کتاب شهر آفتاب و انسان برین

اندیشۀ منجی موعود و انتظار او برای ظهور از عمومی­ ترین و فراگیرترین مفهوم­ های ذهن بشری است. این اندیشه را می­ توان مهمترین دغدۀ آدمی دانست که در طول تاریخ، همواره به آن توجه داشته است.

مسئله منجی موعود، انتظاری را برای بشر به همراه می‌آورد که همواره برای اجرای عدالت و بر قراری صلح و آرامش و معنویت، روز شماری می‌کند. و همین احساس در درون انسانها نوعی امید و آرزو می‌بخشد. از اینجاست که مفهوم انتظار با نجات دهندۀ موعود یک رابطۀ لازم و ملزومی پیدا می‌کند.

در تمام فرهنگ ها و ادیان و تمدن های بشری اعتقاد به منجی موعود، به عنوان یک اصل درون ذات درآمده است و این گرایش فکری و روحی بقدری در درون انسان ریشه دوانده است که آثار آن را می‌توان در آرزوها و روئیا های زندگی کنونی انسان مشاهده کرد. این تمایل گاهی نیز در نوسته ها و فیلم‌ها و هنرهای کلامی و غیر کلامی و حتی در بعضی از آداب و رسوم و شعائر اجتماعی و دین چنان متجّلی گردیده است که به عنوان یک اصل انکار نشدنی قابل ادراک و برّرسی است. اعتقاد به منجی و موعود، اختصاصی به شیعه و یا حتی به مسلمانان ندارد بلکه همۀ کسانی که گرایش به حق و عدالت و زیبائی و صلح و آشتی و عشق دارند بر این باور هستند که آیندۀ جهان در نهایت متعلّق به حق و حقیقت پرستان خواهد بود، و شرّ و بی عدالتی و ظلم و ناراستی و دشمنی از جهان رخت بر خواهد بست و روشنایی و نور و پاکی، همۀ انسان‌ها را در بر خواهد گرفت.