کتاب صوتی مرد کوچک

آلفونس دوده در کتاب صوتی مرد کوچک، داستان پسری را بازگو می‌کند که در اوج جوانی به خاطر مشکلات سخت اقتصادی خانواده‌اش برای کار به پاریس می‌آید، اما درگیر ماجراهای مختلفی می‌شود.

درباره کتاب صوتی مرد کوچک:

آلفونس دوده با الهام از زندگی واقعی‌اش و تجاربی که در دوران جوانی در شهر پاریس به دست آورده، کتاب معروف مرد کوچک (Le Petit Chose) را در سال 1868 میلادی نوشت.

داستان این رمان درباره پسری جوان به نام دانیل اِسِت است که پس از مشکلاتی مالی که برای خانواده‌اش به وجود می‌آید، مجبور می‌شود به پاریس بیاید و برای امرار معاش کارهای سخت بدنی انجام دهد. اما دانیل در محیط شلوغ و رنگارنگ پاریس دچار دوراهی‌های فراوانی می‌شود و باید میان عشق و هوس و آرزوهای دیرینه خود یکی را انتخاب کند.

نویسنده به خوبی توانسته محیط آن دوران پاریس را به تصویر بکشد و اثری ماندگار خلق کند. همانطور که ژان-لوئی کورتی رمان نویس فرانسوی درباره کتاب مرد کوچک می‌گوید: اگر این رمان تقریبا صدساله هنوز هم خوب به نظر می‌رسد، بی‌تردید دلیل آن این است که واقعیت را بدون هیچ کینه و تلخی می‌گوید و از یک لطافت عجیب برخوردار است.

کتاب صوتی مرد کوچک به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

علاقه‌مندان به ادبیات فرانسه و آثار کلاسیک از شنیدن این کتاب صوتی لذت زیادی خواهند برد.

آلفونس دوده را بیشتر بشناسیم:

او نویسنده‌ای فرانسوی بود که در سال 1840 میلادی به دنیا آمد. آلفونس دوده (Alphonse Daudet) پیش از آنکه درسش را تمام کند، مدرسه را ترک کرد و در هفده سالگی در جست‌وجوی کاری در حوزه ادبیات به پاریس آمد. دوده به مرور توانست با نوشتن در مطبوعاتی همچون روزنامه فیگارو درآمدی برای خود کسب کند و چندین رمان و مجموعه شعر را به چاپ برساند. او در آن دوران با نویسندگان و شخصیت‌های بزرگی نظیر گوستاو فلوبر، امیل زولا، ادموند گنکور رابطه‌ای صمیمانه داشت.

برخی از مهم‌ترین آثار این نویسنده فرانسوی عبارتند از: «مرد کوچک، ماجراهای عجیب و غریب تارتارن دو تاراسکون، همسران هنرمند، سافو، آرنوین، شاهان در تبعید، فرومون کوچکتر و ریسله بزرگتر، تارتارن بر جبال آلپ، نیورونز زیبا و بندرگاه تاراسکون»

در بخشی از کتاب صوتی مرد کوچک می‌شنویم:

خدایا آن شب در اتاق ژاک چقدر راحت بود. بخاری چه پرتوهای روشن و نشاط بخشی روی سفره‌مان می‌انداخت و آن شراب مهر و موم شده چقدر بوی گل بنفشه می‌داد و آن پاته که روی برشته‌اش چقدر خوب طلایی و تیره شده بود. آه دیگر کسی از آن پاته‌ها درست نمی‌کند. اِسِت بیچاره من تو دیگر از آن شراب‌ها نخواهی خورد.

آن سوی میز درست روبه‌روی من، ژاک برایم نوشیدنی می‌ریخت و هربار که سرم را بلند می‌کردم، می‌دیدم که نگاه پرمهر و مادرانه‌اش آرام به من می‌خندد. من از بودن در آنجا چنان احساس خوشبختی می‌کردم که دچار تب شده بودم؛ حرف می‌زدم و حرف می‌زدم. ژاک درحالیکه بشقابم را پر می‌کرد می‌گفت: خب بخور! اما من همچنان حرف می‌زدم و نمی‌خوردم. آن وقت برای آنکه او هم مرا ساکت کند، شروع کرد به پرحرفی و بی‌آنکه نفسی تازه کند مدتی طولانی به شرح اتفاقاتی پرداخت که در این یک سال و اندی جدایی‌مان برایش افتاده بود.