کتاب شاید دیگری

 کتاب شاید دیگری، رمانی از نویسنده جوان پروانه شفیعی نیا، با تکنیک قصه‌گویی خاص به روابط انسانی در زندگی روزمره شهری می‌پردازد؛ داستانی میان خیال و واقعیت که در طول یک روز اتفاق می‌افتد و ماجرا از زبان دختری جوان روایت می‌شود.

در بخشی از کتاب شاید دیگری می‌خوانیم:

نه سام!... برگردد. خواهش می‌کنم برگردد. التماست می‌کنم که برگردی. دیگر توانش را ندارم، نوک دماغم قندیل ببندد، پاهایم توی نیم‌بوت چرم بُزی‌ام بی‌حس شود، دست‌هایم مثل خرس‌های قطبی توی جیب‌هایم به خواب برود و پوست صورتم از سرما گل بزند و من به پیشنهاد مزخرف دوستان خیابانی‌ات بلرزم و باز هم دنبالت بگردم.

سام! آن پسرک قد کوتاه و لاغر مردنی خاطرت مانده؟... همانی که می‌گفتی رفیق فابریک هم هستید و بیشتر از چشمانت به او اعتماد داری؟... بله همان را می‌گویم! آخرین نفری بود که پیدایش کردم و سراغت را ازش گرفتم. اَه... خدا لعنتت کند، هنوز هم حرفش آزارم می‌دهد. می‌گفت جای گرمی سراغ دارد که گرم شوم و...

باورت می‌شود سام؟!... نمی‌دانم! شاید هم خودت خواسته بودی با این حرف‌ها دَکَم کند و شرم را بکند. شاید خودت به او سپرده بودی سراغت را که گرفتم، آن چرندیات را تحویلم دهد تا بفهمم کجای کارم! او هم مطمئنا می‌دانست من چه دیوانه‌ای هستم و تو چه مارمولکی هستی؟!

حرفش گرومپ گرومپ توی سرم صدا می‌کند و من بی‌خیال گشتن می‌شوم. به خانه که بر می‌گردم، گرمای اتاقم همه چیز را از خاطرم می‌برد. روی تختم می‌افتم و پتوی مخملی‌ام را دور خودم می‌پیچم. می‌خواهم بخوابم و فکر تو خواب را از سرم می‌پراکند. به تو فکر می‌کنم و داغ می‌شوم. به تو فکر می‌کنم و یخ زدن دست و پایم را فراموش می‌کنم. به تو فکر می‌کنم و...