کتاب غول بزرگ مهربان

کتاب غول بزرگ مهربان نوشته رولد دال، از مجموعه داستان‌های عجیب آقای دال، رمانی تخیلی است که برای کودکان و نوجوانان به رشته تحریر درآمده است.

این کتاب ماجراهای غول بزرگ و مهربانی است به نام بی. اف. جی (The BFG) که دخترک یتیمی به نام «سوفیا» را می‌رباید «بی. اف. جی» بر خلاف غول‌های دیگر، صفات و شخصیت خوبی دارد.

به همین سبب این غول مهربان تصمیم می‌گیرد با غول‌های آدم‌خوار مبارزه کند. از طرفی «سوفیا» پس از ورود به سرزمین غول‌ها، متوجه می‌شود که غول‌های گوشت‌خوار هر شب به انگلستان می‌تازند تا چند بچه زیبا را ببلعند. غول مهربان و سوفیا برای جلوگیری از این کار، وارد عمل می‌شوند و...

رولد دال (Roald Dahl) نویسنده‌ای است که به خوبی بچه‌ها را می‌شناسد. او نویسنده محبوب کودکان در هر جای دنیاست و شاید کمتر پدید آورنده‌ای بتواند به اندازه او تخیلی کودکانه داشته باشد. پرواز تخیل دال و کلام طنزآمیز و گیرایش در کنار تصویرهای جذاب و ساده کوانتین بلیک، می‌تواند هر خواننده‌ای را از کوچک و بزرگ تا پایان قصه پی خود بکشد و لذت همراه بیاورد.

رولد دال از کودکی عاشق داستان و کتاب بود، اساس قصه‌هایش را از افسانه‌هایی که مادرش برایش تعریف می‌کرد به علاوه‌ی ماجراهایی که برای خودش اتفاق افتاده بود می‌گرفت. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «چارلی و کارخانه شکلات‌سازی»، «جیمز و هلوی غول پیکر» و «ماتیلدا و داستان‌های چشم‌نداشتنی» اشاره کرد. بیشتر آثار دال به فیلم درآمده‌اند.

در بخشی از کتاب غول بزرگ مهربان می‌خوانیم:

غول بزرگ مهربان چمدانش را زمین گذاشت. چنان خم شد که صورت بسیار بزرگش کاملاً به صورت سوفى نزدیک شد و آهسته گفت: «از حالا به بعد باید مثل بچه موش ساکت و بى‌سر و صدا باشیم.»

سوفى سر تکان داد. مه ابر مانند پیرامون او مى‌چرخید. صورت او را نمناک و موهایش را خیس کرده بود.

غول مهربان در چمدان را باز کرد و تُنگ‌هاى شیشه‌اى زیادى را از آن بیرون آورد. در آن‌ها را باز کرد و کنار هم روى زمین قرار داد. بعد راست سرپا ایستاد. سر او توى مه و ابر فرو رفته بود و گاهى پیدا مى‌شد و دوباره غیبش مى‌زد. تور دراز در دست راست او قرار داشت.

سوفى سرش را بالا گرفت و از توى مه گوش‌هاى بزرگ او را دید که از کله‌اش بیرون زده بودند و آهسته عقب و جلو مى‌رفتند.

یک‌ مرتبه، غول مهربان از جا پرید. پرید توى هوا و تور را در میان مه و ابر به حرکت درآورد و فریاد زد: «گرفتمش! یه شیشه بده! زود باش! یه شیشه بده!» سوفى یکى از شیشه‌ها را برداشت و به طرف او گرفت. غول مهربان شیشه را قاپید. تور را پایین آورد. با ظرافت بسیار چیزى را که دیده نمى‌شد از توى تور به داخل تُنگ شیشه‌اى انداخت. تور را گذاشت روى زمین و با یک دست درِ تُنگ را پوشاند و گفت: «درشو بده! زود باش! درشو بده!»

سوفى در تنگ را برداشت و داد به او، غول مهربان در را گرفت و گذاشت روى دهانه‌ی تُنگ و آن را محکم پیچاند تا بسته شد. غول مهربان به شدت هیجان‌زده بود. تُنگ را به یکى از گوش‌هایش نزدیک کرد و با اشتیاق به صداى آن گوش داد.

با هیجانى که در صدایش بود، گفت: «جینگیلى جو‌جو گرفتم! ببین چى گرفتم! از جینگیلى جوجوم بهتره. جینگیلى مستونه! یه جینگیلى مستون طلایى!»