کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم

کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم مجموعه داستانی از جلال آل احمد است که در دهه‌های 1310 و 1320 می‌گذرد و می‌کوشد فضای خفقان‌آور سیاسی و یأس اجتماعی آن دوران را نشان دهد. این کتاب از هفت داستان کوتاه تشکیل شده که بیشترشان در شمال کشور اتفاق می‌افتند و در هر کدام قصه‌ی فردی روایت می‌شود که حکومت او را به دلایل سیاسی مجازات کرده است.

درباره‌ی کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم

جلال آل احمد سال 1323 و در سن بیست‌سالگی به حزب توده پیوست. او به خاطر پیشینه‌ی مطالعاتی و تحصیلاتش خیلی سریع در این حزب رشد کرد و حتی مدیریت چند مجله را هم بر عهده گرفت. اما به خاطر اختلافاتی که با مشی حزب داشت در حدود سال 1326 آنجا را ترک کرد. او که در آن سال‌ها به تازگی داستان‌نویسی را شروع کرده بود، سرخوردگی ناشی از این اتفاق را در کتاب دومش بروز داد. کتاب از رنجی که می‌بریم، روایت آل احمد از همین دوران تاریک و مأیوس‌کننده است. او هم‌زمان هم از فضای سیاسی کشور ناامید است و هم بدبینی‌اش را نسبت به مبارزه‌ی سیاسی و عاقبت آن ابراز می‌کند. حمله‌ی حکومت به مخالفان و حذف و طرد آن‌ها، و نبود نیرویی که بتواند در برابر دستگاه دیکتاتوری بایستد، درون‌مایه‌ی مشترک داستان‌های این کتاب است.

کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم، از هفت داستان کوتاه تشکیل شده که اکثر آن‌ها در شهرهای شمالی می‌گذرند. این شهرها کارگری بودند و در نزدیکی مرز شوروی قرار داشتند، به خاطر همین جزو اولین مناطق کشور بودند که به سوسیالیسم گرایش پیدا کردند. جلال آل احمد در این داستان‌ها سرنوشت کارگران و فرودستانی را روایت می‌کند که به نحوی مورد آزار حکومت قرار می‌گیرند و زندانی یا اعدام می‌شوند. آدم‌های بی‌گناهی که صرفاً مخالفتی ساده دارند و گاهی حتی به آن معنا سیاسی هم نیستند اما قربانی ارعاب و تهدید دستگاه دیکتاتوری می‌شوند. برای مثال داستان اول این کتاب، قصه‌ی کارگری ساده در معدن زیرآب است که ژاندارم‌ها او را به بهانه‌ی مبارزه مسلحانه بازداشت می‌کنند. او هیکل درشتی دارد و تنها زندگی می‌کند. همین بهانه‌ی خوبی به حکومت می‌دهد تا او را سردسته‌ی کارگران شورشی اعلام کند و حکم اعدام او را صادر نماید. این کارگر فقط دو روز بعد از بازداشت اعدام می‌شود تا اعلام شود قائله ختم شده و شورشیان مجازات شده‌اند.

جلال آل احمد داستان‌های از رنجی که می‌بریم را زمانی نوشت که بیست‌وسه سال سن داشت. گرچه هنوز به پختگی دهه‌های بعدی نرسیده بود ولی به‌وضوح نشانه‌هایی از قلم صریح و تندش در آن‌ها دیده می‌شود. از عمر این داستان‌ها نزدیک به هشتاد سال می‌گذرد ولی نه در کلمات و نه در جملات آن به‌هیچ‌وجه کهنگی دیده نمی‌شود.

عنوان کتاب حاضر، از رنجی که می‌بریم، کنایه‌ای به فضای سیاسی و اجتماعی کشور است و به این موضوع اشاره می‌کند که همه‌ی مردم به نحوی قربانی سیستم هستند و می‌توانند سرنوشت قهرمانان داستان‌های او را داشته باشند.

جلال آل احمد معمولاً در نوشته‌هایش برون‌گرا است و شخصیت‌هایش عموماً از طریق دیالوگ و گفتگو خود را افشا می‌کنند. او در کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم هم از همین تکنیک بهره می‌برد و بخشی از اطلاعات داستانی را در خلال همین دیالوگ‌ها ارائه می‌دهد و خط داستانی را تکمیل می‌کند. همین باعث شده داستان‌های او سریع پیش بروند و ریتم تندی پیدا کنند.

کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم را محمود ولیان روایت کرده و انتشارات جیحون آن را عرضه نموده است.

کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب گویا به علاقه‌مندان داستان‌های کوتاه فارسی توصیه می‌شود. همین‌طور اگر از دوستداران جلال آل احمد هستید این کتاب را از دست ندهید.

با جلال آل احمد بیشتر آشنا شویم

جلال آل احمد (1348-1302)، داستان‌نویس، منتقد و مترجم، و از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکر دهه‌ی 1330 و 1340 ایران بود. او در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد و قرار بود معمم شود اما تحصیلات حوزوی را نیمه‌کاره رها کرد و به دانشسرای عالی رفت و ادبیات خواند. آل احمد در دهه‌ی 1320 به حزب توده پیوست، ولی بعدتر از این حزب خارج شد و به نیروی سوم نزدیک شد. با اینکه پس از کودتای 28 مرداد از سیاست کناره گرفت، اما همیشه یکی از چهره‌های سیاسی ادبیات ایران ماند. جلال علاوه بر داستان، چندین مقاله، سفرنامه و ترجمه هم از خود به جای گذاشت. او قلمی تند و انتقادی و نثری منحصربه‌فرد و روان داشت. «سنگی بر گوری»، «زن زیادی» و «مدیر مدرسه» از کتاب‌های داستان او محسوب می‌شوند.

در بخشی از کتاب صوتی از رنجی که می‌بریم می‌شنویم

عیوض‌خوانی قدم آهسته کرد. ایستاد و با پای برهنه‌ی خود سه بار زیر قدم خود برف‌ها رو کوبید و با سر به ژاندارم‌هایی که در پشت سر او نیزه‌به‌دست می‌آمدند و به دو نفر رفیق خود که دنبال او بیل و کلنگ در دست داشتند اشاره کرد و دیگر طاقت نیاورد و خود را روی برف یخ‌زده و شکننده‌ای که زیر پوتین ژاندارم‌ها خش‌خش می‌کرد رها کرد. چیزی به نیمه‌شب نمانده بود، در تاریکی کور و بی‌حیای شب چهار سرنیزه برق می‌زد و این طرف و آن طرف می‌شد. برف یخ‌کرده و تیغه‌تیغه‌شده زیر پاها خش‌خش می‌کرد و از دم بیل‌هایی که از دم تاریکی منجمد‌کننده‌ی نیمه‌شب برف‌ها را به کناری می‌زدند و دنبال زمین بکر می‌گشتند دریچه‌های تازه‌ای به‌روی سرمای شب باز می‌شد. سکوت بیابان خفه‌کننده بود. روشنایی کدر و گنگ برف هوا را پر کرده بود. حتی صدای سگ‌های پاسبان نیز که از سرمای شب می‌نالیدند، در هوا یخ می‌زد و سنگینی می‌کرد.