نام تاکسورها با انجماد و سیاهی همراه است و کتاب گذرگاه سایهها اثر رسول مظفری ما را با این اربابان تاریکی و موجودات سیاه و اهریمنی این جهان جادویی آشنا میکند؛ کسانی که با فریب و خدعه، وحشت را به اعماق روح ما میفرستند. در این داستان موجودات نیک و خیرخواهی هم وجود دارند که اگر نتوانیم با کمک آنها، بر غلبهی سیاهی بر وجود خود پیروز شویم، خود به اهریمن تبدیل خواهیم شد.
دربارهی کتاب گذرگاه سایهها
واری مأموریت خود را با موفقیت انجام داده است. او نجاتدهنده و همان کسی را که میتواند پنجه در پنجهی تاریکی افکند و با ارباب پلیدی و سیاهی، نبرد را آغاز کند، یافته و حالا باید او را به سوی جهانی تازه ببرد؛ جهانی به نام آرامشهر، با آسمان بنفش و دو ماه در آسمان. کتاب گذرگاه سایهها اثر رسول مظفری ما را همراه با سوارهی این اسب چشمسرخ، به این شهر جادویی میبرد؛ جایی که باید با جنهای خوب و جنهای بد آشنا شویم؛ کسانی که قرار است جهان را با کمک این سواره دگرگون کنند.
نام این سواره رسول است. او هنوز از وظیفهی خطیری که برعهدهاش گذاشتهاند خبر ندارد و حتی نمیداند دقیقاً چگونه به این شهر وارد شده است. هنگامی که رسول و واری به دروازههای آرامشهر رسیدند، مدتی از ادغام سنگها در یکدیگر گذشته بود و واری که به شکل جسم شفافی درآمده بود، او را در آغوش میگیرد و به شهر وارد میکند.
رسول مظفری در کتاب گذرگاه سایهها رازی بزرگ دربارهی رسول، واری و سنگهای شیاطین را برملا خواهد کرد. یک فاجعه در درون رسول شروع به جوشیدن کرده است؛ فاجعهای که جهانی مملو از جنیان برای وقوع آن برنامهریزی کرده بودند.

سرنوشت هولناک رسول در چنگال جنهای تاریکی
رسول فریب خورده است؛ او تصور کرده صدایی که میشنود، صدای درون اوست و نه صدای ذهنش، اما واقعیت این است که کارها و افکار رسول تحت اختیار خودش نیست. او به فرمان تاکسورها که همچون صدای ذهن، افکار و رفتارش را کنترل میکنند، به سمت کیسهی سنگ میرود. صدایی مرموز به او میگوید: «سنگها را با همان پارچه به بازوی چپ خود ببند.» رسول نیز ناخواسته و بیاختیار از صدای ناشناس اطاعت میکند. در همان لحظه پارچه و سنگها ذوب میشوند و فاجعهای که نباید رخ میداد، به واقعیت میپیوندد.
حالا رسول به یک سلاح در دست تاکسورها تبدیل شده است. مدتی زمان میبرد تا این جوان از همهجا بیخبر، آنقدر قوی شود که بتواند طلسم هزارانسالهی جنهای تاریکی را بشکند و به همان چیزی تبدیل شود که آنها میخواهند، اما اگر جنهای مسلمان بهموقع سر نرسند، قطعاً این اتفاق محقق خواهد شد و جهان آدمیان و جنیان در داستان گذرگاه سایهها نابود میگردد.
گذرگاه سایهها؛ روایتی از نبرد انسانها و جنیان
حالا واری چشمهای خود را در برج «کاسور» گشوده است. جنیان از او میترسند. چشمهایش همچون اربابان تاریکی سیاه شدهاند. واری هیچ چارهای نداشت جز اینکه رسول را به آرامشهر بیاورد تا شاید جنهای مسلمان بتوانند او را نجات دهند. بهترین اتفاقی که ممکن است حالا برای رسول و جهان اطراف او رخ دهد این است که رسول بمیرد؛ زیرا اگر این اتفاق نیفتد و روند تبدیل او به ارباب تاریکی ادامه پیدا کند، رسول خود و تمام دنیا را نابود میکند.
رسول مظفری در کتاب دوم مجموعه سولتیکالوس به ما نشان میدهد که رسول چگونه میتواند در برابر این فاجعه بایستد. او هنوز کاملاً ادراک و هوشیاری خود را از دست نداده و میتواند با آلسونها که جنهای مسلمان و نیکسیرتی هستند، صحبت کند. کتاب گذرگاه سایهها نشر فرهنگی فرد از رمانهای فانتزی ایرانی است که با الهامگیری از کتابهای مذهبی، ما را با تفاوتهای جنهای مسلمان و اربابان تاریکی که از جنهای کافر هستند، آشنا میکند.
رسول حالا در میان جهنم و بهشت ایستاده است. اگر بتواند با کمک آلسونها در آرامشهر، بر تاریکی درون خود غلبه کند، میتواند جهان را نجات دهد و حتی تاریکی را شکست دهد، اما هیچکس نمیداند چه سرنوشتی در انتظار او و دنیای انسانها و اجنه است. با خرید کتاب گذرگاه سایهها اثر رسول مظفری میان سایهها گم میشوید و باید با کمک کورسوهایی از نور، راه خود به سمت نجات پیدا کنید؛ وگرنه هیچکس نمیداند چه بر سر شما خواهد آمد.
کتاب گذرگاه سایهها برای شما مناسب است اگر
- به کتابهای فانتزی که شما را با موجوداتی چون اجنه، اربابان تاریکی، ارواح سرگردان و... آشنا میکنند و مضمونی مذهبی را نیز در خود مستتر کردهاند، علاقهمندید.
- میخواهید با یک داستان تخیلی آشنا شوید که در فضایی فانتزی و سورئالیستی، از شما میخواهد معماهای گوناگون را حل کنید و در پی راه نجاتی برای شخصیت اصلی داستان بگردید.
- از خواندن کتاب اول مجموعه سولتیکالوس لذت بردهاید و دوست دارید با ادامهی سرنوشت جوانی که به جهان موازی وارد شده و میخواهد با موجودات ناشناخته معاشرت کند، آشنا شوید.
در بخشی از کتاب گذرگاه سایهها: کتاب دوم مجموعه سولتیکالوس میخوانیم
جنی بود با قامتی کوتاه، پوستی خاکستریرنگ و چشمانی درشت و بیمژه. چیزی در نگاهش بود که تا آن زمان ندیده بودم؛ آرامش؛ آرامشی که او را شبیه آدمهای بانماز میکرد؛ شبیه پدرم هنگام سجود.
هولاسیآسا با تکاندادن سرش به او اجازه داد.
جن به گوشۀ اتاق رفت. روی زانو نشست. دستانش را بلند و شروع به عبادت کرد؛ نه مثل نیایش انسانها، نه رکوعی بود، نه سجودی. در حرکات دستانش چیزی شبیه نماز و در عمق نگاهش چیزی شبیه خشوع بود. زیر لب کلماتی زمزمه میکرد. نمیفهمیدم، اما حس میکردم سنگینی و تقدسش را. بعداز چند لحظه بلند شد، به من نگاه کرد و گفت:
«آلسونها نماز دارند، سولتیکالوس. بله نماز دارند. روزه دارند. به روز جزا ایمان دارند. ما مسلمانیم، فقط از جنسی دیگر. خدای ما همان خدای شماست. پیامبر ما همان پیامبر شماست. اما راه ما جور دیگری است، چون جنس ما به شکلی دیگر است.»
حرفش در دلم نشست، نه بهخاطر کلماتش، که بهخاطر نگاهش؛ نگاهی که میگفت: «ما با توایم؛ نه بهخاطر قدرتت، که بهخاطر ایمانت.»
گفتم: «و تاکسورها؟»
فضای اتاق عوض شد؛ نه فیزیکی، که احساسی. انگار خودِ اسم "تاکسور" سردی میآورد، مثل نامبردن از چیزی که نباید اسمش را برد.
بله

















