کتاب روز دیگر شورا اثر فریبا وفی؛ نشر مرکز

کتاب روز دیگر شورا نوشته‌ی فریبا وفی، درباره‌ی زنی است که پس از سال‌ها زندگی مشترک در خانواده‌ای سنتی، فرصتی پیدا می‌کند برای تجربه‌ای تازه، متفاوت و توجه به خواسته‌های فراموش‌شده‌ی خویشتن. این کتاب داستانی زنانه و تأمل‌برانگیز از ادبیات داستانی معاصر ایران است که با نگاهی ظریف به دنیای درونی یک زن، مرز میان عادت، عشق، آزادی و هویت فردی را به تصویر می‌کشد.

درباره‌ی کتاب روز دیگر شورا

شورا سال‌هاست همسر منصور و عضوی از خانواده‌ی پرهیاهوی رزاقی‌هاست؛ خانواده‌ای که با رفت‌وآمدها، توقعات، دخالت‌ها و قواعد نانوشته‌اش، فضای زیادی برای خواسته‌های شخصی او باقی نمی‌گذارد. او در این زندگی یاد گرفته است برای کنار آمدن با دیگران، ماسک‌های مختلفی به چهره بزند؛ گاهی خوشرو و همراه باشد و گاهی بی‌تفاوت. رمان روز دیگر شورا اثر فریبا وفی (Fariba Vafi) داستان زنی است که برای نخستین‌بار می‌تواند خودش را جدا از نقش‌های سنتی پذیرفته شده ببیند.

سفر به ایروان فرصتی می‌شود تا شورا برای مدتی از نقش‌های همیشگی‌اش فاصله بگیرد. در همین فضای تازه، پای ژان به زندگی او باز می‌شود؛ مردی که احساسات و خاطراتی را در او زنده می‌کنند. حضور ژان شورا را به گذشته می‌برد و او را با خاطره‌ی نخستین مواجهه با منصور و احساسی که زمانی نسبت به او داشته، روبه‌رو می‌کند.

فریبا وفی و بازتاب دغدغه‌های زنان

فریبا وفی از نویسندگان برجسته‌ی ادبیات داستانی معاصر ایران است که در آثارش اغلب به زندگی روزمره، تجربه‌های درونی و دغدغه‌های زنان می‌پردازد. رمان روز دیگر شورا نشر مرکز نیز در ادامه‌ی همین دغدغه‌ها، زندگی زنی را روایت می‌کند که میان نقش‌های خانوادگی و میل به استقلال و تجربه‌ی زندگی شخصی خود گرفتار شده است.

این اثر در گروه رمان‌های اجتماعی ایرانی قرار داد که در قالب داستان زنان به موضوعاتی مانند هویت فردی، زندگی مشترک، محدودیت‌های خانوادگی، تنهایی و میل به استقلال می‌پردازد. اما به‌جای روایتی پرحادثه، بیشتر بر جزئیات زندگی و لایه‌های روانی شخصیت اصلی تمرکز می‌کند.

روز دیگر شورا؛ روایتی سیال میان گذشته و حال

فریبا وفی از زبانی ساده، موجز و جزئی‌نگر استفاده کرده و داستان را با فصل‌ها و بخش‌های کوتاه و روایتی تکه‌تکه و سیال پیش می‌برد. این رمان اجتماعی بیش از آنکه بر یک موقعیت ثابت متمرکز باشد، از خلال رفت‌وآمد میان گذشته و حال و تجربه‌ی مواجهه با مردی از گذشته شکل می‌گیرد. رفت‌وآمد میان زمان حال، خاطرات و تجربه‌های گذشته باعث می‌شود گذشته و حال شورا در کنار یکدیگر معنایی درخور تأمل پیدا کنند.

اثر حاضر داستان زنی است که در میان نقش‌هایی که خانواده و زندگی مشترک برایش ساخته‌اند، آرام‌آرام به خود فراموش‌شده‌اش نزدیک می‌شود. خرید کتاب روز دیگر شورا فریبا وفی از نشر مرکز فرصتی است برای خواندن روایتی زن‌محور و روان‌شناختی که با زبانی ساده اما دقیق، تجربه‌ی زیسته‌ی یک زن را به نمایش می‌گذارد و کشمکش او میان وظیفه و خواسته را به تصویر می‌کشد.

کتاب روز دیگر شورا برای شما مناسب است اگر

• به رمان معاصر ایرانی درباره‌ی زندگی و دغدغه‌های زنان علاقه دارید.
• از خواندن آثار واقع‌گرایانه در حوزه‌ی ادبیات داستانی معاصر ایران به‌ویژه در زمینه‌ی ادبیات زنان لذت می‌برید.
• دیگر کتاب‌های فریبا وفی را خوانده‌اید و قصد دارید یکی دیگر از رمان‌های زنانه‌ی او را دنبال کنید.
• می‌خواهید یک رمان اجتماعی ایرانی بخوانید.

در بخشی از کتاب روز دیگر شورا می‌خوانیم

هر بار که رزاقی‌ها خانه‌ی هشتادمتری‌ شورا و منصور را به اشغال خود درمی‌آورند، شورا موهایش را شانه می‌زند. آرایش ملایمی می‌کند و ماسک هم می‌زند به صورتش. خانه‌ی رزاقی‌ها که آمد، آرایش‌کردن بلد بود، اما از ماسک چیزی نمی‌دانست. بعدها متوجه شد یک‌جور فکر می‌کند و جوری دیگر عمل می‌کند. یک‌جور احساس می‌کند و جوری دیگر حرف می‌زند. متوجه شد که ماسک بادوام‌تر از آرایش است. لوازم آرایش را می‌شد از بیرون خرید. اما ماسک را باید ذره‌ذره می‌ساخت. به‌تدریج انواع آن را شناخت. یک روز ماسک ادب و بی‌تفاوتی به صورتش می‌زد و یک روز ماسک خوشرویی و توجه. زدن و درآوردن ماسک‌ها آسان نبود. تمرینی درونی می‌خواست. آنها را که می‌زد، خیالش راحت بود. کسی نمی‌توانست او را ببیند. از اصابت طعنه‌ها و تکه‌پرانی‌ها در امان بود. می‌توانست پشت آن جور دیگری باشد. در عالم خودش باشد، مخالف باشد، ناراحت باشد، شاد باشد، متفاوت باشد و از بیرون دیده نشود.

حالا دارد با ماسکِ من هم به موضوع علاقه‌مندم از رزاقی‌ها پذیرایی می‌کند و بی‌حوصلگی عمیقش را پشت آن پنهان می‌کند. احساس کارگر کارمزدی را دارد که تا پایان روز در کارخانه‌ای خیالی به کار گماشته‌ شده و در شلوغی و های‌و‌هوی تمام نشدنی رزاقی‌ها وظایف تکراری جمع‌وجور کردن و پختن و شستن و چیدن را انجام می‌دهد. دست و پا مشغول‌اند و مغز مرخص.

مختار تازه از بستر بیماری بلند شده و سرپاست. می‌خواهد هر طور شده برود دست منیژه را ببوسد. اسم شوهر منیژه، بیژنی است، ولی مختار اسم‌شان را گذاشته بیژن و منیژه.

«از شیراز که نیومدن. از خود شاهنامه اومدن. افسانه‌ان.»