معرفی و دانلود کتاب نور شرقی: بحثی درباره ارتباط خدا، انسان و هنر

معرفی کتاب نور شرقی: بحثی درباره ارتباط خدا، انسان و هنر

کتاب نور شرقی: بحثی درباره ارتباط خدا، انسان و هنر به قلم پدرام حکیم زاده، فلسفه دین، هنر و زیبایی‌شناسی را مورد بررسی قرار داده و ارتباط بین آن‌ها را مورد مطالعه قرار می‌دهد.

این کتاب با رجوع به آیات به سوالاتی مانند: چرا خدا انسان را آفرید؟ آیا درصدد نشان دادن هنر و قدرت خلق زیبایی خود بود؟ آیا احتیاجی به نشان دادن آن گنج مخفی وجود داشت؟ آیا اگر جهان خلق نمی‌شد هنر خدا نشان داده نمی‌شد؟ چرا انسان هنر را به وجود می‌آورد؟ آیا هنر به معنای اخص هنر‌های هفت‌گانه، دلیلی برای ابراز وجود انسان است؟ اگر دلیلی برای ابراز وجود انسان است، پس چگونه است که هنرمند مسلمان در طی تاریخ هنر‌های اسلامی از مطرح کردن خویش و نامش اکراه داشته است؟ آیا هنر‌هایی که انسان به وجود می‌آورد، مستقل از خداوند است؟ آیا انسان مستقلاً آفریننده است یا هر چه از اوست به سوی او باز می‌گردد؟ پاسخ می‌دهد.

در بخشی از کتاب نور شرقی می‌خوانیم:

یکی از خصوصیات انسان، اضطراب او از عدم تجانس با طبیعت و دغدغه از درد مجهول ماندن است. غربت یعنی چه؟ چرا انسان از غربت رنج می‌برد؟ به خاطر اینکه در غربت مجهول است، کسی او را نمی‌شناسد، با تمام آدم‌ها منظره‌ها و رنگ‌ها عدم تجانس دارد. بنابراین ترس از غربت و احساس بیگانگی معلول پدیده‌ی روحی دیگری به نلم "ترس از مجهول ماندن" و عشق به شناخته شدن است.

این عمیق‌ترین نیاز انسان است. در اسلام می‌گویند: خدا انسان را آفرید تا گنج او را استخراج کند و او را بشناسد. بنابراین محسوس شدن، احساس شدن، شناخته شدن نیاز بزرگ انسان است. این نیاز به میزانی که انسان اندوخته بیشتری دارد و غنی تر است، به همان میزان بیشتر است و درد مجهول ماندن دردناک تر و نیاز به شناخته شدن در وی شدیدتر. چرا انسان بچه‌ی خودش را دوست دارد؟

درست است که غریزه‌ای طبیعی است اما همه غرایز طبیعی یک تحلیل روانی منطقی دارند. برای آنکه در چهره‌ی همه‌ی آدم‌ها، بیگانگی با خود را می‌یابد اما در چهره و حرکات و خطوط صورت و نگاه بچه‌اش خودش را می‌بیند و بچه‌اش کمک به شناخته شدن خودش می‌کند.

نیاز به شناخته شدن یک نیاز دو بعدی است. انسان نه تنها نیاز به این دارد که طبیعت، دنیا، محیط، آدم‌ها و... او را بشناسند، بلکه نیاز به این هم دارد که خودش خودش را بشناسد و مجهول ماندن در برابر خود هم درد بزرگی است. این است که هر عملی که انسان را در برابر خودش قرار بدهد، نیاز او را براورده می‌کند. هنرمند آثار هنری‌اش را دوست دارد به خاطر اینکه تکه‌ای از خودش است که هیچ وقت نمی‌توانسته آن را ببیند و این اثر هنری کمک کرده است به شناخته شدن انسان پیش خودش و هم به شناخته شدن انسان نزد دیگران، به خاطر اینکه اگر این اثر که در درون من به صورت مجرد پنهان بود، به صورت عینی تجسم خارجی پیدا نمی‌کرد، دیگران نمی‌توانستند مرا ببینند و زوایا و استعداد‌های پنهانی را در من بشناسند.