کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو: کتاب سوم مجموعه دوغدو

اگر گفتی بدترین اتفاق سفر چه می‌تواند باشد؟ آفرین کله‌پا شدن و گچ‌گرفتن پا! در کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو نوشته‌ی فاطمه سرمشقی، دوغدو بعد از یک سال پرماجرا، با یک پای شکسته‌ و یک‌عالم دلتنگی به فرانسه برمی‌گردد. اما این‌بار فرانسه هم پر از موجودات مخوفِ عجیب‌وغریب شده است؛ خون‌آشام‌ها، گوریکان‌ها و بابایاکاها! شب‌ها طولانی‌تر شده‌اند، بعضی اسم‌ها نباید بلند گفته شوند و یک آشنایی تازه آرام‌آرام بوی دردسر به خود می‌گیرد…

درباره‌ی کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو

در سومین جلد مجموعه‌ی دوغدو، کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو نوشته‌ی فاطمه سرمشقی، این‌بار ماجرا از همان فرودگاه بوی دردسر می‌دهد. مادربزرگ که اولین‌بار است چشمش به برج ایفل می‌افتد، آن‌قدر ذوق می‌کند که دلش می‌خواهد برای غول‌ها و جن‌های مانده در ایران هم سوغاتی ببرد! دوغدو هم که پایش شکسته تازه دارد با عصایش لی‌لی‌کنان راه می‌رود و ساک‌هایشان را می‌شمارد که از همان‌جا سروکله‌ی موجودات جادویی پیدا می‌شود؛ گوریکان‌های همیشه‌خندان نقشه‌ای می‌کشند و دوغدو را وسط خیابان تنها می‌گذارند. پای شکسته و شهرغریب به اندازه‌ی کافی ترسناک هست، که یک بابایاکای غول‌تشن هم از دل تاریکی بیرون می‌آید و هیچ معلوم نیست قصدش کمک‌کردن است یا دلش یک شکم سیر بچه‌ی کباب‌پز‌شده می‌خواهد.

ماجراجویی‌های دوغدو در دل فرانسه

در دل همین شلوغی‌هاست که پای برنارد و خون‌آشام‌های نه‌چندان راستگو هم به قصه باز می‌شود. خون‌آشام‌هایی که نه شنل سیاه ندارند و نه دم به دقیقه نیش‌هایشان را به دیگران نشان می‌دهند و بعضی‌هایشان هم بلدند حرف‌ها و دروغ‌های قشنگی سر هم کنند... دوغدو باید با پای شکسته و قلب کوچک و همه‌ی ترس‌هایش، به دلِ تاریکی‌ها بزند و بفهمد کدام هیولا واقعا خطرناک است و کدام هیولا فقط تنهایی‌اش را پشت دندان‌های تیز و ترسناکش پنهان کرده است.

در جلد سوم مجموعه‌ی دوغدو، کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو، فاطمه سرمشقی موجوداتی مثل خون‌آشام‌ها، گوریکان‌ها و بابایاکاها را با رنگ‌وبوی افسانه‌های اروپایی وارد داستان می‌کند و جهان دوغدو را گسترده‌تر و هیجان‌انگیزتر می‌سازد. این بار داستان بیش از پیش روی تجربه‌ی استقلال دوغدو تمرکز دارد؛ او در طول داستان تصمیم‌گیری می‌کند، اعتماد می‌سازد و مسئولیت‌های تازه‌ای می‌پذیرد. موقعیت‌ها واقعی‌تر و چالش‌ها ملموس‌تر به نظر می‌رسند و ترکیب ماجراهای پرهیجان با دغدغه‌های کودکانه‌، این جلد را به مرحله‌ای تازه در رشد شخصیت دوغدو تبدیل می‌کند.

جادوی این قصه مثل سایه‌ی سمجی‌ست که هرجا بروی دنبالت می‌آید و تا برنگردی نگاهش کنی، دست از سرت برنمی‌دارد. جادو این‌بار، تشنه‌تر و خطرناک‌تر از همیشه در دل داستان کمین کرده است. کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو با همکاری انتشارات هوپا چاپ شده و در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو برای شما مناسب است اگر

• 10 تا 14 سال سن دارید و به داستان‌های فانتزی و ماجراجویانه علاقه‌مندید.
• از قصه‌هایی خوشتان می‌آید که جادو و موجودات عجیب وارد زندگی عادی آدم‌ها می‌شوند.
• دلتان می‌خواهد همراه شخصیت اصلی، هم بترسید، هم کنجکاو شوید و هم بخندید.
• دو جلد قبلی مجموعه دوغدو فاطمه سرمشقی را خوانده‌اید و کنجکاوید بدانید در جلد آخر چه اتفاقاتی خواهد افتاد.

در بخشی از کتاب برنارد و خون آشام‌های دروغگو: کتاب سوم مجموعه دوغدو می‌خوانیم

اول حدس می‌زد و بعد می‌شمرد. اگر حدسش درست درمی‌آمد، لبخند می‌زد و شاید در دل به خودش تبریک می‌گفت. اما از وقتی راه افتاده بودند، حتی یکی از حدس‌هایش هم درست از آب درنیامده بود. عزیز می‌گفت: «همه‌ی این‌ها تقصیر پله‌برقی‌هاست. آن‌قدر سرخود بالاوپایین می‌شوند که آدم سرسام می‌گیرد. معلوم است حدسش اشتباه درمی‌آید. آن هم نه یکی‌دو پله، بلکه پنج‌ تا.» بتوبوس که از کنار کلیسا می‌گذرد، صدای موسیقی باخ قطع می‌شود و جای آن را صدای آواز و رقص و پای‌کوبی می‌گیرد. بارها با پدر و مادر سوار این بتوها شده و رود سِن را دور زده بودند، اما هیچ‌وقت موسیقی باخ قطع نشده بود. عزیز کیفش را دست دوغدو می‌دهد و با آواز آرام می‌رقصد: «آهنگش جوری است که آدم را طرف خودش می‌کشد. انگار کسی از آن‌طرف رود آدم را صدا می‌کند.»

دوغدو یاد گوریکان‌ها می‌افتد. مادر می‌گفت: «این چیزها فقط توی قصه‌ها وجود دارند.» اما پدر می‌گفت بارها با چشم خودش چند گوریکان را در اطراف سِن دیده و صدای آوازشان را شنیده است. حتی یک بار کم مانده بود گول یکی از آن‌ها را بخورد و همراهشان برود. عزیز، بقیه‌ی راه، شمردن برج‌ها و پُل‌ها را فراموش می‌کند، به رود خیره می‌شود و همراه با آواز گوریکان‌ها می‌رقصد. حتی وقتی باز هم برج ایفل از لابه‌لای خانه‌ها دیده می‌شود، دست از رقص برنمی‌دارد. نیم‌نگاهی می‌اندازد به انعکاس نورهای رنگیِ روی برج بر سطح رودخانه: «باید حتماً یک شب برویم پای برج ایفل و رقص نورش را از نزدیک ببینیم. چه رنگ‌های قشنگی دارد.» دوغدو زیر لب می‌گوید: «رنگ‌های پرچم فرانسه است، قرمز و سفید و آبی.» پدر می‌گفت: «هیچ پرچمی به خوش‌رنگی پرچم ایران نیست، قرمز و سفید با سبز هماهنگی بیشتری دارند.