بله
کتاب کوچینگ آموزشی نوشته‌ی جیم نایت یکی از جامع‌ترین و درعین‌حال عملی‌ترین آثاری است که به‌طور نظام‌مند به نقش مربی آموزشی در بهبود کیفیت تدریس و یادگیری می‌پردازد. در این کتاب، مربیگری آموزشی نه به‌عنوان یک مداخله‌ی مقطعی یا مجموعه‌ای از تکنیک‌های جداگانه، بلکه به‌مثابه‌ی یک رویکرد حرفه‌ای، رابطه‌محور و مبتنی بر پژوهش معرفی می‌شود که هدف نهایی آن ارتقای پایدار آموزش و یادگیری در مدرسه است. نویسنده با تکیه بر سال‌ها تجربه‌ی میدانی، پژوهش‌های معتبر و روایت‌های واقعی از مربیان آموزشی، تصویری دقیق و چندلایه از این حرفه ارائه می‌دهد.
درباره‌ی کتاب کوچینگ آموزشی
کتاب کوچینگ آموزشی (Instructional coaching: a partnership approach to improving instruction) نوشته‌ی جیم نایت (Jim Knight) بر فلسفه‌ی مشارکت تاکید دارد؛ فلسفه‌ای که بر اصولی چون برابری، حق انتخاب، حق اظهارنظر، گفت‌وگو، تامل، عمل‌گرایی و عمل متقابل بنا شده است. بر اساس این نگاه، تغییر واقعی در آموزش تنها زمانی رخ می‌دهد که معلمان احساس امنیت، احترام و اختیار داشته باشند و بتوانند در فضایی حرفه‌ای و غیرتحکمی، درباره‌ی تدریس خود فکر کنند، تصمیم بگیرند و عمل کنند. کتاب نشان می‌دهد که کوچینگ آموزشی، پیش از آنکه درباره‌ی آموزش باشد، درباره‌ی رابطه‌ی انسانی و اعتماد حرفه‌ای است.
یکی از نقاط قوت اصلی کتاب کوچینگ آموزشی، پیوند مستمر میان نظریه و عمل است. برخلاف تصور رایج که تئوری را غیرکاربردی می‌داند، نویسنده با استناد به اندیشمندانی چون کورت لوین، پائولو فریره، پیتر بلاک و دونالد شون نشان می‌دهد که نظریه‌های درست، دقیقا همان چیزی هستند که عمل حرفه‌ای را منسجم، هدفمند و اثربخش می‌کنند. در این کتاب، نظریه نه مفهومی انتزاعی، بلکه ابزاری برای دیدن، انتخاب و اولویت‌بندی در موقعیت‌های واقعی کلاس درس و مدرسه است.
جیم نایت در کتاب کوچینگ آموزشی با تمرکز بر فعالیت‌های کلیدی مربی، تصویری روشن از کار روزمره‌ی این نقش ارائه می‌دهد: ایجاد ارتباط عاطفی با معلمان، یافتن نقطه‌ی شروع مناسب برای همکاری، الگوسازی در کلاس درس، مشاهده‌ی هدفمند، ارائه‌ی بازخورد حرفه‌ای، حمایت عملی از اجرای مداخلات آموزشی و همکاری موثر با مدیران مدارس.
جیم نایت، نویسنده‌ی کتاب کوچینگ آموزشی، با مثال‌های واقعی نشان می‌دهد که چگونه مربیان آموزشی می‌توانند معلمان را نه از طریق اجبار، بلکه از مسیر گفت‌وگو، اعتماد و شواهد پژوهشی به تغییر ترغیب کنند. این کتاب توسط محمد فیروزدهقان به فارسی ترجمه شده و توسط نشر فرتاک در ایران به چاپ رسیده است.
کتاب کوچینگ آموزشی برای شما مناسب است اگر
- به‌عنوان معلم آموزشی به دنبال ارتقای توانایی‌های تدریس خود هستید.
- مدیر مدرسه هستید و می‌خواهید که با جدیدترین شیوه‌های مدیریتی و آموزشی آشنا شوید.
- کوچینگ آموزشی را برای موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان الزامی می‌دانید.
در بخشی از کتاب کوچینگ آموزشی: رویکرد آموزشی جهت ارتقا آموزش می‌خوانیم
یکی از چیزهایی که قبلاً در مورد تدریس دوست داشتم، آن بچه‌ای بود که مدام سر کلاس می‌ایستاد تا موضوعی را بیان کند. لزوماً ربطی به این نداشت که چرا می‌خواست آن دوروبر باشد؛ این روش عجیب او برای گفتن این بود که می‌داند به او اهمیت می‌دهید، تا از اینکه شما به او اهمیت می‌دادید، قدردانی می‌کرد. چیزی که می‌خواست در موردش صحبت کند می‌توانست چیز احمقانه‌ای باشد، مثلاً نشان دادن عکس ماشینش به شما، یا گفتن اینکه یک قورباغه خانگی دارد. گفتن چیزهای عجیب‌وغریب به شما، راه ساده‌ای است که دانش‌آموزان برای ارتباط برقرار کردن با شما از آن استفاده می‌کنند و به شما اطلاع دهد که تغییری ایجاد کرده‌اید. شما می‌توانید همین تجربه را با بچه‌ای داشته باشید که چهار سال پس از فارغ‌التحصیلی برمی‌گردد و می‌گوید: «تو بیشترین تأثیر را روی من گذاشتی و الان حالم خوب است.» آن‌ها می‌خواهند لاف بزنند، اما آن‌ها می‌خواهند با شما مباهات کنند و به شما بفهمانند که به آن‌ها کمک کرده‌اید.
وقتی مربی آموزشی شدم، بیشتر نگران این بودم که آن نوع تأثیر را از دست بدهم، چون الان نمی‌توانم همان تأثیر مستقیم را روی بچه‌ها داشته باشم. اما یاد گرفته‌ام که می‌توانم روی تعداد بچه‌های خیلی بیشتری تأثیر مثبت داشته باشم و به جای اینکه یک بچه وارد کلاس یا دفترم شود و با من صحبت کند، حالا می‌توانم معلمی داشته باشم که وارد دفترم شود و بگوید: «سلام! این عالی است. من عاشق این چیزها هستم.»
می‌توانم این را در چشمانشان ببینم که دارند به یاد می‌آورند چرا عاشق تدریس بودند که حس می‌کنند و می‌بینند که چرا تدریس چنین حرفه جذابی است. آن‌ها به عنوان معلم، متخصص و مهم‌تر از آن، به عنوان انسان احساس اعتبار می‌کنند. برای اکثر معلمان، خوب تدریس کردن و ارتباط برقرار کردن با افراد، ارتباط برقرار کردن با آن بچه‌ها، همان چیزی است که باعث می‌گردد آن‌ها خود را به عنوان انسان‌های خوب تعریف می‌کنند. من مجبور بودم در مورد اینکه آن بازخورد مثبت از کجا می‌آید، مصالحه کنم، اما فکر می‌کنم حالا می‌توانم در درازمدت تأثیر عمیق‌تری روی بچه‌ها داشته باشم.
