کتاب روایتی برای آن‌ها

شاید دوباره خانه معنا پیدا کند... کتاب روایتی برای آن‌ها اثر عباس علی خسرو، داستان مهاجرت گروهی از مردمان برای پیدا کردن سرزمینی امن در جهانی است که آرامشش را به قدرت‌نمایی میان حکومت‌ها باخته. این رمان با روایت سفری پرخطر، شخصیت‌هایی ماندگار و جهانی جادویی و خیال‌انگیز، تجربه‌ای جذاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های فانتزی و حماسی رقم می‌زند.

درباره‌ی کتاب روایتی برای آن‌ها

شاید رمان‌های فانتزی آن‌طور که باید در ادبیات ایران مورد توجه قرار نگرفته باشند، اما این رویه در سال‌های اخیر دستخوش تغییر شده و نویسندگان ایرانی نشان داده‌اند که قلم قدرتمندی در خلق جهان‌های خیالی دارند. یکی از نمونه‌های روشن این نوآوری، کتاب روایتی برای آن‌ها نوشته‌ی عباس علی خسرو است؛ رمانی که با خلق فضایی آخرالزمانی و خطرناک، تجربه‌ی ترس و تخیل را با کاراکترهای ایرانی پیش می‌برد...

پیش از آنکه به ماجرای کتاب روایتی برای آن‌ها بپردازیم، باید فضای داستان را ترسیم کنیم؛ جهانی که در آن حکومتی سقوط کرده، مردمانی آواره‌اند و گروهی امیدوارند در سرزمینی دوردست، زندگی تازه‌ای بنا کنند. سرزمین‌های داستان نام‌ها و فرهنگ‌های متفاوت خود را دارند، موجوداتی مانند نیمه‌انسان‌ها و نیمه‌غول‌ها در این جهان پرسه می‌زنند و مردم برای بقا می‌جنگند. عباس‌علی خسرو تلاش کرده این عناصر صرفاً جنبه‌ی تزئینی نداشته باشد و به خدمت داستان دربیاید.

روایتی برای آن‌ها؛ سفر در سرزمینی جنگ‌زده

رمان روایتی برای آن‌ها انتشارات شالگردن از جایی آغاز می‌شود که «نیکو»، جوانی آرام و کم‌حرف، تصمیم می‌گیرد در میانه‌ی جنگ و هرج‌ومرج خانه و خانواده‌اش را ترک کند تا گروهی از مردم به نام «فرومایگان» را به سرزمینی امن برای زندگی برساند. تصمیم نیکو نه برای رسیدن به قدرت است و نه برای کسب افتخار؛ بلکه از احساس مسئولیتی عمیق سرچشمه می‌گیرد. وداع او با مادر، سکوت سنگین پدر و نگرانی خواهرانش، از همان فصل‌های نخست نشان می‌دهد که احساسات و روابط انسانی در این داستان نقش پررنگی دارند.

در دل این سفر، مفهوم نبرد خیر و شر، آن هم به شکلی غیرکلیشه‌ای، حضوری پررنگ دارد. شخصیت‌ها همیشه میان انتخاب‌های ساده قرار نمی‌گیرند و گاهی مرز میان درست و نادرست، کمرنگ می‌شود. همین مسئله باعث می‌شود داستان تنها یک روایت اکشن نباشد و لایه‌های احساسی و اخلاقی نیز پیدا کند.

از دل ویرانی تا رویای رهایی

با پیشروی داستان کتاب روایتی برای آن‌ها، وارد جهانی پهناور می‌شویم. در این مسیر با شخصیت‌هایی همراه می‌شویم که هرکدام گذشته، باورها و رازهای خود را دارند و به دنیای داستان ابعاد پیچیده‌ای می‌دهند. نویسنده بدون اینکه عجله‌ای برای آشکار کردن همه چیز داشته باشد، آرام‌آرام قوانین این جهان، تاریخ آن و افسانه‌هایی مانند «دست خدا» را رو می‌کند و حس کشف کردن را در مخاطب زنده نگه می‌دارد.

عباسعلی خسرو یک رمان فانتزی خلق کرده که تنها به نبردها و موجودات خیالی محدود نمی‌شود؛ بلکه داستانی درباره‌ی خانواده، وفاداری، مهاجرت، ازخودگذشتگی و تلاش برای حفظ انسانیت می‌گوید. کتاب روایتی برای آن‌ها با ترکیب عناصر رمان ماجراجویی، رمان حماسی و رمان تخیلی، خواننده را به سرزمینی می‌برد که تاریخ، افسانه و واقعیت در هم تنیده‌اند.

اگر از خواندن یک رمان فانتزی ایرانی با حال‌وهوایی حماسی و شخصیت‌هایی به‌یادماندنی لذت می‌برید، خرید کتاب روایتی برای آن‌ها را از دست ندهید. این کتاب با ریتم آرام، فضای خلاقانه و عناصر غافل‌گیرکننده‌اش، تجربه‌ای تازه از رمان فانتزی را برایتان رقم می‌زند.

کتاب روایتی برای آن‌ها برای ما مناسب است اگر

• از خواندن رمان‌های ماجراجویی با سفرهای پرخطر و اتفاقات غیرمنتظره لذت می‌برید.
• به دنبال یک رمان فانتزی با جهانی پرجزئیات و شخصیت‌های چندلایه هستید.
• موجودات افسانه‌ای، سرزمین‌های خیالی و نبردهای حماسی در جهان قصه برایتان جذابیت دارند.

در بخشی از کتاب روایتی برای آن‌ها می‌خوانیم

شب شده بود و همه‌جا تاریک. او بنت را کنار یک درخت پیدا کرد؛ شاید درخت کُنار. چندان هم دور نبود. نیکو به‌آرامی سمت او رفت و وقتی نزدیک شد، بِنت صدای قدم‌هایش را شنید و برگشت. ستبر و قدبلند بود با موهای جوگندمی و صورت بدون ریش.

- ردس نیکو، خوشحالم که می‌بینمت.

نیکو سر تکان داد، ولی چیزی نگفت. پی جمله‌ای مناسب می‌گشت. کار درستی نبود که حرف اضافه بزند. او بالاخره جرئت پیدا کرد، نفس عمیقی کشید و گفت:

«همسرت با گروه کارتو رفته بود، درسته؟»

بنت ساکت ماند، اخم کرد و با دقت به صورت نیکو خیره شد. سنگینی نگاهش ملموس بود. چشم‌هایش برق می‌زدند.

- چی شده، ردس نیکو؟ چه اتفاقی افتاده؟

مرد بیچاره جواب را می‌دانست. از دو سال پیش، فرومایگان هیچ خبر خوشی نداشتند.

آنجا به طرز عجیبی ساکت بود. نیکو سرش را بالا آورد و به چشم‌های بنت خیره شد:

«متاسفم. گروه کارتو و همسرت کشته شدند.»

مرد همچنان به صورت نیکو نگاه می‌کرد؛ سپس پای همان درخت نشست و تکیه داد؛ گویی فلج شده بود. سر برگرداند طرف نیکو و گفت:

«ولی... قرار بود که زودتر و به‌سلامت برسند. کارتو گفته بود که خیال‌مون راحت باشه. شاید اشتباهی پیش اومده. ها؟»

نیکو کنار او نشست:

«کاش اشتباهی پیش می‌اومد. آروم باش. نمی‌دونم چی بگم. متاسفم.»

نمی‌دانست چه بگوید. چیزی در چنته نداشت جز سکوت، خیره‌شدن به زمین، سر تکان دادن و گفتن کلمه «متاسفم.».

بنت بدون این‌که به او نگاه کند، گفت:

«می‌شه تنهام بذاری؟ ازت ممنونم.»

نیکو به پشتش زد و کاری را که خواست انجام داد. لابد نیاز داشت که تنها باشد. باید فکر کند و با این غصه کنار بیاید. نیکو قدم‌زنان بنت را ترک کرده، به سمت گروه رفت. زیر لب گفت:

«زن بدبخت و مرد بدبخت‌تر از او. چه مصیبتی!»

امیروف گفته بود:

«صبح زود حرکت کنیم بهتره، نه؟» و عیتا نیز مخالفتی نکرد.