کتاب خیابان مموریال درایو اثر ناتاشا ترتوی (پرفروش نیویورک تایمز)

کتاب خیابان مموریال درایو، خاطرات تکان‌دهنده‌ی ناتاشا ترتوی، شاعر و نویسنده‌ی آمریکایی است که در سال 2007 برنده‌ی جایزه‌ی پولیترز شد. این اثر که پرفروش‌ترین کتاب نیویورک‌تایمز بوده است، خاطره‌نگاری نویسنده حول محور یک جنایت خانوادگی است؛ قتل مادر به دست ناپدری‌اش. او مدام در وقایع گذشته و حال جابه‌جا می‌شود و با جست‌وجو در پرونده‌ی قتل مادر پس از سی سال ابهامات خود و خواننده را گره‌گشایی می‌کند.

درباره‌ی کتاب خیابان مموریال درایو

کتاب خیابان مموریال درایو، خاطره‌نگاری غیرداستانی شاعر آمریکایی، ناتاشا ترتوی است که درونمایه‌ای جنایی دارد. روایتی غیرخطی که مدام به گذشته و دوران کودکی نویسنده گریز می‌زند و به بازخوانی پرونده‌ی قتل مادر ناتاشا سی سال پس از واقعه باز می‌گردد. این روایت تنها گزارشی از یک قتل نیست، بلکه تلاشی است برای بیان مفاهیم گسترده‌تری چون نژادپرستی، عبور از تروما و خشونت خانگی. تجربه‌ی نویسنده از زندگی میان دو نژاد متفاوت، نگاهی عمیق و پیچیده‌تر به او بخشیده است و او را به دنیای نت‌ها و واژه‌ها می‌کشاند.

ناتاشا ترتوی مادری سیاه‌پوست و پدری سفیدپوست داشت که از هم جدا شده بودند. مادرش که زنی تحصیل‌کرده و شاغل بود، با مردی ویتنامی به نام جوئل ازدواج کرد. جوئل، سربازی بازنشسته، به کابوس زندگی ناتاشا و مادرش، گوندولین، تبدیل می‌شود. او بارها مادر ناتاشا را کتک می‌زند و با کنترلگری و تهدید، خانه را فضایی ناامن و رنج‌آور می‌کند. به نظر می‌رسد این تنش‌ها با طلاق و زندانی شدن ناپدری به پایان خواهد رسید، اما جوئل پس از آزادی، گوندولین را در خیابان مموریال درایو به شلیک گلوله به قتل می‌رساند.

جامعه‌شناسی جنایی در میان خاطره‌ای تلخ

با اینکه ناتاشا ترتوی مستقیم سراغ بزرگ‌ترین رنج زندگی‌اش رفته، نگاه چندوجهی خود به موضوع را به‌عنوان یک نویسنده‌ی حرفه‌ای حفظ کرده است. او در این رمان ریشه‌های خشونت ناپدری‌اش، جوئل را واکاوی می‌کند؛ به آسیب‌های او در جنگ ویتنام اشاره می‌کند و رها شدن او توسط سیستمی که موظف به حمایت او بوده را نقد می‌کند. این نگاه بی‌طرفانه و در عین حال دور از خودسانسوری احساسی، این اثر را از روایت‌های اول‌شخص دیگر متمایز کرده است.

نثر شاعرانه، ساختار غیرخطی و چندلایه، روایت بی‌پرده و صریح، ترکیب ابراز احساسات شخصی با تحلیل و نقد اجتماعیِ ناتاشا ترتوی، اثری تکان‌دهنده و تفکربرانگیز خلق کرده است. با خرید کتاب خیابان مموریال درایو ضمن بازخوانی یک داستان جنایی واقعی، تاملی بر تاثیر سیستم‌های اجتماعی بر زندگی شخصی افراد خواهید داشت. این اثر با ترجمه‌ی ابوالفضل پویانفر و همکاری نشر جمهوری منتشر شده است.

جوایز و افتخارات کتاب خیابان مموریال درایو

• پرفروش‌ترین کتاب نیویورک‌تایمز
• فینالیست مدال کارنگی 2021 در بخش آثار غیرداستانی
• بهترین کتاب سال 2020 سایت آمازون
• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب آنیسفیلد-ولف 2021 در بخش آثار غیرداستانی
• و...

نکوداشت‌های کتاب خیابان مموریال درایو

• هیچ‌کدام از آثار ناتاشا ترتیوی مانند کتاب خیابان مموریال درایو عمیقا به بطن زندگی او وارد نمی‌شود. این کتاب در مسیر سامان‌دهی ذهنی او پس از تروماست. وقایع خاطراتش تکان‌دهنده‌اند و آهسته و پیوسته اوج می‌گیرند. (نیویورک‌تایمز)
• بازاندیشی عمیق درباره‌ی نژادپرستی، طبقات اجتماعی و تجربه‌ی فقدان. نکته‌ی عجیب این اثر آن است که روایتی دردناک و ناخوشایند را با رویکردی امیددهنده به پایان می‌برد. (باراک اوباما)
• خاطره‌نگاری تاثیرگذار ناتاشا با نگاه ظریف و دقیق او به تراژدی زندگی خود از دیگر آثار مشابه متمایز شده است. (Kirkus Reviews)

کتاب خیابان مموریال درایو برای شما مناسب است اگر

• مطالعه‌ی پرونده‌ی قتل زنی جوان در قالب یک خاطره‌ی جنایی برایتان جالب است.
• دغدغه‌های اجتماعی در زمینه‌های خشونت خانگی علیه زنان، نژادپرستی و ضعف سیستم‌های مدیریت اجتماعی دارید.
• به کتاب‌های غیرداستانی با فرم خاطره‌نگاری و اتوبیوگرافی علاقه دارید.

در بخشی از کتاب خیابان مموریال درایو می‌خوانیم

گاهی با خودم می‌گویم اگر من دختری از خانواده دیگری بودم، آیا بلاهایی را که جوئل بر سرم می‌آورد، به همسرش می‌گفتم؟ می‌گفتم که در نبود مادرم چقدر روحم را آزار داد؟ اگر می‌فهمید که من چه می‌کشم آیا برای نجات من کاری می‌کرد؟ یا از جوئل جدا می‌شد تا زندگی‌اش را نجات دهد؟ واقعا چرا من لام‌تاکام حرفی نزدم و از جوئل شکایتی نکردم؟ چرا با مادر خودم درددل نکردم؟ اصلا گاهی فکر می‌کنم که این سکوت لعنتی من بود که این زن بی‌گناه را به کام مرگ کشاند. مثلا خیال می‌کردم که خیلی هم دختر خوبی هستم که گله نمی‌کنم و از مصیبت‌های این زندگی جهنمی جدیدش دم نمی‌زنم!

هرچه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید که از کی تنهابودن با جوئل برایم شد مایه رنج و عذاب! همیشه به اندک چیزی متهمم می‌کرد و با حرف‌های تند و تیزش روحم را شکنجه می‌داد. مثلاً می‌گفت: «می‌دونم چه‌جوری درستت کنم!» یا می‌گفت: «تو مثل دخترای عقب‌مانده ذهنی هستی که مادرت می‌ره سر کار و تو رو هم باید سپرد تیمارستان!» تا اینکه یک روز مجبورم ‌کرد وسایلم را بریزم داخل چمدان، بعد هم درحالی‌که بغض در گلویم بود سوار ماشینم ‌کرد.

کمربندی آتلانتا یک مسیر حلقه‌ای به دور این شهر است. حتی اگر هم ترافیک نبود کلی طول می‌کشید تا با ماشین یک دور کامل می‌زدیم. حدود یک ساعت با جوئل در این مسیر سرگردان بودیم؛ هیچی هم نمی‌گفتیم، تا اینکه مطمئن شد که به‌قدر کافی شکنجه‌ام داده، برگشتیم خانه. بارها این کار را تکرار کرد و همیشه ‌هم فکر می‌کردم که حتی اگر التماس هم بکنم که دست از این کار بردارد بیهوده است.