کتاب نبرد کتاب‌ها

کتاب نبرد کتاب‌ها اثر جاناتان سویفت و ترجمه محمدرضا پورجعفری، نبردی ادبی میان کتاب‌هایی است که بر قفسه‌های کتابخانه پادشاهی، در کاخ سنت جیمز نشسته‌اند. جاناتان سویفت با زبانی طنز به تفاوت‌های دو دوره ادبی اشاره دارد و در لفافه به اختلاف بین نویسندگان مدرن و کلاسیک می‌پردازد.

این کتاب را می‌توان حکایتی تمثیلی درباره مسائل و مشکلات زمان حیات نویسنده دانست. نویسنده‌ای که خود بخشی از آن نبرد محسوب می‌شد.

در پایان قرن هفدهم میلادی بحث‌های زیادی بر سر تفاوت آثار معاصر و کلاسیک به وجود آمد. سوال اصلی مطرح شده این بود که کدام یک از این دو بر دیگری برتری دارند و ارزشمندتر هستند. مدرن‌ها عقیده داشتند که نویسندگان کلاسیک در دنیای محدود و کوچک خود غرق شده‌اند و کلاسیک‌ها نیز بر این باور بودند که دنیای مدرن عمق لازم را در بررسی مسائل ندارد.

برای پاسخ دادن به این سوال‌ها کتاب‌ها و رساله‌های زیادی نوشته شد که کتاب نبرد کتاب‌ها (The Battle of the books and other short pieces) یکی از آن‌هاست. سویفت تلاش کرده تا با اشاراتی غیرمستقیم، این اختلاف و فاصله را به خوبی نشان دهد.

طنز نوعی آینه است که نظاره‌گران، چهرۀ هرکس الا چهرۀ خود را در آن می‌بینند؛ که همین هم دلیل عمدۀ استقبال از آن در سطح جهان است، به طوری که شماری انگشت‌ شمار از آن رنجه می‌شوند. اما اگر جز این هم باشد، خطر بزرگ نیست.

جاناتان سویفت (Jonathan Swift) هجونویس، شاعر و نویسنده رساله‌های سیاسی و اهل ایرلند است. سویفت را با آثاری چون: "سفرهای گالیور"، "یک پیشنهاد مودبانه"، "نامه‌هایی به استلا"، "نامه‌های بزاز"، "یک مجادله علیه براندازی مسیحیت" و... می‌شناسیم. او بیشتر به عنوان بهترین هجو‌نویس انگلیسی زبان شناخته شده است تا شاعر.

در بخشی از کتاب نبرد کتاب‌ها می‌خوانید:

روز به پایان رسید و نیمی از قوای پر شمار مدرن‌ها تمایل به عقب‌نشینی داشتند، که از درون اسکادرانی از پیاده‌ نظام سنگین، سروانی به نام بنتلی، بدقواره‌ترین همۀ مدرن‌ها، پا به بیرون گذاشت؛ بلند، اما بی‌شکل و بی‌نمک؛ بزرگ اما بی‌توان و تناسب. زره‌جامه‌اش از هزاران تکۀ نامربوط سرهم‌بندی شده بود، و صدای جوشنش هم‌چنان که راه می‌رفت، بلند و خشک بود، مثل وقتی که ورقی سربی بر زمین افتد، از آن‌ها که با وزش باد موسمی ناگهان از پشت بام برجی کلیسایی به پایین پرتاب می‌شود.