کتاب می‌خواهم برایت خاطره باشد

کتاب می‌خواهم برایت خاطره باشد، تصویری جذاب از داستان‌های کوتاه آمریکایی به دست می‌دهد که با نگاه نویسنده‌ای چون جویس کرول اوتس گزینش شده و کنارهم آمده‌اند.

جویس کرول اوتس (Joyce Carol Oates) در داستان‌های آمریکایی آکسفورد (The Oxford book of American short stories) مجموعه‌ای درخشان را از داستان‌های کوتاه نویسندگان آمریکا گردآوری کرده است؛ داستان‌هایی متفاوت و غیر‌ منتظره. او از شما دعوت می‌کند تا آثاری مهم و باارزش چون «قلب افشاگر» ادگار آلن پو و «جای تمیز و نور‌گیر» ارنست همینگوی را حتما بخوانید. ولی در کنار داستان‌های کلاسیک، از آثار ری بردبری، توبیاس ولف، سال بلو، جان آپدایک و جان چیور نیز شگفت‌زده خواهید شد.

وی پیش از شروع هر داستان، معرفی کوتاه و جامعی از هر نویسنده آورده و خواننده را در فضای داستان قرار داده است.

دنور پست درباره‌ی کتاب می‌خواهم برایت خاطره باشد می‌گوید:
این مجموعه بیش از ارائه نمونه‌ای از سبک‌های متفاوت داستان‌نویسی، تکریم و ستایش تنوع فرهنگی آمریکاست.

در بخشی از کتاب می‌خواهم برایت خاطره باشد می‌خوانیم:

وسط تابستان بود. موج گرما کف سنگی خیابان‌ها را فرا گرفته بود. فریاد سیرسیرک‌ها از میان شاخ‌وبرگ درختان به گوش می‌رسید و آسمان چون آلیاژی از قلع و سرب می‌درخشید.

انگار همه‌ی روز همان روز بودند؛ مثل آب گل‌آلود رودخانه‌ی کم‌عمقی که همیشه در یک مسیر جاری بود ‌ولی آن‌قدر کند که دیده نمی‌شد، به‌ جز یکشنبه‌ها، اول صبح کلیسا، بعد روزنامه‌ی پر‌حجم یکشنبه، صفحات طنز و مصور رنگی و خبر‌ها زیر انگشتان‌تان.

ریا و رودا کانکل با دوچرخه‌های کهنه و زنگ‌زده‌شان از راه طولانی تپه به‌ سوی محوطه‌ی راه‌آهن سرازیر شدند؛ به چراگاه پوشیده از خار گاوهای شیرده که ویپلز آیس نام داشت. از مادربزرگ که دوست‌شان داشت شش دلار کش رفته بودند. یازده سال داشتند، دوقلوهای همسان بودند و از جاذبه‌ی خود لذت می‌بردند.

ریا و رودا کانکل. همیشه می‌گفتند ریا و رودا، نه رودا و ریا؛ نمی‌دانستم چرا. هیچ‌کس نام‌های‌شان را طور دیگری نمی‌گفت؛ حتی دبیران مدرسه.

برای دیدن‌شان به بنگاه برگزار کننده‌ی مراسم ترحیم، آن جا که هر دو را توی تابوت گذاشته بودند رفتیم، مجبور بودیم. دوقلوها در تابوت‌های یکسان، سفید، نرم، صاف و درخشان، مثل پلاستیک خفته بودند، با آستر ساتن سفید که مثل داخل جعبه‌ی آب‌نبات لوکس چین خورده بود و سوسن‌های سفید مومی و بوی عطر و پودر تالک. اتاق شلوغ بود و برای رفت‌وآمد یک راه بیشتر وجود نداشت. انگار ریا و رودا هردو یک دختر بودند، آن‌ها این‌طور می‌خواستند. تنها وقتی از یکی به دیگری نظر می‌کردی، می‌فهمیدی که دو نفرند.

گرما انگار وزن داشت؛ باید راهت را از میانش باز می‌کردی، مثل شنا کردن. اما ریا و رودا روی دوچرخه‌ها از خانه‌ی مادربزرگ در خیابان مین تا آخر مین جنوبی، آن‌جا که خیابان آسفات به جاده‌ی خاکی تبدیل می‌شد و از شهر بیرون می‌رفت، بی‌توجه به گرما پا می‌زدند. تابستان پیش از رفتن به کلاس هفتم بود، همان تابستانی که درگذشتند. مرگ در جست‌وجوی‌شان بود اما آن‌ها نمی‌دانستند.