بله
کتاب خواب زیر شکوفه‌های هلو، مجموعه‌ای از اشعار سرایندگان کره جنوبی است که توسط محسن کریمی راهجردی به زبان فارسی ترجمه شده است.
شرق از قدیم مهد فرهنگ، حکمت، و تمدن بوده است. هنرمندان، شاعران، و نویسندگان پاسداران فرهنگ و هویت هر کشوری هستند و آن‌چه آن‌ها به دیگران معرفی می‌کنند بی‌گمان وجه حقیقی فرهنگ و هنر هر کشوری خواهد بود. ایرانیان فرهنگ، عرفان، و شعر را ثروت اصلی خود می‌دانند. مردم کره نیز به فرهنگ و شعر بسیار اهمیت می‌دهند. امروزه خون شعر در رگ‌های شاعران سراسر دنیا جاری است و شاعران وارثان نور و عشق و مهربانی‌اند.
زبان کره‌ای زبانی است از شاخه مغولی خانواده اورال، زبانی با اصوات ملایم، و حاوی موسیقی نرم که زیبایی و روح شعر در آن جاری است. شعر کره‌ای شعری الفبایی و فونتیک (آوایی) است. اگرچه در اشعار مدرن کره قافیه آکادمیک اهمیتِ چندانی ندارد، این شعر سرشار از تمهیدات شاعرانه، موسیقی، استعاره، و تشبیه است. حس شاعرانه و تشخیص (شخصیت دادن به اشیا) در اشعار کره مقام والایی دارد. تصوف و افاضات روحانی نیز تا هنوز بخش جدایی‌ناپذیر از سنت شعر امروز کره است که با نوآوری به خوبی گره خورده و شعری زنده و اثربخش را آفریده است.
شعر کره نیز، چون شعر فارسی، سابقه‌ای دیرینه دارد؛ سابقه‌ای بیش از هزار سال؛ شاعرانی چون چوی چیوان (236 خورشیدی) و کی اون یه او (296 352 خورشیدی) از آن جمله‌اند. شاید قدیمی‌ترین مجموعه شعر موجود در کره شعرهای کی اون یه او باشد که شعری صوفیانه و متعلق به مکتب هوااوم است.
در بخشی از کتاب خواب زیر شکوفه‌های هلو (Nap under peach blossoms) می‌خوانیم:
اگر آب باشیم و به هم برسیم،
همه خانه‌های تشنه
شاد می‌شوند.
بیا پای درختان بلند بایستیم
و با صدای باران جاری شویم،
برویم تا غروب
بعد، بر رودی که عمیق‌تر می‌شود دراز بکشیم
و ریشه‌های درختان خشک را تر کنیم
و آرام بگیریم.
آه، کاش می‌شد
به دریای ناب و گلگون برسیم!...
حالا وقتی به هم می‌رسیم
مثل آتشیم.
استخوانی جزغاله
همه سوختنی‌های جهان را نوازش می‌کند!
حالا تو فرسنگ‌ها دورتر ایستاده‌ای.
بعد از آتش
بیا آب باشیم
بیا مثل آب‌های جاری به هم برسیم.
بیا با صدای آتش فروخفته حرف بزنیم.
بیا!
مثل آسمان روشن و گسترده
مثل آسمان فارغ از آدم‌ها!
