بله
این ضرب‌المثل مائوری فشرده‌ی نگاه رومن کرزناریک در کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران است؛ برای رفتن به آینده به گذشته بازمی‌گردیم. این فیلسوف اجتماعی با همین رویکرد سفری در تاریخ را آغاز می‌کند و از دل تاریخ نمونه‌هایی بیرون می‌کشد که خوانش دوباره‌شان می‌تواند هم امروز و هم در آینده به کارمان بیایند و در بحران‌ها یاری‌مان کند.
درباره‌ی کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران
ما در دوران بحران‌ها زندگی می‌کنیم و آینده‌ی مقابلمان بیش از پیش وحشت‌آفرین و گنگ است. تغییرات اقلیمی، تکنولوژیک و فرهنگی چنان سرعتی یافته‌اند که ما را پشت سر گذاشته‌اند. هر روز که چشم باز می‌کنیم بحرانی تازه سربرآورده و زندگی‌مان را مستقیم یا غیرمستقیم تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. هر روز خطری جدید تهدیدمان می‌کند و ما باید از این خطرات بگذریم. کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران کتابی است برای همین دوران بحرانی.
رومن کرزناریک در این کتاب راه‌حل گریز از بحران‌ها و مواجهه با آن‌ها را بازگشت به گذشته می‌داند؛ نگاهی دوباره به درس‌های تاریخ و مطالعه‌ی الگوهای موفق و ناموفقش. نگاهی ریزبینانه و عمیق به گذشته‌ای که هنوز می‌تواند راهگشا باشد. به عقیده‌ی او تاریخ درسی برای رهبران و شهروندان است؛ درسی برای ساختن آینده‌ای تاب‌آورتر.
درس‌های فراموش‌شده تاریخ برای آینده
رومن کرزناریک در کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران، می‌کوشد در میان رشته‌های درهم‌تنیده‌ی تاریخ بشر به الگوهایی راهگشا برسد که نتایج مثبتی داشته‌اند و روزی روزگاری پیشینیان ما را از بحران‌ها نجات داده‌اند و امروز نیز می‌توانند ما را نجات دهند و زندگی بهتر و مطلوب‌تری برایمان بسازند.
نویسنده با مطالعه‌ی گوشه‌هایی از تاریخ که کم‌تر موردتوجه واقع شده‌اند می‌کوشد نشان دهد که تاریخ، روی سفیدی هم داشته و هرآنچه به گذشته مربوط است لزوما بد و ناکارآمد نیست و گاهی می‌توان از گذشته‌های دور الگوهایی برای زندگی امروز پیدا کرد.
خواننده در این کتاب که خاطره اکرمی آن را ترجمه کرده است، در ویرانه‌های محوطه‌ی باستانی جنّه-جنو، شهری بدون دژ و بارو و بدون پادشاه و سلسله مراتب، به دنبال دموکراسی می‌گردد. به تلاش برای رسیدن به برابری در شهرهای طاعون‌زده‌ی انگلستان چشم می‌دوزد، در دانشگاه بولونیا استادان ناکارآمد را جریمه می‌کند و پا به پای بردگان در جامائیکا دست به شورش می‌زند تا دریابد گذشته می‌تواند راهی باشد برای رهایی از آینده‌ی شوم؛ راهی که از رهگذر تاریخ می‌گذرد و امید را در آینده‌جاری می‌سازد.
بنابراین خرید کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران که توسط انتشارات کتابسرای نیک‌اندیش منتشر شده، می‌تواند درس‌هایی آموزنده از کتاب قطور تاریخ به ما بیاموزد که هم امروز و هم در آینده می‌توانیم از آن‌ها بهره‌مند شویم.
نکوداشت‌های تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران
- روشنگر و هیجان‌انگیز. تاریخ برای فردا به ما می‌گوید که چه کسی هستیم و چه کسی می‌توانیم باشیم. (George Monbiot)
- این کتاب سرشار از ایده‌ها و بینش‌ها، نگاهی خوشایند، مهم و روشنگرانه به چگونگی کمک درک گذشته به ما در آمادگی بهتر برای آینده است. (Peter Frankopan)
- ما اکنون بیش از هر زمان دیگری به درس‌هایی از تاریخ نیاز داریم. تاریخ برای فردا نمی‌توانست به‌موقع‌تر یا مطلوب‌تر از این باشد. کرزناریک در حال مبارزه‌ی درست است. (The Guardian)
کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران برای شما مناسب است اگر
- به کتاب‌هایی با موضوع تاریخ، تمدن، علوم سیاسی و علوم اجتماعی علاقه دارید.
- در رشته‌هایی مانند جامعه‌شناسی، تاریخ و علوم سیاسی تحصیل می‌کنید و می‌خواهید کتابی تاریخی با دغدغه‌ای فراتر از روایت تاریخ بخوانید.
- زندگی آیندگان برایتان حائز اهمیت است و می‌خواهید به عنوان شهروندانی آگاه در آینده‌ی جهان نقش ایفا کنید.
در بخشی از کتاب تاریخ برای فردا: حکمرانی در عصر بحران می‌خوانیم
پیش از آنکه سفیدپوست‌ها بیایند، هیچ رئیسی نداشتیم که امور شهر را اداره کند. اما چندین نهاد داشتیم که کمک می‌کرد فعالیت‌هایمان را سازمان‌دهی کنیم. در هر مسئله‌ای که بر کل شهر تأثیر می‌گذاشت «ندی ایشی انی»، رؤسای روستاها، جمع می‌شدند و موضوع را به شکلی کارآمد بررسی می‌کردند. همه جایگاهی یکسان داشتند و هیچ‌کس بر دیگری برتری نداشت. اما قبل از هرگونه تصمیم‌گیری، همه‌ی افراد باید بر سر آن موضوع توافق می‌کردند. تمام مردان بالغ و زنان بسیار سالخورده در جلساتی که در سطح روستا برگزار می‌شد حق حضور داشتند. پس از تصمیم‌گیری در سطح روستا، به سطح خاندان یا «اومو ننا» می‌رسیدیم. اینجا تقریباً همه‌ی افراد بالغ، چه مرد و چه زن، اجازه‌ی حضور داشتند.
این نگاه گذرا به ساختارهای حکمرانی در آفریقا مرا عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. در دهه‌ی 1990، چند سالی را صرف تدریس مشترک درسی درباره‌ی تاریخ و کاربرد دموکراسی در دانشگاهی معروف در بریتانیا کرده بودم. در هیچ‌کدام از برنامه‌ها‌ی درسی به این سنت‌های دموکراتیک آفریقایی اشاره‌ای نشده بود. ما بی‌تردید و به اشتباه تصور می‌کردیم «دموکراسی» ابداعی غربی و هدیه‌ای منحصربه‌فرد است که باید به دنیایی گسترده‌تر، مملو از دیکتاتورها و مستبدان، صادر شود. در کنار این جهان‌بینی نادرست و استعماری این پیش‌فرض نیز وجود داشت که «دموکراسی» لزوماً به‌معنای «دموکراسیِ نمایندگی» است؛ یعنی سیاست‌مداران حرفه‌ای چند سال یک بار در رقابت‌های انتخاباتیِ چندحزبی با رأی مردم انتخاب می‌شوند. هیچ سخنی از الگوهای جایگزین دموکراسی، از قبیل «دموکراسی اشتراکی» ، در میان نبود؛ الگویی از خودگردانی غیرمتمرکز که در آن اعضای جامعه در گردهمایی‌های محلی، آزادانه درباره‌ی مسائل بحث می‌کنند و تصمیمات اغلب بر پایه‌ی وفاق همگانی گرفته می‌شود نه صرفاً رأی اکثریت. جنّه-جنو؟ ایگبوها؟ با شرمساری اعتراف می‌کنم که حتی نامشان را هم نشنیده بودم.
