کتاب خانه اشباح

کتاب خانه اشباح، شامل مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه انگلیسی قرن ۱۹ با موضوعیت ارواح از نویسندگانی چون: چارلز دیکنز، آلفرد استارلینگ، آدلایت آنه پرو، ویکی کولینز، الیزابت گاسکل و هسبا استرتن است.

چارلز دیکنز (Charles Dickens) نویسنده معروف بریتانیایی است که به عنوان برترین نویسنده دوره‌ی ویکتوریایی شناخته می‌شود. می‌توان گفت معروفیت او تقریباً از نویسندگان قبل خود بیشتر بود. چراکه آثار دیکنز برای تمامی سلیقه‌ها جذابیت دارد. تغییر شرایط ناگهانی‌اش در دوران نوجوانی و سقوط به طبقه‌ی کارگر تأثیر بسیار عمیقی بر روحیه‌ی دیکنز گذاشت، به گونه‌ای که تصاویر زندان، فقر، کودک مظلوم و سردرگم به صورت مکرر در رمان‌‌های او به چشم می‌خورد. او نوشتن را با داستان و مقاله برای روزنامه‌ها و مجلات آغاز کرد.

غمخواری، ذکاوت و درکی که او در توصیف جامعه‌ی خود و کاستی‌های آن به کار برده است، نوشته‌هایش را به آثاری غنی تبدیل کرده است. دیکنز می‌تواند یکی از قویترین‌های ادبیات قرن نوزدهم بشمار آید.

الیزابت استیونسون گاسکل (Elizabeth Gaskell) رمان‌نویس و نویسنده داستان‌های کوتاه بریتانیایی دوران ویکتوریاست، که در 29 سپتامبر 1810 در چلسی لندن متولد چشم به جهان گشود. داستان‌هایی که می‌نوشت، تصاویری واقعی از زندگی افراد جامعه زمان خودش، بویژه فقرا بودند. گاسکل نخستین فردی بود که زندگینامه شارلوت برونته را نوشت.

در بخشی از کتاب خانه اشباح (Almost Perfect The Hunted House) می‌خوانیم:

من تا به حال در محیط‌هایی مرموز و ناشناخته قرار نگرفته بودم و تحت تاثیر چنین محیطی نبودم، بنابراین تصمیم گرفتم نخست با آن خانه آشنا شوم (که موضوع داستان کریسمس نیز همین می‌باشد. ) 

خانه را در روشنایی روز در حالی‌که که نور خورشید بر آن می‌تابید دیدم. از باد و باران، رعد و برق و طوفان یا وضعیتی مهیب و غیرعادی که بر وضعیت عجیب آن تاثیر بگذارد خبری نبود. مستقیما از ایستگاه قطار به آن جا آمده بودم. فاصله ایستگاه تا آن جا بیشتر از یک مایل نبود. همانطور که بیرون خانه ایستاده بودم چرخیدم و به راهی که آمده بودم نگاه کردم. متوجه شدم بارهای داخل قطار به راحتی از میان سنگ چین به دره می‌افتند. نمی‌گویم همه چیز مطلقا عادی بود زیرا شک دارم، مردم چنین کارهای غیر عادی انجام دهند. مغرورانه قدم می‌زدم، باور دارم هر کسی که آن خانه را مانند من در یک صبح پاییزی ببیند احساسی شگرف خواهد داشت. 

به قصد دیدن خانه به بیرون از لندن سفر می‌کردم زیرا برای بهبود سلامتی به اقامتی موقت در بیرون شهر نیاز داشتم. یکی از دوستانم که آن جا را می‌شناخت و در مورد گذشته آن خانه اطلاعاتی داشت برایم نامه‌ای نوشت و گفت که برای زندگی جای مناسبی است. نیمه شب سوار قطار شدم. به خواب رفتم و دوباره بیدار شدم و از پنجره به ستاره‌های درخشان شمالی در آسمان نگاه کردم دوباره به خواب رفتم و مجددا برای اینکه ببینم شب به انتها رسیده یا نه، بیدار شدم. با همان نارضایتی همیشگی متقاعد شدم که اصلا نخوابیده بودم. وقتی یادم میآید که چه حماقتی کردم که با مرد روبه رویی داخل قطار شرط بندی کردم خجالت زده می‌شوم. او قبلا در طول شب چندین بار بیدار شده و سپس خوابیده بود. مرد روبروی من چندین شلوار داشت که همه آن‌ها بسیار دراز بودند. علاوه بر این رفتارش غیر عادی به نظر می‌رسید (رفتاری که فقط می‌توانست از او سر بزند). یک کتاب جیبی و مداد داشت و به طور بی وقفه به صدای اطراف گوش می‌کرد و چیزی یادداشت می‌نمود. به نظرم علت بی‌نظمی نوشته‌هایش به تکان‌های شدید واگن مربوط می‌شد. من می‌بایست از او و یادداشت‌هایش فاصله می‌گرفتم. گمان می‌کردم وقتی به اطراف گوش می‌کرد و مستقیما به من زل نمی‌زد غرق در افکار مربوط به زندگی‌اش بود. مردی آرام بود وچهره‌ای مات، بهت‌زده و چشمانی ورقلنبیده داشت. رفتارش غیر قابل تحمل بود.