب همراه آفتاب

کتاب همراه آفتاب داستانی ایرانی به قلم محمد عزیزی، درباره‌ی مردی بیرجندی به نام حبیب است که دوران شاه خانواده‌اش را رها می‌کند و در کوره‌پز خانه‌های جنوب تهران مشغول به کار می‌شود.

حبیب در سی و پنج سالگی بیمار، ضعیف و ناتوان می‌شود و شبی دار فانی را وداع می‌گوید. پسر بزرگ او تقی در اوج جوانی مجبور می‌شود برای تأمین مخارج خانواده و تسویه حساب با طلبکاران پدرش به تهران برود.

در بخشی از کتاب همراه آفتاب می‌خوانیم:

تقی روز به روز بیشتر می‌فهمید و هر تجربه تازه‌ای او را بیشتر از مدار بسته‌ی ذهنش، دور می‌کرد. می‌فهمید که دنیا فقط کلاته‌اش – و هشت، نه تا دهی که او قبلاً می‌شناحت – نیست، می‌فهمید که دنیا خیلی بزرگتر از آن است که او حتی تصورش را هم نمی‌تواند بکند. کم کم داشت مسائل تازه‌ای یاد می‌گرفت. و یکی از آن مسائل این بود که او فهمید همیشه و در همه جا رنج و کار و گرسنگی مال زحمتکشان بوده است و راحتی و خوش خوراکی مال خان‌ها و سرمایه دارها یعنی مال زورگوها... .

این گونه بود که تقی سراسر زمستان، بهار، تابستان و حدود یک ماه از پاییز سال بعد را هم در تهران ماند و در بلورسازی کار کرد. دور از ولایت و در غم ولایت! به یاد مادرش و خواهران و برادرانش. مزد او در این مدت از بیست تومان به روزی سی تومان رسیده بود. او اکنون «گو خشک کن» شده بود. «سردم»‌ها را در کوره می‌گذاشت تا خوب داغ شوند و «بار» بر آن‌ها بچسبد. بعد «گوی‌ساز» دم داغ شده را با مقداری باراز کوره بر می‌داشت. کمی آن را باد می‌کرد – به همین علت لب‌هایش تبخال زده بود و دو تا از دندان‌هایش سیاه شده بود – و دوباره آن را می‌داد به دست تقی تا خشکش کند و برای کار «باربیار» آماده سازد... .

چه چیزها که تقی در این مدت ندیده و یا نشنیده بود از یک طرف سر و صداها و اعتراضات و اعتصابات مردم بر علیه شاه دست نشانده‌ی آمریکا شروع شده بود و روز به روز هم بر وسعت این‌گونه اعتراضات و تظاهرات خیابانی افزوده می‌شد، و از طرف دیگر مسائل و مشکلات خانوادگی، دلتنگی‌ها و رنج کار و از همه مهمتر حرف‌هایی که درباره بلورسازی‌ها می‌شنید، همه و همه باعث حیرت، ترس و اضطراب، نگرانی و در عین حال آگاهی – تقی می‌شد.