کتاب زنی در قاب آیینه

کتاب زنی در قاب آیینه که شامل پنج داستان از مجموعه‌ی بیست‌ و دو داستان کوتاه ویرجینیا وولف، بیانگر دلبستگی و اعتقاد وولف به ضمیر ناخودآگاه و یا به تعبیری جریان سیال ذهن‌ است. زنی در قاب آیینه همچنین برندۀ جایزۀ فمینا شده است.

تخیل در داستان‌های کتاب زنی در قاب آیینه (The Lady In The Looking Glass) حضوری پررنگ دارد؛ تخیلی که به وضوح برای وولف نقشی اساسی داشته است. چنان‌که در خاطرات‌اش می‌نویسد: «اگر بارقه‌ی تخیل و دلبستگی به کتاب نبود، من زنی کاملا عادی بودم. » زنی که شاید بتوان گفت نوشتن دلیل زنده‌ماندن‌اش بود. «اکنون می‌توانم بنویسم، بنویسم و بنویسم. شادی ناب در جهان همین است.» داستان‌های کوتاه وولف نماینده‌ی بارز جریان سیال هوشیاری و خودآگاه و زندگی درونی هستی‌اند. زبانی که وولف در داستان‌های کوتاه‌اش به کار می‌برد بسیار شاعرانه است.

آدلاین ویرجینیا وولف (Adeline Virginia Woolf) بانوی رمان‌نویس، مقاله‌نویس، ‌ناشر، منتقد و فمینیست انگلیسی بود که آثار برجسته‌ای چون خانم دالووی ۱۹۲۵، به سوی فانوس دریایی ۱۹۲۷ و اتاقی از آن خود 1929 را به رشته تحریر درآورده‌ است.

ویرجینیا وولف نویسنده رمان‌های تجربی است که سعی در تشریح واقعیت‌های درونی انسان دارد.‌ نظرات فمینیستی وی که از روح حساس و انتقادی او سرچشمه گرفته، در دهه ششم قرن بیستم تحولی در نظریات جنبش زنان پدیدآورد.‌ وی در نگارش از سبک سیال ذهن بهره گرفته است.‌

در بخشی از کتاب زنی در قاب آیینه می‌خوانیم:

آدم‌ها نباید در اتاق‌هایشان آینه آویزان کنند؛ همان‌طور که نباید دفترچه‌ی حساب و یادداشت‌های‌شان را در اتاق به حال خود رها کنند که کارهای پنهانی‌شان را افشا کند. در آن روز تابستانی و گرم، آینه‌یی ایتالیایی بیرون از سالن پذیرایی آویزان بود. نمی‌توانستی به آن نگاه نکنی. از آن تهِ کاناپه‌ی سالن می‌شد بازتاب میز مرمر جلویی و باغی را که دنباله‌اش از دو طرف کشیده شده بود، در آن ببینی؛ حتی مسیر طولانی سبزه‌ها که بین انبوهی از گل‌ها‌ی ساقه‌بلند پیش افتاده بود و زاویه‌ی طلایی آینه که تصویر آن‌ها را قطع می‌کرد، دیده می‌شد. این‌ها همه تصادفی بود.