کتاب وداع در ژوئن

کتاب وداع در ژوئن شاهکاری از الکساندر وامپیلوف است که نمایشنامه‌‌نویسی امروز روسیه وامدار اوست. وامپیلوف از نام‌داران نمایشنامه‌نویسی اواخر دهه شصت و اوایل هفتاد روسیه است.

به اعتقاد تئاترشناسان «الکساندر وامپیلوف (Aleksandr Vampilov) با بازگشت به سوی زیبایی‌شناسی چخوف، سمت‌وسوی توسعه‌ی نمایشنامه‌نویسی دو دهه‌ی بعدی را تعیین کرد». پیدایش وامپیلوف در عرصه‌ی نمایشنامه‌نویسی روسیه، خط پایانی بود بر فرمان‌نامه‌نویسی‌های حزب حاکم کمونیست، که طی آن‌ها علاوه بر تعیین محتوای نمایشنامه‌ها، سبک رئالیسم سوسیالیستی را به‌عنوان تنها سبک قابل قبول برای هنر کشور تعیین کرده بود. وامپیلوف با بازگشت به سمت زاویه دید چخوف به انسان‌ها و نیز بازسازی سبک رئالیسم جادویی وی در آثارش، عملاً از فرمان نامه‌های حزب سرپیچی کرد و با این رنسانس ادبی روح تازه‌ای به کالبد نمایشنامه‌نویسی روسیه دمید. نمایشنامه‌نویسی در این دوره به‌شدت دچار تکرار مکررات شده بود، زیرا نمایشنامه‌نویسان مأمور نگارش درباره‌ی شخصیت‌های موردعلاقه‌ی حزب کمونیست و موضوعات تعیین‌شده توسط آنان بودند.

مهم‌ترین موفقیت‌های دراماتیک دهه‌های هفتاد و هشتاد روسیه در ژانر «تراژی- کمدی» اتفاق افتاد و تأثیر زیبایی‌شناسی وامپیلوف به خوبی در آثار تراژدی - کمیک آن دوره نمایان شد؛ مهم‌ترین نمایشنامه‌نویسانی که از وامپیلوف تأثیر پذیرفتند روزوف، والودین و به‌ویژه اربوزف بودند.

در بخشی از کتاب وداع در ژوئن (Farewell In June) می‌خوانیم:

پاسبان: گوش کنین اوباش!! کار ساده‌اس، حصار رو اوراق می‌کنین و قطعه قطعه‌اش می‌کنین. ضمناً ستون‌ها رو از خاک در میارین. بعدش اونارو ببرید اونجا [نشان می‌دهد] دورتر از جاده.
زالاتو یه ف: جناب برای چی باید این کار رو بکنیم؟
پاسبان: به شما ربطی نداره. مصوبه‌ی شورای شهره.
کالی سوف: یعنی واسه‌ی اینجا چه نقشه‌ای دارن؟
پاسبان: خط تراموا، اینجا می‌تونین تراموا سواری کنین. البته اگه تا اون موقع توی زندان نباشین.