کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم

متیو مکس ول در کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم با زبانی نمادین و استعاری داستانی الهام‌بخش روایت می‌کند تا مخاطب را به بازنگری در باورهای قدیمی و کهنه‌اش دعوت کند. در این اثر پندآموز، درمی‌یابیم که بسیاری از احساسات ما، همچون ترس، بیش از آنکه ریشه در واقعیت داشته باشند، تحت‌تأثیر نگاه و قضاوت دیگران شکل گرفته‌اند.

درباره‌ی کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم

پسرک موقع شام خوردن با دیدن یک سوسک، حس ناخوشایند انزجار را تجربه می‌کند و همین اتفاق، او را به فکر وا می‌دارد تا بفهمد چرا چنین احساسی در وجودش شکل گرفته است. این خط داستانی ساده، شروع روایتی است که متیو مکس ول (Matthew Maxwell) در کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم (How To Hold a Cockroach) به تصویر کشیده. داستانی که در نگاه نخست، شاید بسیار ساده و حتی کودکانه به نظر برسد، اما همین ماجرا که به شکلی نمادین و استعاری روایت می‌شود، به مفاهیم بسیار عمیق‌تری راه می‌یابد.

پسرک در جست‌وجوی ریشه‌ی این احساس، به یاد می‌آورد که در کودکی، واکنش مادر با دیدن سوسک و جیغ کشیدن او، چطور باعث ترسش شده است. همین خاطره به او نشان می‌دهد که آن ترس عمیق، غریزی نبوده؛ بلکه از همان لحظه در ذهن او حک شده که سوسک‌ها موجوداتی نفرت‌انگیز و ترسناک هستند که باید از آن‌ها دوری کرد.

داستان چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم به شکل ملموس به ما می‌فهماند که بسیاری از احساسات و واکنش‌های ما، نه برخاسته از حقیقت آن پدیده، بلکه تحت تاثیر نگاه و قضاوت دیگران شکل گرفته‌اند. در واقع متیو مکس ول قصد دارد با طرح این ماجرا، به ما یاری برساند تا فرایند شکل‌گیری احساساتمان را بهتر بشناسیم و با کشف ریشه‌ی واقعی آن‌ها، از بند ترس‌های ناآگاهانه رها شویم.

داستانی که درباره‌ی سوسک نیست!

کتاب متیو مکس ول، بر خلاف نام عجیب و بازیگوشانه‌اش، درباره‌ی سوسک نیست؛ بلکه اثری عمیق درباره‌ی تغییر نگرش و تحول در زندگی است. این اثر را می‌توان روایتی کودکانه برای بزرگسالان دانست؛ روایتی در دوازده فصل که هر فصل آن به یکی از موضوعات مهم مانند عشق، زندگی، مرگ و معنای زیستن می‌پردازد. زبان ساده و روان فصل‌ها در کنار تصویرها، فهم این مفاهیم را دلنشین‌تر و همراهی با متن را جذاب‌تر می‌کند. این اثر با ظاهری ساده، خواننده را به بازنگری در باورهای کهنه و نگاهی تازه به جهان دعوت می‌کند.

با خرید کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم متیو مکسول می‌توانید خود را از بند باورهای کهنه آزاد کنید. این داستان آموزنده را نشر شور آفرین با ترجمه‌ی هنگامه ناهید منتشر کرده و در دسترس علاقه‌مندان قرار داده است.

نکوداشت‌های کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم

• خواندن چگونه یک سوسک را در دست بگیریم اشکم را درآورد و حس بخشش و عشق به خود را در من زنده کرد. متیو مکسول در نخستین اثر خود، با مهر و محبت به عمق درد و رنج خوانندگان می‌نگرد و آنان را سرشار از امید و شگفتی می‌سازد. (کاترین اِی. وود، کوچ حرفه‌ای تاییدشده (MCC))

کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم برای شما مناسب است اگر

• به دنبال کتاب‌های تأمل‌برانگیز و داستان‌های الهام‌بخش درمورد خودشناسی هستید.
• به دنبال تغییر نگرش و تحول در زندگی هستید و پذیرش گذشته برایتان دشوار است.

در بخشی از کتاب چگونه یک سوسک را در آغوش بگیریم می‌خوانیم

آن شب پسرک جلوی آینه ایستاد و دندان‌هایش را مسواک زد و به خودش نگاه کرد. بالغ و رشید به‌نظر می‌رسید. او بزرگ، با موهای قهوه‌ای و بدون دست و پا بود. از خودش ترسید. در ذهنش جیغ زد و داد زد و خواست خودِ در آینه‌اش برود و دیگر برنگردد.

او فریاد کشید: «آی پسرک! برو پی کارت! بذار توی حال خودم باشم! دست از سرم بردار!» اما خودِ در آینه‌اش همان‌جا ایستاده بود و زل زده بود به پسرک. پسرک از نگاه‌کردن در آینه نفرت داشت. او از حس ناامیدی و ترسی که وجود خودش در او برمی‌انگیخت متنفر بود.

آن‌قدر از خودش ناراحت بود که نمی‌توانست آرام بگیرد. هر زمان که در مورد خودش فکر می‌کرد، چنین احساسی داشت. فکر کرد «من خیلی گند می‌زنم، خیلی افتضاح به بار می‌آرم.». می‌خواست خودش را اصلاح کند، اما نمی‌دانست از کجا شروع کند. این کار، به‌نظر غیرممکن می‌رسید.

پسرک حیران بود و نمی‌دانست که چه چیزی او را تا این حد نسبت به خودش ناامید کرده است. او درباره‌ی افرادی شنیده بود که خود را دوست دارند و درست مانند وقتی که خودش یک شکوفه‌ی بهاری را در دست دارد آن‌ها هم مراقبند قلب‌شان نگه‌دار خویشن‌دوستی‌شان باشد. این فکر همانا و از ترس به خود لرزیدن همانا - او نمی‌توانست تصور کند که خودش را مثل یک شکوفه‌ی بهاری در دست گرفته باشد!

پسرک کودکی‌اش را به‌خاطر آورد، زمانی‌که مادرش او را دید و جیغ کشید و فریاد زد: «آی پسرک! برو پی کارت! بذار توی حال خودم باشم! دست از سرم بردار!» جیغ بنفش مادرش او را ترسانده بود. از همان لحظه، او باور کرد که بد، نخواستنی و منفور است. از آن زمان به‌بعد، او شواهد بیشتری مبنی بر درست‌بودن باورش یافته بود. این‌که او حرف‌های بی‌خود می‌زد یا احمقانه رفتار می‌کرد یا وقتی وارد جایی می‌شد بقیه با نگاه به او و پچ‌پچ‌کردن محل را ترک می‌کردند. به‌نظر می‌رسید که دیگران هم با دیدگاه مادر در مورد پسرک موافقند!