کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی: از متن و حاشیه ادبیات معاصر

کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی، پژوهشی نقادانه بر دهه‌ای سرنوشت‌ساز از ادبیات داستانی ایران است. امیر احمدی آریان، با نگاهی موشکافانه و مستند، فرازوفرودهای سال‌های 1376 تا 1388 از حضور داستان‌نویسان جوان تا نقش شبکه‌های اجتماعی در قصه‌نویسی را به‌تصویر کشیده است. این نگاه موشکافانه، شما را در بستر زمانه و زمینه‌ی ادبیات در دهه‌ی هشتاد خورشیدی قرار می‌دهد و با مفهوم چخوفیسم ایرانی و ادبیات زندگی روزمره آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی

کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی، یکی از پرالتهاب‌ترین دهه‌های حیاتِ ادبیاتِ ایران را به زیر ذره‌بین برده است. امیر احمدی آریان، با نگاهی روشنگر و تامل‌برانگیز، به بازخوانی رخدادها و جریان‌های ادبیِ سال‌های 1376 تا 1388، پرداخته است. این رویکرد به شما کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری از رابطه‌ی ادبیات با جامعه و سیاست آن سال‌ها پیدا کنید و ببینید که چگونه داستان‌نویسانِ ایرانی، بار روایت زندگی روزمره و اعتراضِ پنهان را بر دوش کشیده‌اند.

کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی، اگر چه عنوان خود را از اصطلاح «دهه‌ی هشتاد» وام گرفته، اما این نام‌گذاریِ زمانی، قراردادی دل‌خواهانه است. در واقع، کتاب مروری بر یک دوره‌ی دوازده‌ساله دارد که میان دو نقطه‌ی عطفِ تاریخیِ ایرانِ پس از انقلاب قرار گرفته است.

واکاوی داستان‌نویسیِ ایران در سال‌های پرتنش

کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی، دو بخش اصلی دارد. بخش نخست به مرور تحولات بیرونیِ ادبیات داستانی در دهه‌ی هشتاد اختصاص دارد. روایتی از ظهور ناگهانی داستان‌نویسان جوان تا فشارهای بی‌سابقه و مهاجرتِ تدریجیِ اهالی ادبیات به شبکه‌های اجتماعی را در این بخش می‌خوانید.

قسمت بعدی کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی به واکاوی مفهوم چخوفیسم ایرانی و ادبیات روزمره، اختصاص دارد. امیر احمدی آریان، در بخش دومِ کتاب، به کندوکاو در متونِ منتشرشده، پرداخته تا ویژگی‌های کلی و عناصر شاخصِ داستان‌نویسی ایران در آن سال‌ها را شناسایی کند. او با بهره‌گیری از عنوانِ «چخوفیسم ایرانی و ادبیات زندگی روزمره»، می‌کوشد نشان دهد که چگونه داستان‌نویسانِ ایرانی، با تکیه بر جزئیاتِ روزمره و زندگیِ معمولی، نوعی ادبیاتِ گزارش‌گونه و متعهد به زمانه‌ی خود را پدید آورده‌اند.

اگر می‌خواهید بدانید در یکی از پرالتهاب‌ترین دهه‌های ادبیاتِ معاصرِ ایران، چه بر سرِ داستان‌نویسی آمده و چگونه نویسندگان، در غیابِ رسانه‌ای بی‌طرف، بارِ روایتِ زندگیِ روزمره را بر دوش کشیده‌اند، خرید کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی را در اولویت سبد فرهنگی خود قرار دهید. انتشارات چشمه، با انتشار این کتاب، شرایطی فراهم کرده تا با امیر احمدی آریان، به سفری نقادانه در یکی از سرنوشت‌سازترین دوره‌های ادبیات معاصر ایران بروید.

کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی برای شما مناسب است اگر

• منتقد یا پژوهشگر ادبیات داستانی ایرانی هستید و می‌خواهید با تحولات داستان‌نویسیِ دهه‌ی هشتاد خورشیدی آشنا شوید.
• دانشجو یا استاد ادبیات هستید و به منبعی معتبر و گزیده‌محور برای تحلیل آثار داستانیِ ایرانی معاصر نیاز دارید.
• از خواندن نقدهای ادبیِ روشنگرانه و تامل‌برانگیز در باب جریان‌های ادبی و اجتماعی، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب شعارنویسی بر دیوار کاغذی: از متن و حاشیه ادبیات معاصر می‌خوانیم

روایت تجربه‌ی شخصی در این‌جا بیشتر برای تأکید مجدد بر خصلت خودانتقادی این مقاله است نه خاطره‌گویی: منی که سال 1379 نوشتن در مطبوعات را آغاز کردم، جوانی بیست و یک‌ساله بودم با سواد و شعوری بسیار پایین، ایده‌ها و افکاری بس خام و دم‌دستی، که بیشتر بر‌اساس شنیده‌ها یا خواندن و اغلب نفهمیدن ترجمه‌های نارسای فیلسوفان فوق‌الذکر بود. نه اطلاعاتم از تاریخ شعر و داستان ایران به حدی بود که حرفی برای گفتن داشته باشم، نه قدرت تحلیل و تجربه‌ی قابل‌توجهی داشتم و نه پیش از آن تاریخ چیز دندان‌گیری منتشر کرده بودم. با‌این‌حال، جا باز کردن در فضای مطبوعات آن روز ایران، به‌خصوص در حوزه‌ی نقد و نظریه‌ی ادبی، چندان کار دشواری نبود.

مثل بسیاری از دیگر امور زندگی روزانه‌ی ما در مام وطن بیشتر به زرنگی نیاز داشت تا سواد. کافی بود شنیده‌هایت را خوب به کار ببندی، نام‌ها را به تعداد مناسب به متن سرازیر کنی، الفاظ دهن‌پُرکن نوظهور به کار بری که نشانه‌ی تسلط تو بر ترجمه‌های متأخر باشد. با همین ترفندها می‌شد هر چیزی را به خورد خلق داد و چاپ مطلب را تا حدی ضمانت کرد. سواد و تحلیل و استدلال خیلی به این بازی راهی نداشت. با این‌همه، علی‌رغم این‌همه نقصان و کم‌سوادی، برای من و بسیاری دیگر که شرایط مشابهی داشتند، فضا به طرز عجیبی باز و اغواگر بود. منِ بیست‌ساله‌ای که کسی نبودم، به‌راحتی برای دو سه روزنامه‌ی نسبتاً پُرتیراژ آن روزها یادداشت می‌نوشتم و بخش زیادی از آن‌چه می‌نوشتم بی‌کم‌و‌کاست منتشر می‌شد. بحث فقط بر سر کیفیت نیست، حتا جایی که اطلاعات غلط در کار بود و گیرهای بی‌دلیل به این‌و‌آن، هیچ‌کس یقه‌ام را نگرفت که چرا چنین نوشته‌ای، و اگر هم می‌گرفت به‌راحتی می‌توانستم متهمش کنم به غفلت از این عالم نو که من مثلاً نماینده‌اش بودم.