کتاب حوالی زمانی که نگذشت

کتاب حوالی زمانی که نگذشت یک رمان عاشقانه و معنوی به قلم شاریس ملکم آبکار است. نویسنده در این اثر با نثری شاعرانه از زندگی زنی می‌گوید که پس از تجربه‌ی عشقی نافرجام، برای فراموشی روانه‌ی سفری دور می‌شود. بی‌آنکه بداند این سفر سرشار از دلتنگی، ایمان و میل به هجرت، قرار است معنای تازه‌ای از عشق، زندگی و شناخت خود برایش به ارمغان بیاورد.

درباره‌ی کتاب حوالی زمانی که نگذشت

وقتی عشق ممنوع و ایمانی راسخ همراهانی برای سفری در مسیر یافتن خویش باشد، چه سرنوشتی رقم می‌خورد؟ شاریس ملکم آبکار در کتاب حوالی زمانی که نگذشت، زندگی زن نویسنده‌ای را روایت می‌کند که عشقی عمیق را از سر گذرانده اما نتیجه‌ای جز شکست برایش نداشته و پاسخ او به این شکست این است که رهسپار سفر شود. اما آیا حقیقت این سفر آغاز شناخت سرزمینی تازه است و یا شناخت خود؟

داستان کتاب حوالی زمانی که نگذشت نشر خودنویس آبی، با خداحافظی آغاز می‌شود؛ خداحافظی‌ای که به زبان نمی‌آید. استر در فرودگاه ناامیدانه منتظر یاری است که از او جدا شده. این انتظار آغاز سفر بیرونی و درونی است. او رهسپار بیروت می‌شود و در این سفر، خاطرات و رؤیاهای از دست رفته‌اش را مرور می‌کند، برای محبوبش نامه می‌نویسد، بی‌آنکه جوابی دریافت کند و گفتگویی خاموش را با خداوند آغاز می‌کند.

تجربه‌ی معنویت در یک رمان عاشقانه

شاریس ملکم آبکار با نثر شاعرانه روی مرز داستان عاشقانه و داستان معنوی قدم برمی‌دارد تا تصویری از عشق نشان دهد که ورای رابطه‌ی میان دو انسان است. او این احساس را همچون نیرویی نشان می‌دهد که می‌تواند فرد را با ترس‌هایش روبه‌رو کند و راه شناخت خود را به او نشان دهد. این رمان در کنار توصیف‌های زنده از لبنان، کلیساها و دریا به سکوت استر نیز بها می‌دهد، از این رو، فضای شاعرانه‌ی داستان با تأمل و اندیشه نیز پیوند می‌خورد و می‌تواند شما را برای دنبال کردن داستان تا پایان ترغیب کند.

پس اگر دلتان می‌خواهد با یک رمان عاشقانه به فضایی معنوی وارد شوید و با نثری ادبی و احساسی، تجربه‌ای متفاوت را لمس کنید، با خرید کتاب حوالی زمانی که نگذشت می‌توانید به دل این تجربه وارد شوید.

کتاب حوالی زمانی که نگذشت برای شما مناسب است اگر

• به خواندن داستان عاشقانه علاقه دارید و دلتان می‌خواهد در خلال داستان‌خوانی، راه رویارویی با یک عشق نافرجام را بیابید.
• از داستان‌های درون‌نگرانه لذت می‌برید و ترجیح می‌دهید یک داستان معنوی با فضای عاشقانه بخوانید که بر محور مفهوم خودشناسی می‌گردد.

در بخشی از کتاب حوالی زمانی که نگذشت می‌خوانیم

هنوز هم دلم نمی‌خواست از اتاق بیرون بروم. نزدیکِ پنجره رفتم و پرده را کمی کنار زدم. تازه فهمیدم هتل روبه‌روی یک هنرستان قرار دارد و من از صدای شاگردانِ آن بیدار شده بودم. صدای بلندِ مردی از اتاقِ روبه‌رو که به عربی صحبت می‌کرد اعصابم را به هم ریخته بود. به در نزدیک شدم و از چشمی نگاه کردم. مردی چاق روی مبلِ مقابلِ درِ اتاقش نشسته بود و با تلفنِ همراهش صحبت می‌کرد.

برگشتم و دوباره در مبل فرو رفتم. نگاهم به چمدان‌ها خیره مانده بود. سؤال‌ها یکی‌یکی از ذهنم عبور می‌کردند و سعی می‌کردم با جواب دادن به آن‌ها خودم را قانع کنم، اما چیزی در قلبم آزارم می‌داد؛ چیزی فراتر از رؤیا… حقیقتِ نبودنِ او. از کوله‌پشتی‌ام دفترچه‌ام را بیرون آوردم. تنها نوشتن می‌توانست در آن لحظه مرا از کابوسِ نبودنِ او نجات دهد. به یاد داشتم نامه‌هایی را که هر شب برایش می‌فرستادم؛ نامه‌هایی که بی‌پاسخ می‌ماندند و فقط برای لحظه‌ای کوتاه چشم‌هایی را لمس می‌کردند و بعد به فراموشی سپرده می‌شدند.

«یگانه من! امیدم نه، اما صبرم لبریز شده است. بی‌هیچ سببی اشک‌هایم مدام سرازیر می‌شوند. این بغض از افسردگی نیست؛ از دوست داشتنِ بی‌نهایت است. نوشتن برای تو تنها راهِ نفس کشیدنِ من است. به چه چیز باید شرم کنم و از چه چیز باید خجل باشم؟ من به دوست داشتنِ تو مبتلا شده‌ام و برای این موهبت، هر ثانیه خدا را شکر می‌کنم. راهی جز پنهان کردنِ چشم‌هایم ندارم. دوست دارم هر شبانه‌روز و هر لحظه این درد در من افزون‌تر شود و هیچ‌گاه کسی برای درمانم کاری نکند. کسی برای مداوای من تلاش نکند، تا بتوانم هرچه بیشتر تو را از آنِ خود کنم و در هر جرعه از جانم، قطره‌قطره صدای تو را تزریق کنم؛ تا بیش از هر زمانِ دیگری کنار تو باشم…» در همان لحظه کسی چند بار محکم به درِ اتاقم کوبید و بعد سکوت شد.