کتاب رقص سایه‌ها: هنر شاد زیستن در دنیای ناکامل

از حال بد فرار نکن، با آن برقص! این کاری است که پانته آ خاموشی اصفهانی در کتاب رقص سایه‌ها یادمان می‌دهد. هدف این اثر زیستن در شادی جاودانه نیست؛ بلکه اعتبار دادن به تمام احساسات انسانی است. نویسنده واژه‌ی رقص را در تعامل با احساسات مثبت و منفی به کار برده؛ به این معنی که می‌توان با وجود احساسات ناخوشایند همچنان در حرکت ماند. این کتاب شروع گفت‌وگویی با بخش تاریک شخصیتمان است.

درباره‌ی کتاب رقص سایه‌ها

توانایی انسان‌ها در رشد مداوم و پیشرفت هرروزه، ما را به این اشتباه انداخته که این مسیر را انتهایی هست که می‌شود به آن رسید: کمال! اما ما برای «کمال» طراحی نشده‌ایم، بزرگ‌ترین هنر ما زیستن با «تمامیت» است. تمامیت یعنی هم‌نشینی تضادها، حضور هم‌زمان نور و سایه. پانته آ خاموشی اصفهانی زیر اسم کتاب رقص سایه‌ها نوشته: «هنر شاد زیستن در دنیای ناکامل».

اما منظورش آن احساسی نیست که روانشناسی‌های زرد به ما می‌گویند باید به خودمان القا کنیم. این کتاب خالی از هرگونه جملات و عبارات تاکیدی مثبت‌اندیشی و به دنبال راهی برای زیستن و تجربه‌ی تمام احساسات انسانی است.

رقص زیر سایه‌ی پذیرش

نادیده گرفتن احساساتی مثل خشم، سرخوردگی، حسادت و اندوه ممکن است باعث شود برای مدت کوتاهی از ذهنمان محوشان کنیم، اما آیا واقعا از شرشان راحت شده‌ایم؟ نکته‌ی اصلی دقیقا همین جاست! آیا جهان از زمان حضور انسان لحظه‌ای از شر خالی شده؟ خیر! پس چرا نپذیریم که شر حذف‌شدنی نیست؟ و حتی یک مرحله پیشرفته‌تر: چرا دست شر را نگیریم و با او نرقصیم؟ کتاب رقص سایه‌ها از پانته آ خاموشی این رقص هنرمندانه و مهارت شاد زیستن بدون سرکوب احساسات را آموزش می‌دهد.

آیا به‌سادگی می‌توانیم به جای جنگ با احساس‌هایی دوستشان نداریم، بپذیریمشان و به‌جای فراموش کردنشان آن‌ها را تجربه کنیم؟ سوگ از دست دادن مادر، ترس از طرد شدن در گروه دوست‌های صمیمی، اضطراب کافی نبودن در یک رابطه‌ی عاطفی... رقصیدن با این‌ها راحت است؟ به‌هیچ‌وجه! هم‌نشینی با این احساس‌ها شجاعتی فراوان نیاز دارد. پانته آ خاموشی اصفهانی در کتاب رقص سایه‌ها این سفر آموزشی دشوار را به سه مرحله تقسیم می‌کند: بعد علمی، بعد فلسفی و بعد احساسی و عملی. بنابراین ذهنمان فرصت کافی خواهد داشت تا این قرارداد صلح را بپذیرد!

استعاره‌ی سایه در کتاب رقص سایه‌ها به نظریه‌ی سایه یونگ اشاره دارد. یونگ، روانپزشک و روانشناس سوییسی در این نظریه به بخشی از ذهن اشاره می‌کند که محل اختفای احساساتی است که سرکوب می‌کنیم. او می‌گوید آن‌ها از بین نمی‌روند، فقط در سایه پنهان می‌شوند و دقیقا جایی که نباید باشند از سایه بیرون می‌پرند و کارها را خراب می‌کنند.

پانته‌آ خاموشی اصفهانی در کتابش از این استعاره استفاده کرده و ما را به سفر در سایه دعوت کرده است. با خرید کتاب رقص سایه‌ها از انتشارات آپرانیک این سفر شجاعانه را تجربه کنید.

کتاب رقص سایه‌ها برای شما مناسب است اگر

• احساس خستگی و فرسودگی می‌کنید و تمام تلاش‌هایتان برای تغییر وضعیت بی‌نتیجه مانده است.
• مدام برای شاد زیستن تلاش می‌کنید اما هنوز احساس می‌کنید یک جای کار می‌لنگد.
• کتابی می‌خواهید که صادقانه درباره‌ی احساسات و زندگی واقعی با شما صحبت کند و شعارهای کلیشه‌ای ندهد.

در بخشی از کتاب رقص سایه‌ها: هنر شاد زیستن در دنیای ناکامل می‌خوانیم

پرده اول: آناتومی تاریکی

درآمد: سفری به زیرزمین ممنوعه‌ی وجود

قبل از آن‌که بتوانیم موسیقی را بشنویم، باید بفهمیم چرا پاهای‌مان این‌قدر سنگین است. بسیاری از ما زندگی را با این احساس پنهان سپری می‌کنیم که گویی در یک آزمون کیهانی شرکت کرده‌ایم و ورقه‌ی ما پر از غلط است. ما به دیگران نگاه می‌کنیم و تصویر روتوش‌شده‌ی آن‌ها را با واقعیتِ آشفته‌ی درون خود مقایسه می‌کنیم و به یک نتیجه‌ی ویرانگر می‌رسیم: «من خرابم. من وصله‌ی ناجور این جهانم.»

پرده‌ی اول، تلاشی است برای پایان دادن به این شرمساریِ بی‌پایه.

در این‌جا، ما چراغ‌قوه را برمی‌داریم و شجاعانه از پله‌های مارپیچِ روان پایین می‌رویم؛ به سمت زیرزمینی که سال‌هاست درش را قفل کرده‌ایم. جایی که ترس‌ها، اضطراب‌ها، خشم‌ها و تمام آن چیزهایی که «منفی» می‌نامیم، سکونت دارند.

اما هشدار: آنچه در این زیرزمین خواهیم یافت، هیولا نیست. ما با چیزی بسیار شگفت‌انگیزتر و البته چالش‌برانگیزتر روبه‌رو خواهیم شد: «میراث باستانی‌مان».

در این پرده، ما لباسِ قربانی را درمی‌آوریم و روپوش دانشمند را می‌پوشیم. ما بدن و مغز خود را روی میز تشریحِ آگاهی قرار می‌دهیم تا با حقیقتی تکان‌دهنده روبه‌رو شویم: رنج‌های شما، باگ‌های سیستم نیستند؛ آن‌ها ویژگی‌های طراحیِ شما هستند. شما برای بقا در دنیایی بی‌رحم مهندسی شده‌اید، نه برای آرامش در دنیایی مدرن.

این بخش از سفر، شاید دردناک باشد. روبه‌رو شدن با این واقعیت که ما آن موجوداتِ منطقی و کاملی که فکر می‌کردیم نیستیم، غرورمان را جریحه‌دار می‌کند. اما این درد، درد التیام است. زیرا تنها زمانی که بفهمیم ماشین وجودمان چگونه کار می‌کند، می‌توانیم از سرزنش کردنِ خود برای چرا این‌گونه کارکردنش، دست برداریم.

آماده باشید. ما می‌خواهیم به سیم‌کشی‌های پنهان اضطراب و ریشه‌های تکاملی نارضایتی خیره شویم. این، آغاز آزادی است.