کتاب موسیقی برای زمان جنگ

مجموعه داستان موسیقی برای زمان جنگ اثر ربکا مکای، شرح متفاوتی از تلفات، مرگ، اندوه، درد و رنج بشر، زندگی بازماندگان و احساس گناه ناشی از جنگ جهانی دوم است.

ایدز، جنگ و تروریسم تِم چند داستان از این مجموعه را در برمی‌گیرد. با توجه به این حقیقت که در خلال جنگ جهانی دوم میلیون‌ها تن از زنان و مردان و کودکان یهودی و کمونیست‌ها و همجنسگرایان کشته شدند، می‌توان گفت بسیاری از داستان‌های کتاب موسیقی برای زمان جنگ (Music For Wartime) از جمله داستان مردی که اتفاقی یک ماهی از آسمان روی صورتش سقوط می‌کند، موزه‌ی دیرلی دپارتد و هجوم دوباره‌ی گاز به بازماندگان جنگ، پیتر تورلی و اکسپوزیسیون توصیفی از پیامدهای خودخواهی‌های آدمی و جنگ‌هایی است که به پا می‌کند. در داستان نقاشی کشتی در دل اقیانوس ویژگی‌های نارسیستیک و خطای دید و حدسیات نادرست آدمی به‌وسیله‌ی کالریج و روستی و جین موریس توصیف می‌شود. گذشته از این‌ها ربکا مکای (Rebecca Makkai) در چند داستان این مجموعه حکایات و افسانه‌های خانوادگی و سرگذشت پدربزرگ و مادربزرگ خود را شرح می‌دهد.

نوشته‌های مکای پیرامون موسیقی کاملاً آگاهانه است. برای مثال در داستان «نوازنده‌ی ویولنسل» صحنه‌ای را توصیف می‌کند که در آن چهار نوازنده مشغول تمرین یک کوارتت هستند و در این میان حادثه‌ی دلخراشی در همان خانه رخ داده است. موسیقی در طول داستان تسلی‌خاطر نوازنده‌ی دل‌شکسته می‌شود و او را به‌سوی امری ناشناخته سوق می‌دهد. در داستان دیگری از کتاب حاضر با عنوان «باخ» با زنی روبه‌رو می‌شویم که در خانه دچار وحشت و هراس حمله‌ی تروریستی به نیویورک است. موسیقیدان آرمانی این زن، اکنون در خانه‌ی اوست و با هم پیانو می‌نوازند.

از آهنگسازان، خوانندگان و نوازندگان سراسر دنیا با سبک‌های مختلف نظیر چایکوفسکی، هندل، موتسارت، باخ، بتهوون، هاکینز، پارکر و آرمسترانگ و بسیاری از موسیقیدانان دیگر در این مجموعه یاد می‌شود. گذشته از این نویسنده بعضی از داستان‌های خود را با نقاشی‌های شاگال و پیکاسو و هاپر پیوند می‌دهد. آثاری که عناصر جنگ، تبعید، اندوه و رنج و تنهایی بشر را به نمایش می‌گذارند و ارتباطی تنگاتنگ با داستان‌های مکای دارند.

کتاب موسیقی برای زمان جنگ حاصل سیزده سال تلاش بی‌وقفه ربکا مکای است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:
وقتی ویولونیست نه‌انگشتی سرانجام در مهمانی شروع به نواختن کرد هارون همچون اشباح، در راه‌پله‌ی‌ چوبی غیبش زد. او عنکبوتی بود حاکم بر تار فرش شرقی سرخ و سیاه و طلایی که الیاف نامرئی چسبناک را از اندام‌های خود بیرون می‌کشید و دورِ رادلسکیوی ویولونیست، خانواده‌اش و چهل تن مهمان می‌پیچید. رشته‌های نازک‌تر میان افرادی بود که با هم خاطره‌ای از عشق یا نفرت داشتند و هر سه شبح به رادلسکیو و آرشه‌اش چسبیده بودند. ولی هارون رشته‌های ضخیم‌تر را نگه داشت و همان لحظه که فکر کرد نفس بکش، همه نفس کشیدند.