کتاب ردپای یک نفر گمشده

کتاب رد پای یک نفر گمشده نوشتهٔ روشنک حجازی کتابی در حیطهٔ روان‌شناسی اجتماعی است که بدیهی‌ترین موقعیت درونی و برونی انسان را در حساسترین موقعیت زندگی‌اش بازگو می‌کند.

این کتاب در واقع توصیف تقابل نقطهٔ اوج و پوچی است که هرکس در طول زندگی هردوی آن‌ها را تجربه می‌کند. کتاب رد پای یک نفر گمشده به زبان ساده و قابل فهم نوشته شده است چرا که هدف نویسنده فقط صاحبان تخصص نیستند و تلاش شده تا نوشته با ساده گویی برای همگان قابل فهم و هضم باشد. در این کتاب تضادهایی در متن و تضادهایی در مفهوم ایجاد شده که علاوه بر جذاب‌تر شدن مطلب ذهن مخاطب را به چالش می‌کشد تا در ‌‌نهایت گمشدهٔ اصلی را پیدا کند.

در بخشی از متن این کتاب می خوانید:

اگر این دنیای پوچ برای روح بزرگمان خیلی کوچک است برای دنیایی کهکشانی آماده‌اش کنیم، نه اینکه روحمان را مانند دنیا کوچک کنیم. چون اینکار باعث می‌شود دیگر پذیرای دنیای دیگر نباشیم، انسان، انسان است نباید غیر از آن را تجربه کند باید به هر چه مربوط به انسانیت است بها داد می‌دانم به انسانیت بها دادن بس دشوار است ولی همه از پس این کار بر می‌آییم.

هر کس از یکجا شروع می‌کند مثلا خود من شخصاً هر کس را می بینم زود تر از او به او سلام می‌کنم شما هم با هر کاری که بیشتر به روحیاتتان می‌خورد شروع کنید حتماً می‌توانید حجم کمال گرای روح را افزایش دهید. بگذارید به خودمان ثابت کنیم که بیشتر از آنچه باورمان شده یا باورمان کرده‌اند هستیم.

باور غلط مردم را باید تغییر داد نه اینکه به آن تن در داد وقتی همه یک نظر در مورد ما دارند انگار خودمان هم به آن عادت می‌کنیم در حالی که ا گر نظر مثبتی ندارند حتما باید آن را در جهت مثبت کردن تغییر دهیم نه اینکه نظر مردم را به حال خودش واگذار کنیم. مثلا همه اقوام و فامیل می‌گویند فلان خانم یا آقا آدم تنبلی است در هیچ شرایطی تلاش و همکاری با کسی ندارد چرا با این نظر آن ها مبارزه نمی‌کنید البته مبارزه لفظی فقط وضع را بدتر می‌کند باید در عمل طور دیگری نشان داد.