کتاب خانه‌های مرموز

معرفی کتاب خانه‌های مرموز

کتاب خانه‌های مرموز نوشته‌ی اوکتسو، نویسنده‌ی معروف ژاپنی است. در این کتاب پرفروش ملی، زوجی که به دنبال خرید خانه‌ی رویایی خود هستند، بعد از بازدید از یک خانه، متوجه اتاقی مرموز و بدون در می‌شوند. آن‌ها برای سر درآوردن از راز این فضای عجیب، به سراغ یک نویسنده‌ی داستان‌های جنایی و معمایی و بعد نزد یک معمار به نام کوریهارا می‌روند. کنجکاوی به‌ظاهر ساده‌ای که بدل به ماجرایی دهشتناک و غریب می‌شود که هیچ‌کس انتظارش را ندارد.

درباره‌ی کتاب خانه‌های مرموز

شخصیت اصلی کتاب خانه‌های مرموز (Strange Houses) اثر اوکتسو (Uketsu)، نویسنده‌ای با تخصص ویژه‌ای در نوشتن قصه‌های ترسناک و جنایی است. پس از درخواست کمک دوستی قدیمی به منظور راهنمایی در خرید خانه‌ای عجیب، پای او نیز به ماجرای مرموز این خانه و ماجراهای ترسناکش باز می‌شود. ماجرایی که از فضایی ظاهرا ساده و بی‌آزار در طبقه‌ی اول شروع می‌شود و آرام آرام رد خون و جنایت بر در و دیوارهای آن هویدا می‌شود.

شخصیت اصلی کتاب خانه‌های مرموز همان‌قدر که در نوشتن قصه‌های جنایی تبحر دارد، از معماری هیچ سررشته‌ای ندارد و به همین منظور سراغ یکی از دوستان عزیزش، معماری به نام کوریهارا می‌رود. کوریهارا ولی قضیه را از پیش نیز پیچیده‌تر می‌کند؛ او علاوه بر فضای بی‌در و بدون پنجره‌ی مرموز همکف، به اتاق بچه در طبقه‌ی دوم اشاره می‌کند که آنجا نیز هیچ پنجره‌ای به بیرون از خانه ندارد و برای ورود به آن نیز می‌بایست فضای هال طبقه‌ی دوم را دور زد و با عبور از یک راهرو، تازه وارد اتاق شد.

این طراحی عجیب گویی به طور خاص به‌منظور مخفی کردن و از چشم دور نگه داشتن این اتاق انجام شده. اوکتسو در همان صفحات اول با ترسیم نقشه‌ی چنین خانه‌ی وهمناکی شما را مشتاق و منتظر نگه می‌دارد.

معماهای مخفی پشت درهای بسته

پیدا شدن جنازه‌ای تکه‌تکه شده در جنگل‌های نزدیک خانه‌ی مرموز، قضیه را بیش از پیش برای شخصیت‌های کتاب خانه‌های مرموز جدی و ترسناک می‌کند. ماجراجویی ساده‌ی شخصیت‌ها به‌ناگه جدی می‌شود و رنگی از جدیت به خود می‌گیرید. زوج خریدار خانه از تصمیمشان منصرف می‌شوند، ولی نویسنده، اتفاقا پیگیرتر از قبل برای حل معمای این خانه‌ی غریب عزم خود را جزم می‌کند. خانه‌ای که حالا شک برده نکند مکانی باشد که به طور ویژه برای قتل و جنایت ساخته شده باشد!

نویسنده‌ی ماجراجوی قصه سپس تصمیم به چاپ مقاله‌ای درمورد این خانه بدون اشاره به نشانی آن می‌کند. بعد از مدتی، فردی درخصوص این خانه با او تماس می‌گیرد و ادعا می‌کند که نه‌تنها این خانه را می‌شناسد، بلکه همسرش در آنجا به قتل رسیده است! قضیه دیگر یک کنجکاوی ساده نیست و شک و شبهات سرگرم‌کننده‌ی ابتدایی نویسنده و معمار، گویی درست از آب در می‌آیند و معماهای کتاب خانه‌های مرموز به طور مستمر پیچیده‌تر می‌شوند و خواننده همراه با شخصیت‌های داستان به حل معماهای قتل مشغول می‌شود.

کتاب خانه‌های مرموز اثر اوکتسو توسط مهدی زارع پورمشیزی و مبینا شهریاری به فارسی ترجمه شده و نشر پرتقال آن را در ایران به چاپ رسانده است.

نکوداشت‌های کتاب خانه‌های مرموز

• کل کتاب را در یک روز مطالعه کردم. خوانش آن راحت و سرگرم کننده است. بسیار شما را درگیر خود می‌کند. (کاربر آمازون)
• به کتاب‌های اوکتسو اعتیاد پیدا کرده‌ام. شبیه به کتاب تصاویر عجیب این نویسنده، این اثر را در هم یک روز خواندم. آثار بسیار جالبی هستند و معماهای پیچیده و جذابی دارند. (کاربر گودریدز)
• کتاب را زیر دو ساعت به پایان رساندم و دقیقا همان حسی که در کتاب وصفش آمده را احساس کردم؛ احساسی از بی‌امنی در خانه‌ی خودم! عالی بود. (کاربر گودریدز)

کتاب خانه‌های مرموز برای شما مناسب است اگر

• به دنبال رمانی جنایی معمایی می‌گردید.
• به حل معما و قصه‌های پررمزوراز علاقه دارید.
• دوست‌دار و دنبال کننده‌ی جدی ادبیات ژاپن هستید.
• شیفته‌ی ژانر وحشت هستید.

در بخشی از کتاب خانه‌های مرموز می‌خوانیم

بچه تحت هدف نامعلوم توی اتاقش محبوس شده بوده، والدین هم مرتب مهمون‌هایی رو به خونه دعوت می‌کردن. به گپ‌زدن توی پذیرایی و صرف شام توی غذاخوری می‌گذروندن. مرد خونه به مهمون نوشیدنی تعارف می‌کرده و اون هم با حال خوب و برای همراهی می‌نوشیده، خوب که اختیارش رو از دست می‌داده زن خونه این‌طور بهش می‌گفته: چطوره امشب رو خونه‌ی ما بمونین؟ اتاق هم که اینجا هست. آب حموم که گرم شده، راحت باشین لطفاً. مهمون به طبقه‌ی دوم و حموم بدون پنجره راهنمایی می‌شده. بعد از اینکه اطمینان پیدا کردن مهمون وارد حموم شده، مادره به اتاق کودک علامت می‌ده، بچه هم چیزی با خودش برمی‌داره، از گذر مخفی کف اتاق و از طریق راهرویی که از فضای خالی طبقه‌ی اول می‌گذره یواشکی وارد حموم می‌شده و بعد... تیزی رو فرومی‌کرده تو کمر مهمون.

نویسنده: «ها؟! چی شد که یهو به این نتیجه رسیدین...»