کتاب دنیا و هوس هایش - مجموعه خاطرات

برای مراد که خاطرات مفیدی دارد. و مرا وادار به نوشتنش کرد.

آه مادر

ناامید از هر چیز و هرجا روی تخت افتاده بود. به‌قول خودش: دردها دیگر با هم مسابقه نمی‌دادند امّا باند و گچ‌ها زندانیش کرده بودند و هیچ‌کدام از پاهایش را نمی‌توانست حرکت بدهد.

مرتب با ناله می‌گفت: شاید اگر فریاد نکشیده بودم: «مگر نگفتید منتظر بماند» و آه مادر به آسمان نرفته بود که «الهی خیر نبینی منو اینجور می‌لرزونی»، دوچرخه‌ام زیر ماشین نمی‌رفت و پاهایم نمی‌شکست.

از خودش خیلی شاکی است. می‌گوید: همیشه نسنجیده حرف می‌زنم و پس از آن پشیمان می‌شوم.

امّا این‌بار گویا قیمت پشیمانیش، گران‌تر بود.

یک‌بار از او پرسیدم: «راستی! چرا آن‌روز مادرت نفرین کرد؟» و او در حالیکه نگاهش را به زمین می‌دوخت گفت: چهار ماه پیش که قرار بود به مسابقه والیبال برویم، صبح برای یک لحظه بیرون رفتم و وقتی تو به خانه ما آمدی مادر بِهِت گفت: «مهدی رفته خرید کند و منتظر نباشید.» در حالی‌که وقتی من برگشتم آنقدر عجله داشتم و عصبانی بودم که داد زدم:...

او بقیه حرفش را خورد ولی بعد با افسوس بیشتری ادامه داد: «چیزی که بیشتر عذابم می‌دهد، اشتباهی است که خودم کرده‌ام و مادر بیچاره تقصیری نداشت چرا که در یادداشت، شتابزده نوشته بودم: «اگر دوستم آمد بگوئید منتظرنماند.» و نفرین و ناله‌ها همه بر سر یک اشتباه نقطه‌ای بود.»

باری در این سه چهار ماه زندان، تمام زندگی آن‌ها شده بود مادر. از آنجا که مهدی پدر نداشت و من هم کمتر می‌توانستم به‌آنها کمک کنم، همه زحمت‌های داخل و بیرون خانه به دوش مادرش افتاده بود. واقعاً هم نمونه گذشت و مهر و محبّت، همو بود.

...