کتاب صوتی دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ)

فاطمه سرمشقی در کتاب صوتی دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ) با زبانی شیرین زندگی دختری به نام دوغدو و ماجرای آشنایی با مادربزرگش را به تصویر می‌کشد. این داستان فانتزی جلد اول از مجموعه‌ی دوغدو است و مخاطب آن کودکان هستند.

درباره کتاب صوتی دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ) :

داستان درمورد دختری به نام دوغدو از پدری ایرانی و مادری فرانسوی است که رنگ مو و چشم‌هایی شبیه به مادربزرگ فرانسوی‌اش دارد. کتاب دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ) از جایی شروع می‌شود که شخصیت اصلی داستان برای اولین بار مادربزرگ فرانسوی‌اش را ملاقات می‌کند. اما نگران این است که مادربزرگ از راز او باخبر شود.

«عزیز» مادر‌بزرگ دوغدو، در نهایت دوست پنهانی او را می‌بیند و راز او فاش می‌شود. این داستان پر از ماجراهای رازآلود و هیجان‌انگیز همراه با جادوگرهای کوچک، اژدها، غول، جن و پری است و اتفاقات عجیبی که فقط برای دختر کوچک قصه و مادربزرگش رخ می‌دهد.

موضوع این کتاب تخیلی و خیال پردازانه است و کودکان و نوجوانان با شنیدن آن می‌توانند در تخیلات کودکانه خود با دوغدو و ماجراهایش همراه شوند.

کتاب صوتی دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ) به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

داستان این کتاب برای کودکان و نوجوانان 10 تا 14 سال که به خواندن کتاب‌های تخیلی و فانتزی علاقه‌مند هستند، جذاب خواهد بود.

با فاطمه سرمشقی بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده ایرانی متولد سال 1357 بعد از دانشگاه شروع به نوشتن کرد و اولین مخاطب داستان‌هایش «مهرآیین» دختر هشت ساله‌اش بود. اولین اثر فاطمه سرمشقی «فیل کوچولو چی کار می‌کنی؟» است و از کتاب‌های دیگر او می‌توان به «شاه شکمو، راز نقاشی هایمانی، شاخه‌ای که همه چیز را دید و چه کسی خط وخال‌ها را برداشته است» اشاره کرد.

از جوایز و افتخارات این نویسنده می‌توان موارد زیر را نام برد:

- انتخاب پایان‌نامه کارشناسی ارشد به عنوان پایان‌نامه سال از سوی وزارت علوم
- انتخاب داستان «باغی که درخت نداشت» به عنوان سومین اثر برگزیده در جایزه سپیدار
- انتخاب کتاب «شاخه‌ای که همه چیز را دید» به عنوان اثر برگزیده چهارمین دوره مسابقه قصه‌نویسی انتشارات علمی فرهنگی 1390

در بخشی از کتاب صوتی دوغدو (خانم سیلا و غول‌های مادربزرگ) می‌شنویم:

دوغدو همین دیروز مادربزرگ را برای اولین بار دیده بود. خیلی پیر نبود. اما از عکس‌هایش خیلی چاق‌تر به‌نظر می‌رسید. دوغدو را که دید، دست و پایش را گم کرد. چند بار دهانش را باز و بسته کرد و بالاخره به زحمت گفت: «بونژوق مادمازل دوغدو» دوغدو از لهجه مادربزرگ خنده‌اش گرفت. فکر کرد اگر او هم فارسی حرف بزند، مادربزرگ خنده‌اش می‌گیرد. پدر همیشه با دوغدو فارسی حرف می‌زد. می‌گفت «اینطوری هم کلمات بیشتری یاد می‌گیری هم لهجت خوب میشه» و نگاهش را به سمت مادر می‌چرخاند. مادر با این که پدرش ایرانی بود، بیشتر شبیه مادر فرانسوی‌اش بود و خیلی وقت‌ها موقع حرف زدن فارسی و فرانسه را قاطی می‌کرد. پدر می‌گفت قیافه دوغدو شبیه حرف‌زدن مادر است. رنگ موها و چشم هایش به مادربزرگ فرانسوی‌اش رفته است. اما رنگ چهره و حالت لب و دماغش او را یاد مادر خودش می‌اندازد.