کتاب همه خانواده‌های خوشبخت اثر اروه لو تلیه (نویسنده برنده جایزه گنکور)

کتاب همه خانواده‌های خوشبخت، روایتی صریح و بی‌پرده از دوران کودکی و نوجوانی اروه لو تلیه، است. این نویسنده‌ی سرشناس که افتخار دریافت جایزه‌ی گنکور را در کارنامه‌اش دارد و از نویسندگان پرفروش نیویورک‌تایمز است، با نگاهی موشکافانه و گاه طنزآمیز، روابط خانوادگی پیچیده و پرتنش خود را به رشته‌ی تحریر در آورده است.

درباره‌ی کتاب همه خانواده‌های خوشبخت

کتاب همه خانواده‌های خوشبخت (All Happy Families)، شرح‌حالی خواندنی و تامل‌برانگیز از زندگی اروه لو تلیه (Hervé Le Tellier) در دروان کودکی و نوجوانی را در بر گرفته است. انتخاب نام همه خانواده‌های خوشبخت برای این اثر، اشاره‌ای است به جمله‌ی مشهور تولستوی در رمان آنا کارنینا. در ابتدای این رمان، نوشته شده که همه‌ی خانواده‌های خوشبخت شبیه همدیگر هستند، ولی هر خانواده‌ی بدبختی به طریق و روش خودش بدبختی و ناکامی را تجربه می‌کند. اشاره‌ی مؤلف به این جمله‌، نشان‌دهنده‌ی نگاه عمیق و بی‌پیرایه‌ی او به مفهوم خوشبختی و ناکامی در بستر خانواده است.

اروه لو تلیه با این انتخاب هوشمندانه، شما را دعوت می‌کند تا از قالب کلیشه‌های رایج درباره‌ی خانواده‌های ناخوشبخت خارج شوید و به این بیندیشید که هر خانواده، با تمام پیچیدگی‌ها و رازهایش، داستانی منحصربه‌فرد برای روایت کردن دارد. او در کتاب همه خانواده‌های خوشبخت، در پی قضاوت اعضای خانواده‌اش نیست و تلاش می‌کند تا آن‌ها را درک نماید.

در کتاب همه خانواده‌های خوشبخت، با فرازوفرودهای زندگی لو تلیه از کودکی تا نوجوانی همراه می‌شوید. پدر و مادرِ نویسنده، زمانی که او نوزاد بود از هم جدا شدند. پدر بیولوژیکش، کمتر به او سر می‌‌زد و خواهر ناتنی‌اش را به‌ندرت می‌دید. مادرش خیلی زود با مرد دیگری ازدواج کرد و لو تلیه، بعدها نام خانوادگی ناپدری‌اش را برگزید؛ تغییری که با تلاشی طاقت‌فرسا از سوی مادرش در سیستم پیچیده‌ی اداری فرانسه به ثبت رسید.

واکاوی زندگی اروه لو تلیه در همه خانواده‌های خوشبخت

مادر و ناپدری نویسنده‌ی کتاب همه خانواده‌های خوشبخت، زوجی منزوی بودند و تقریباً هیچ دوستی نداشتند. تعاملات اجتماعی آن‌ها محدود به دیدارهای خانوادگی پرتنش با مادربزرگ و خاله‌ها بود. مادر که زنی خودشیفته و از نظر عاطفی به شدت آشفته بود، بر زندگی همسرش کاملاً مسلط بود و او نیز با ضعفی مطلق از او تبعیت می‌کرد.

لو تلیه که تنها فرزند خانواده بود، بیشتر اوقات به حال خود رها شده بود. پناه او در این تنهایی، کتاب‌ها بود. او با طنزی تلخ خاطره‌ای از دوران نوجوانی‌اش تعریف می‌کند: ماه‌ها بدون آنکه والدینش متوجه شوند، به مدرسه نرفته بود و آن‌ها تنها بر اثر یک اشتباه کوچک و شاید ناخودآگاه از سوی او، به این موضوع پی بردند.

چهره‌ی مسلط و رنج‌دیده‌ی مادر در مرکز تمام این ناکارآمدی‌ها قرار دارد. زنی که به نظر می‌رسد از نوعی بیماری روانی رنج می‌برده و این بیماری در طول سال‌ها حادتر شده است. لو تلیه روایت می‌کند که چگونه مادرش که از موفقیت‌های مالی خواهر خود رنجیده و تحقیر شده بود، پشت سر او به بدگویی می‌پرداخت و حتی پس از مرگ ناپدری، با توهمی آزاردهنده، او را متهم به رابطه با خواهرش کرد. در نهایت، وخامت حال مادر به جایی رسید که چاره‌ای جز بستری کردن او نماند.

سفری به لایه‌های پنهان روابط خانوادگی

لو تلیه، برای نگارش کتاب همه خانواده‌های خوشبخت منتظر مرگ پدر و ناپدری و ابتلای مادر به آلزایمر شد تا به آزادی عمل و فاصله‌ی عاطفی لازم دست یابد و با روایتی هوشمندانه و چندلایه، تصویری از خانواده‌اش ترسیم نماید.

با خرید کتاب همه خانواده‌های خوشبخت به سفری در لایه‌های پنهان روابط انسانی می‌روید و خواهید دید که گاهْ عادی‌ترین خانواده‌ها، پیچیده‌ترین و غمگین‌ترین داستان‌ها را در خود نهفته دارند.

کتاب همه‌ی خانواده‌های خوشبخت، شرح حالی است پرفرازوفرود که انتشارات شما آن را با ترجمه‌ی محمود سلطانیه، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب همه‌ی خانواده‌های خوشبخت برای شما مناسب است اگر

• به مطالعه‌ی شرح‌حال افراد موفقی که مشکلات خانوادگی بی‌شماری را در کودکی تحمل کرده‌اند، علاقه دارید.
• آوازه‌ی کتاب بسیار معروف «ایرادی در کار است» نوشته‌ی لو تلیه را شنیده‌اید و می‌خواهید با زندگی این نویسنده‌ی سرشناس آشنا شوید.

در بخشی از کتاب همه خانواده‌های خوشبخت می‌خوانیم

سیاره‌ی خانوادگی ما گرد خورشید می‌چرخید: نام پدر بزرگ من رافائل بود. پدر مادرم را می‌گویم و بنابراین نام خانوادگی او میشل بود, رافائل میشل. رافائل یعنی؛ "خدا شفا دهد" و میشل یعنی؛ "خدای‌گونه". نمادی گرانسنگ, و چون ما در خانه، کم به عبری گفتگو می‌کردیم بنابراین او برای من پدر بزرگ بود. پدر سالار بی چون و چرای من و تنها ستون استوار دوران کودکی‌ام. "پدر بزرگ, قهرمانی که همیشه لبخندی شیرین بر لب داشت" و شاه بیت من بود.

رافائل در نخستین سال‌های سده‌ی بیستم در موزل آلمانی زبان زاده شد. پدرش ژوزف صنعتگر بود و مادرش دوزندگی می‌کرد. من, پدر پدربزرگ را که بیش و کم یکصد سال زندگی کرد به یاد دارم, چون سیگار نیناس دود می‌کرد, سیگاری باریک که بوی آن روی همه‌ی لباس‌هایش نشسته بود. او مردی ریز نقش, تکیده, کم‌حرف و لجباز بود. غریزه به من می‌گفت از او بترسم و از ترس توسری خوردن واژه‌ای قدیمی که از دوران او در ذهن من ماندگار شد تردید داشتم نزدیکش بروم. اینکه دو سال پس از قیام کمون پاریس به دنیا آمد، رازآلود می‌نمود. در سال 1914 دیگر سالمندتر از آن بود که به خدمت سربازی برود, اما اگر می‌رفت, بی شک به جبهه‌ی قیصر آلمان می‌پیوست, زیرا همانند بسیاری از مردم آلزاس و " لُرن" ی‌ها با وجود اسطوره‌ی ملی، هوای قیصر را در سر می‌پروراند.

در مراسم خاکسپاری او من سیزده سال داشتم از مادر بزرگم شنیدم, تا هنگامی که نیرو داشت زن خود را می‌زد و با دو پسر خود, رافائل و امیل بدرفتاری می‌کرد. مادربزرگ برایم گفت, هنگامی که او در سال 1940 خانه‌ی خود در پیکاردی را ترک می‌کرد تا نزد پسرش به پاریس برود, بی هیچ درنگی به سگ خود شلیک کرد و پیکر بی‌جانش را روی انبوهی کود که در آن روزگار هنوز به آن کمپوست نمی‌گفتند, انداخت. و من از آخرین کردارش بیش از هرچیز دیگر تکان خوردم.