کتاب نمایشنامه رفیق خوب یه نعمته

تئاتر آموزش و پرورش شرایط ویژۀ خود را دارد. مدرسه، که دومین اجتماع خاص بعد از خانه است، حساس ترین محل برای فراگیری رفتارهای اجتماعی و کاربردی کردن علوم با هدف بهبود کیفیت زندگی است. به همین علت، توجه به این تلاش فرهنگی و هنری خاص، به موازات آنچه مدرسان و مربیان محترم در کلاس ها آموزش می دهند، اهمیت ویژه ای دارد. واقعیت این است که حجم و اهمیت دروس فرصت پرداختن به رفتارهای اجتماعی دانش آموزان را کاهش می دهد.

به دلیل نا آشنایی اکثر مربیان و معلمان عزیز با کارگردانی، «طرح کارگردانی و بازیگری عروسکی» و «کارگردانی و بازیگری غیرعروسکی» هر نمایش پیشنهاد شده است. علاوه بر این، در بخش «تحلیل اشخاص نمایش»، شخصیت های هر اثر به اختصار تحلیل شده است و در بخش مستقل «گفت وگوی پیش از اجرا»، متناسب با تمِ هر اثر، جملاتی از متفکران جهان انتخاب و ارائه شده است.

در بخشی از متن کتاب در مورد طرح پیشنهادی برای کارگردانی و بازیگری غیرعروسک نمایشنامه فرار از مزرعه می خوانید:

صحنۀ نخستین مزرعه‌ای است. حنایی بر بلندی نشسته است و شعر می‌خواند. می‌توان از میز کلاس یا یکی از میز‌ها یا صندلی‌های دانش‌آموزان برای جایگاه حنایی استفاده کرد. کلاغ از در کلاس وارد می‌شود و حنایی را غمگین می‌بیند. قارقار می‌کند، کنارش می‌نشیند، و با او گفت‌وگو می‌کند. سپس از حنایی جدا می‌شود و از همان راهی که آمده است خارج می‌شود. بعد از رفتن کلاغ حنایی با خود سخن می‌گوید. به زیر می‌آید و در پی کلاغ به بیرون سرک می‌کشد. او، در حالی که صحنه را دور می‌زند، دوباره شعر می‌خواند و از صحنه خارج می‌شود. پسر آسیابان می‌آید، کیسۀ گندم را کنار در ورودی کلاس قرار می‌دهد و خارج می‌شود. حنایی وارد می‌شود، در صحنه راه می‌رود، و وانمود می‌کند از گندم‌ها می‌خورد. پسر آسیابان با ترکه‌ای می‌آید. حنایی متوجه حضور او نمی‌شود. پسر آسیابان به سوی حنایی می‌رود و با ترکه او را می‌زند. وانمود می‌کند حنایی را تنبیه می‌کند. حنایی می‌گریزد و از پسر آسیابان و کیسه فاصله می‌گیرد. اما وسوسۀ خوردن گندم دوباره او را به سوی گندم‌ها می‌کشاند. پسر آسیابان تهدیدکنان به سوی حنایی قدم برمی‌دارد و ترکه‌اش را تکان می‌دهد. حنایی می‌ترسد و می‌ماند. پسر آسیابان کیسه را برمی‌دارد و خارج می‌شود. حنایی، که از درد می‌نالد، در صحنه می‌گردد و شعر می‌خواند و بیرون می‌رود