فقط از من نپرس آهنگساز موردعلاقهات کیست یا چه غذایی را دوست داری! در کتاب شام با لنی به قلم جاناتان کات، این اولین و تنها شرط لئونارد برنستاین، رهبر ارکستر افسانهای، برای مصاحبهکنندهاش بود. نویسنده در این کتاب در خلال گفتگویی نفسگیر و شدیداً جذاب با این نابغهی فقید، پرترهای زنده و بیپرده از او ارائه میکند؛ مردی که موسیقی را نه فقط حاصل فنون آکادمیک، بلکه زادهی خشم، سیاست، عشق و اشتیاق انسانی میدید.
دربارهی کتاب شام با لنی
لئونارد برنستاین را یکی از ارزشمندترین و تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی کلاسیک آمریکا در قرن بیستم میدانند. او آهنگساز، رهبر ارکستر، نویسنده، نوازندهی پیانو و فعال حقوق بشر بود و هر روزش را با چنان شور و اشتیاقی زندگی میکرد که نظیرش را فقط میتوان در قهرمانان آثار بایرون دید؛ مردانی سرشار از ذوق، خطرپذیری و عاشق شکستن قید و بندهای مرسوم.
برنستاین در نوامبر 1989، تنها یک سال پیش از مرگش، جاناتان کات را به خانهی ییلاقیاش در ایالت کنکتیکات آمریکا دعوت کرد و حاصل این دیدار، به آخرین مصاحبهی مهم برنستاین تبدیل شد. این گفتگوی بینظیر، دوازده ساعت به درازا کشید و طی آن صراحت همیشگی این موسیقیدان شگفتانگیز را نظارهگر هستیم.
کتاب شام با لنی جاناتان کات، شرح کامل این گفتگو را در بردارد و این مرد فراموشنشدنی را همانطور به تصویر میکشد که باید؛ با تمام شوخطبعیهایش و شور و حرارت گیرایی که با آن از موضوعات گوناگون صحبت میکرد.

شام با لنی؛ بازخوانی خاطرات یک چهرهی بهیادماندنی
لئونارد برنستاین در لابهلای صفحات کتاب شام با لنی: گفتوگو با لئونارد برنستاین (موسیقیدان و رهبر ارکستر) دوباره جان میگیرد و از موسیقی، روانشناسی، معنویت، سیاست و زندگی شخصیاش میگوید.
او ریشارد واگنر را دیوانه میخواند، از بیتلز بهعنوان یکی از بهترین ترانهسرایان زمانهی خود نام میبرد و از بیفکری، بیمبالاتی و بیاعتنایی رونالد ریگان و امثال او به جهان، ابراز تأسف میکند. خاطراتش از دوران رهبری ارکستر را مرور میکند و توصیههایی را هم برای دانشجویانش به یادگار میگذارد.
وقتی مجلهی رولینگ استون در سال 1990 نسخهی کوتاه شدهی این مصاحبه را منتشر کرد، بسیار مورد استقبال قرار گرفت. در نتیجه، جاناتان کات در کتاب شام با لنی کل مصاحبه را با تمام جزئیات دوستداشتنیاش به اشتراک گذاشت.
برنستاین در این مصاحبه او را با خود به استودیوی موسیقی برده و عکسها و نقاشیهای روی دیوارهایش را به او نشان میدهد. از اسطورههایش میگوید و تفاوت مفهوم اقتباس و دزدی هنری را شرح میدهد و سر میز شام از قطعهی کوچکی حرف میزند که برای نوهاش آن را نوشته است. اصلیترین نکته در مورد این کتاب، همین صمیمیت لحن است که آن را به اثری خواندنی تبدیل میکند.
نام لئونارد برنستاین در لیست بهترین آهنگسازان و رهبران ارکستر معروف جهان ماندگار است و قطعات بهجامانده از او هنوز هم روح هر شنونده را نوازش میکنند. پس اگر به موسیقی علاقه دارید و از مطالعهی زندگینامهی مشاهیر این حوزه لذت میبرید، خرید کتاب شام با لنی نشر مرکز را به شما پیشنهاد میکنیم. این کتاب با ترجمهی بهزاد هوشمند در اختیار علاقهمندان قرار میگیرد. در انتهای کتاب هم تصاویری اضافه شده که به آشنایی با برنستاین و روزگار جوانی او، عمق بیشتری میبخشند.
نکوداشتهای کتاب شام با لنی
- کتاب شام با لنی به شکلی غافلگیرکننده، جذاب و گیراست. گفتگوی بین این دو مرد بهقدری خواندنی است که نمیتوانید از کتاب دل بکنید. (آماندا مارک، مجلهی کتاب نیویورک)
- جاناتان کات استعداد کمنظیری در گفتگو با آدمهای جذاب و بهویژه موسیقیدانها دارد. او کاری میکند که این افراد با شور و حرارت و با بیانی پربار و لحنی سرگرمکننده، دیدگاههای شخصی خود دربارهی موسیقی و موضوعات مختلف دیگر را به اشتراک بگذارند. این کتاب را که بخوانید، به این توانایی او پی میبرید. (استیو رایش، آهنگساز آمریکایی)
- این کتابِ فوقالعاده چنان برایم جذاب بود که نمیتوانستم لحظهای آن را زمین بگذارم. لئونارد برنستاین در بین صفحات این کتاب دوباره جان گرفته و پیش روی ما قرار میگیرد؛ مردی که صریح و بیپرده و با لحنی بهغایت سرگرمکننده سخن میگفت بیآنکه حتی ذرهای از عشق سوزانش به موسیقی یا شور و اشتیاقش برای زندگی، کاسته شود. (نشریهی بینالمللی Record Review)
کتاب شام با لنی برای شما مناسب است اگر
- موسیقیدان، آهنگساز یا رهبر ارکستر هستید و به آشنایی بیشتر با یکی از بزرگان این حوزه علاقه دارید.
- موسیقی کلاسیک و جز را دوست دارید و مطالعهی خاطرات ناب لئونارد برنستاین و مواجههاش با برخی از برجستهترین بزرگان موسیقی قرن بیستم برایتان جالبتوجه خواهد بود.
- زندگینامهها یا کتابهایی را که در قالب مصاحبه هستند، دوست دارید.
در بخشی از کتاب شام با لنی: گفتوگو با لئونارد برنستاین (موسیقیدان و رهبر ارکستر) میخوانیم
- ممنونم که مرا برای شام دعوت کردید.
میدانی جاناتان، من دیگر مصاحبه نمیکنم. سالهاست که مصاحبه نکردهام. استثنائاً تو را خیلی راحت پذیرفتم، و نمیدانم چرا. اما تو من را روز خوبی گیر انداختی. امروز حالم خیلی خوب است. شاید چون امروز صبح یک قطعهی کوتاه برای نوهام - فرانسیسکا - نوشتم. اسم آن دنسیسکا است. الآن فقط یک صفحه است، اما بعداً بیشتر خواهد شد.
و میدانی که این اولین قطعهای است که امسال نوشتهام؟ همین یک صفحه! منتظر بودم تنها شوم. و این تنهایی چند هفتهی پیش فقط برای چند روز اتفاق افتاد... در میان رهبری تمام قطعات کوپلند و چایکوفسکی با فیلارمونیک نیویورک و برنامهریزی برای اجرا و ضبط کاندید در لندن در اوایل دسامبر... که بسیار نزدیک است، این اولین بار است که آن را رهبری میکنم - قبلاً فقط اوورتور آن را رهبری کردهام، میخواهیم آن را ضبط و فیلمبرداری کنیم. در این اجرا یک گروه عالی من را همراهی خواهند کرد. ارکستر سمفونیک لندن و جون اندرسن، کریستا لودویگ، نیکولای گدا، جری هادلی؛ و آدولف گرین نقش پنگلوس را بازی میکند.
اما امروز ساعت چهار صبح وقتی مسواک میزدم، چیزی شبیه همین قطعهی کوچک جدیدم شنیدم - اول ریتم و بعد ملودی - اما درگیر جدول کلمات متقاطع شدم و فراموش کردم آن را بنویسم. بعد دوباره آن را در حمام شنیدم، و این بار پیش از آنکه برای صبحانه پایین بیایم، تقریباً همهاش را یادداشت کردم و بعد در استودیو آن را تمام کردم. در واقع درست پیش از آنکه به اینجا برسی، یک خط میزان دوتایی نوشتم. این اولین خط میزان دوتایی است که امسال مینویسم!
بله

















