کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3

در کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3 به چهار اثر از نویسندگانی نام‌آشنا چون روح انگیز شریفیان، رویا شاپوریان، شهرنوش پارسی پور و سیمین دانشور گوش خواهید سپرد. این آثار به ترتیب عناوین پیش رو را بر خود دارند: «دست‌های بسته، گل کوکب، آویزهای بلور، به کی سلام کنم؟» گفتنی‌ست که این قصه‌ها از کتابی به نام «در آستانه‌ی فصلی سرد» برگزیده و در قالب اثری جدا خدمت علاقه‌مندان ارائه شده‌اند.

درباره کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3:

زنان جایگاهی بی‌بدیل و سهمی بزرگ در صحنه‌ی ادبی امروز ایران دارند. برای اثبات این امر کافی‌ست مروری بر نام بزرگ‌ترین شاعران و نویسندگان معاصر داشته باشیم. آنگاه خواهیم دید که فضای ادبیات ایران، دست‌کم در مقایسه با سایر بخش‌ها و نهادهای جامعه، کمتر مردانه بوده است. در این میان به جاست که به اسامی اشخاصی چون فروغ فرخزاد، سیمین بهبهانی، سیمین دانشور، شهرنوش پارسی پور و غزاله علیزاده اشاره کنیم. زنانی که هر کدام به نوبه‌ی خود دینی بزرگ بر گردن شعر و نثر معاصر پارسی دارند.

با دقت در مطالب فوق، می‌توان ضرورت توجه ویژه به آثار ادبیِ خلق‌شده توسط زنان را دریافت و حتی چنین ادعا کرد که موفقیت‌ها و شکست‌های زن در صحنه‌ی ادبی، بازنمودی‌ست از موفقیت‌ها و شکست‌های او در سایر بخش‌های جامعه. زنان قصه‌نویس امروز ایران، حتی اگر آشکارا به مسئله‌ی جنسیت نپرداخته باشند، خود به صِرف وجود و فعالیت‌های هنری - فرهنگی‌شان، در این غائله نقشی مهم بر عهده دارند.

با توجه به نکات گفته‌شده انتشارات روشنگران و مطالعات زنان اقدام به انتشار مجموعه‌ای متشکل از بهترین آثار داستانی از برجسته‌ترین نویسندگان زن امروز ایران نموده، و آن را در قالب کتابی با عنوان «در آستانه‌ی فصلی سرد» به چاپ رسانده است. در ادامه‌ی همین مسیر، نشر صوتی واوخوان کتاب مذکور را در قالب چند اثر گویای مجزا، ذیل مجموعه‌ای به نام داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران منتشر ساخته است. کتاب گویایی که پیش رو دارید سومین عنوان در مجموعه‌ی یادشده است.

در کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3، به چهار قصه از چهار نویسنده گوش خواهید سپرد: دست‌های بسته به قلم روح‌انگیز شریفیان، گل کوکب به قلم رویا شاپوریان، آویزهای بلور به قلم شهرنوش پارسی پور و به کی سلام کنم؟ به قلم سیمین دانشور. لازم به ذکر است که خوانش داستان‌ها بر عهده‌ی فاطمه نورقربانی بوده است.

کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3 مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به ادبیات معاصر ایران، بی‌شک از تمام عناوین موجود در مجموعه‌ی «زنان قصه‌نویس امروز ایران» استقبال می‌کنند.

با نویسندگان کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3 بیشتر آشنا شویم:

روح انگیز شریفیان متولد سال 1320 و زاده‌ی تهران است. او در سال 1382 با رمان «چه کسی باور می‌کند، رستم» جایزه‌ی ادبی گلشیری را از آن خود کرد. از دیگر آثارش می‌توان به دو کتاب با نام‌های «کارت پستال» و «روزی که هزار بار عاشق شدم» اشاره کرد.

رویا شاپوریان در سال 1345 به دنیا آمده و علاوه بر نویسنده، پزشک کودکان نیز هست. مجموعه داستانِ «مثل صورت سمیرا» یکی از بهترین آثار اوست.

شهرنوش پارسی‌پور (Shahrnush Parsipur) داستان‌نویس و مترجم برجسته‌ی ایرانی‌ست که در سال 1324 به دنیا آمده و اکنون 75 سالگی خود را پشت سر می‌گذارد. مشهورترین کتابش رمانی‌ست به نام طوبا و معنای شب، که در نوع خود یکی از برترین آثار پست مدرنیستی در ادبیات داستانی فارسی است. بسیاری از نوشته‌های پارسی‌پور تاکنون به بیشتر زبان‌های اروپایی ترجمه شده‌اند. جالب است بدانید که او از سوی هجدهمین کنفرانس پژوهش‌های زنان در آمریکا، به عنوان زن سال برگزیده، و در سال 2016 برنده‌ی جایزه‌ی بیتای شد.

و سرانجام سیمین دانشور (Simin Daneshvar): او را نخستین زن داستان‌نویس ایرانی لقب داده‌اند. مهم‌ترین کتابش بی‌شک رمان سووشون است که تاکنون به هفده زبان زنده‌ی دنیا ترجمه شده. از دیگر آثارش می‌توان به کتاب‌های جزیره‌ی سرگردانی، ساربان سرگردان و کوه سرگردان اشاره کرد که در کنار هم سه‌گانه‌ی سرگردانی را می‌سازند.

در بخشی از کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 3 می‌شنویم:

وقتی با هندوانه‌ای زیر بغل وارد سالن شدم، قیافه‌ی مسخره‌ای داشتم. سنگین بود. 8 کیلو و 250 گرم. رفته بودیم سر پل تجریش گردش که حمید هوس هندوانه کرد. گفت «فصلش به زودی تموم می‌شه»، و تمام سعی‌اش را به کار برد تا دو تا هندوانه‌ی رسیده از آن‌ها که پوستشان سفید شده سوا کند.

گفتم «الان اگه مادر بود هندوانه‌ای سوا می‌کرد که دهن صاحب مغازه هم وا می‌موند.» اخم‌هایش را تو هم کرد. گفتم «بیا یکی براش ببریم.» گفت «به این شرط که تو نری. خودم می‌دم به نگهبان دم در براش ببره.» گفتم «اصلاً لازم نکرده.» برای اینکه حرف را عوض کند، گفت «فردا پیرهنای منو هم اتو بزن. این هفته خیلی قول و قرار دارم.» گفتم «فردا خودم می‌رم پیش مادر. هی برای من کار درست می‌کنی. فرصت نمی‌کنم بهش سر بزنم...»