کتاب قوی سیاه سبز

کتاب قوی سیاه سبز، اثری زیبا و بسیار خواندنی از دیوید استیون میچل، رمانی است که از ابتدا تا انتهای آن را بدون مکث خواهید خواند. روایتگر پسر بچه‌ای که با خانواده‌اش در یک روستا زندگی می‌کند و در شروع داستان از اتاق ممنوع خانه‌شان و شغل پدرش که کمی مشکوک است می‌گوید.

دیوید میچل (David Mitchell) رمان‌نویس بریتانیایی تا به حال هفت رمان از خود بجای گذاشته و برای دو رمان «شبح» و «اطلس ابر» نامزد جایزه معتبر ادبی من‌بوکر شده‌ است.

دیوید متولد 1969 در انگلستان است و چند سالی را بعد از ازدواجش در ژاپن زندگی کرده. او سه رمان دیگر هم نوشته: «سایه‌نوشت»، «رویای شماره‌ 9»، «هزار خزان جیکوب دزوت». در سال 2007 مجله تایم میچل را به عنوان یکی از صد چهره تاثیرگذار جهان معرفی کرد.

در بخشی از کتاب قوی سیاه سبز (Black swan green) می‌خوانیم:

«تو اهل کجایی؟»
«اومم ... قوی سیاهِ سبز.» آن‌قدر عصبی شده بودم که حتی دارزن هم رفته بود جایی قایم شود. شاید بی‌معنا به نظر برسد اما خب گاهی اوقات واقعاً چنین چیزی اتفاق می‌افتد.
«چی چی؟» «یه روستاست. توی وورسسترشایر.»
«وورسسترشایر؟ اون وسط‌ مسط‌هاست؟»
«آره. کسل‌ کننده‌ترین جائه، به همین خاطره که هیشکی هیچی درباره‌ش نشنیده. بلکبرن، شماله، نه؟»
«آره. شماله. حالا این قوی سیاهِ سبز واسه قوهای سیاهش معروفه یا سبزش؟»
«نه،» چه می‌توانستم بگویم که واقعاً او را تحت تأثیر قرار بدهد؟ «اون‌جا حتی قوی سفیدم نداره.»
«یعنی توی قوی سیاه سبز اصلاً قو نیست؟»
«نه. این خودش یه جور جوک محلیه.»
«عجب. خیلی بامزه‌ست واقعاً، نه؟»
«ممنون.» از پنجاه جای بدنم عرق راه گرفته بود.
«این‌جا خیلی قشنگه، نه؟»
«اوه آره.» نمی‌دانستم بایست حالا چه می‌گفتم. «خیلی قشنگه.»
«بالأخره می‌خوای اون بستنی یخی رو بخوری یا نه؟»

زوم یخی توی دستم چکه کرده بود و به انگشتانم چسبیده بود. سعی کردم کاغذش را بکنم، ولی همین که آمدم این کار را بکنم هُری ریخت پایین.