کتاب این روزها

کتاب این روزها نوشته فرشته رهی زاده و الهام مهدی زاده قناد، بیشتر به نقد و بررسی زندگی مردمان قشر متوسط جامعه شهری اشاره دارد و به بررسی مشکلاتی که گریبان‌گیر آن‌ها شده است اشاره می‌نماید.

در این کتاب یادآوری شده که غرق شدن در قوانین اشتباه زندگی شهری چه عاقبت بدی با خود به همراه داشته است و چه راهکارهایی برای رها شدن از آن وجود دارد.

مردمان امروز کسانی هستند که اسیر زرق و برق و زندگی پر هیاهوی شهری شده‌اند که هیچ سنخیتی با ذات و سرشت آرامش طلب آن‌ها ندارد. بیشتر مردمان شهری علاقه‌مند بودند هر چند پولدار اما زندگی ساده و راحتی داشته باشند.

آن‌ها می‌خواهند در هر جایی و حتما آرامش داشته باشند و از اضطراب و تنش و سختی به دور باشند. حتی هنوز هم اگر سری به خانه‌های برخی از ایشان بزنیم خواهیم دید که همچنان پیوندشان را با زمین حفظ کرده‌اند.

با اینکه مبل دارند اما ترجیح می‌دهند روی زمین بنشینند و به پشتی لم داده و پایشان را دراز کنند و یک بشقاب تخمه و یک لیوان چای کنار دست‌شان گذاشته و برنامه‌های تلویزیون را تماشا کنند.

با اینکه میز غذاخوری دارند ولی ترجیح می‌دهند سفره پهن کرده و چهار زانو روی زمین نشسته و به راحتی و بدون اینکه مجبور باشند صاف بنشینند و دست‌شان را بالا نگه دارند، کمر و دست‌شان را رها کرده و راحت غذا بخورند.

با اینکه چنگال دارند ولی ترجیح می‌دهند به جای آن، تکه نانی در دست گرفته و در نهایت با آن تکه نان ته بشقاب خود را تمیز کرده و در آخر آن لقمه نان چرب را با لذت بخورند و با اینکه تخت خواب دارند ترجیح می‌دهند روی زمین تشک پهن کرده و بخوابند تا به راحتی و بدون محدودیت غلت زده تا دست و پایشان آرام گیرد.

هنوز برخی از ایشان، دوست دارند بدون زنگ موبایل و با آوای جان بخش اذان صبحگاهی از خواب برخیزند و مادرشان را در چادر نماز گلدار، سر سجاده ببینند و این یعنی اولین قرص آرام‌بخش در روز جدید.

هنوز هم می‌خواهند وقتی از خواب برمی‌خیزند، چشم‌شان به گلدان‌های شمعدانی درون حیاط بیافتد و کنار باغچه و گلدان‌هایشان چند دقیقه‌ای بنشینند و نفس بکشند و این یعنی دومین قرص آرام‌بخش در روز جدید.

ایشان هنوز دوست دارند بعد از استشمام هوای تمیز در کنار گلدان‌هایشان، به اتاق برگردند و کنار سفره‌ای که بانوی خانه آماده کرده است روی زمین نشسته و با هم و در آرامش مطلق صبحانه بخورند و این یعنی سومین قرص آرام بخش در روز جدید.

اما گاهی سبک زندگی که جدیدا به خواست خود انتخاب کرده‌ایم و یا به جبر زمانه بر ما تحمیل شده است باعث شده است که تمام این قرص‌های آرام‌بخش را از دست بدهیم، طوری که برخی از مردمان شهری تلاش می‌کنند تا به زور دم‌نوش‌های آرام‌بخش، یوگا و موسیقی‌های آرام‌بخش و دست به دامن رسانه‌ها و دوستان شدن و یا داروهای ضد افسردگی، آرامشی را که به خاطر رفتن به مسیر اشتباه از دست داده‌اند بازیابند.

گاهی مغز و روح آن‌ها چنان اسیر روزمرگی‌ها و بیهودگی‌ها می‌شود که حتی شب در تخت خواب نرم خود نیز احساس آرامش ندارند. مغز آن‌ها مدام در حال گله و شکایت و دعواست. دعوا با شخصیت‌های خیالی، دعوا برای مسائلی که هنوز پیش نیامده و آن‌ها پیشاپیش روح خود را زیر ضربات تیز آن می‌خراشند.

در بخشی از کتاب این روزها می‌خوانید:

انسان مهدوی با خود می‌گوید: بشر امروز دیگر چه باید می‌کرده است که نکرده است. می‌خواهد به چه برسد که هنوز نرسیده است. زیاد شدن غم‌هایمان، کج رفتن جوان‌هایمان، یا بی‌قیدی سرپرست خانواده‌ها یا جدایی خانواده‌هایمان.

خدایا بهتر است بگویم آرزوی بشر این بوده است که تنها باشد و همسایه‌های فضول و فامیل دور و اطراف‌شان را خالی کنند. حتی نمایش‌های تلویزیونی هم در چند سال اخیر این مطلب را نمایش می‌داده است که وقتی خانه‌اید چراغ‌ها را خاموش کنید تا مهمان به گمان اینکه خانه نیستید برگردد و مزاحم تنهایی و خلوت شما نشود. آرزوی ما این بوده که از قالب دینداری خارج شده و در قالب دنیا زدگی قرار گرفته و زرق و برق دنیا را وارد زندگی‌مان کنیم.

حال‌ ای خدا من! بشر به تمام این آرزوهایش رسیده و نتیجه فقط آن بوده که در باتلاق تنهایی و ناامیدی و افسردگی گرفتار شده است.

وقتی دین و انسانیت را حذف کرد پس به ناچار به جایش نامردی جای مردانگی را گرفت. امروز دیگر نمی‌توان به کسی اطمینان کرد. حتی به کسی که بتواند شریک زندگی باشد. می‌ترسند که او شریک زندگی دیگران هم باشد و دست آخر وی را ترک کرده و تنها بماند.

حال که بشریت رگ گردن خود را با دست خود بریده و خویش را قربانی زندگی دنیایی کرده است و در حال جان دادن در اسف‌بار‌ترین وضع ممکن است، عده‌ای که هنوز نور ایمان در قلب‌هایشان خاموش نشده است از دیدن این اوضاع منقلب شده و دست به دعا برداشته‌اند که انتظار تا کی؟