نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی آینه - محمود دولت آبادی

داستانی خوب وبی نقص با صدایی گیرا و اجرایی هنرمندانه. کارهای فرهنگی ماه همیشه بهترین هستند گویندگانی با صدایی عالی و اجرایی ماهرانه. داستان اجتماعی که ممکنه برای هر کس پیش بیاد. گم شدن شناسنامه. دقیقا عین داستان بایدیه کاسب با مدرک کسبش بیاد کلانتری و هویت شمارو تایید کنه که متاسفانه هیچ کاسبی قبول نمیکنه چون دنبال دردسرنیست. میشه به این داستان وموسسه ماه صد امتیاز داد

کتابیه که میشه چیزایی زیادی رو ازش دریافت کرد به شرطی ابعاد گوناگونش رو در نظر بگیری
مثلا اینکه زندگی رو دوست داشته باشی جلو اینه بری بخندی و دندونات ببینی قبل از اینکه دیر شه و بریزن
خودت رو بشناسی و هویت و شناسنامه خودت رو تعیین کنی قبل از اینکه دیر بشه و خودت و دیگران تورو از یاد ببرن
میتونه فلسفه مرگ و زندگی رو هم بیان کنه
اینکه شناسنامه‌ی وجود ما دست مردگان باشه

کتاب بسیار زیبایی بود. بسیاری از انسان‌ها سالهاست که مرده‌اند و تنها جسمشان زنده است اما مسئول مرگ روحی انسان‌ها از دیدگاه من، به صورت صد درصد خود آن‌ها نیستند بلکه انسان‌های اطرافشان و آشنایانشان نیز دخیل اند، زیرا به دیدار ان شخص نمی‌روند حتی تلفن نمی‌زنند یا حداقل سالی یک بار سراغ آن شخص را نمی‌گیرند و همین دلایل باعث مرگ روح آن شخص می‌شود.

نثر روان؛ و تصویرسازی‌ها عالی مثل سایر کتاب‌های نویسنده. انتخاب موضوعی که کمتر به آن پرداخت شده" هویت" جالب توجه است.
واقعیتی است که در یک بی هویتی تاریخی به سر می‌بریم و زمانی هم که به ظاهر هویتی را برمی گزینیم و دلخوش ایم به آن، آنهم تاریخ انقضایی دارد، که هیچ چیز ابدی نیست. هویت، اصالت مفاهیمی هستند که در جامعه ما از بین رفته است.

بعضی هویت شان را در طول زندگی فراموش میکنند بنظرم بهتر بود مرد شناسنامه تازه متولد شده‌ای را جویا میشد. تا مجبور نباشد برای آخرین بار در آینه نگاه کند...

گُم کردنِ خود است که آدم را آشفته و سرگردان می‌کند.
زمانی که خود را گُم می‌کنیم، بستگی دارد که بعد از آن بخواهیم چگونه خود را بیابیم. آن یافتنِ بعد از آن، حتی به اندازه‌ی تاریخِ ما ارزشمند است.
و البته، نگذاریم این شلوغ پلوغیِ روزگار، باعث شود خودمان را فراموش کنیم. نامِمان را فراموش کنیم، چهره‌مان را فراموش کنیم و دیگر لبخند نزنیم!

داستان درباره‌ی زندگی فردی است که سالهاست نخندیده، از مردم دوری کرده، از چیزی لذت نبرده و اصطلاحا دلمرده است و حتی هویت خود را از یاد برده و نام خود را نیز به خاطر نمی‌آورد. پندی که نویسنده سعی دارد در این قصه بدهد، این است که باید از زندگی لذت ببریم وگرنه همه‌ی ما در اوج جوانی پیر میشویم و مانند شخصیت این قصه خودمان را هم از یاد میبریم.

روایت زندگی آدمی افسرده و پریشان حال است. حال مرد آنقدر بد است که نامش رابخاطرنمی آورد. مدارک شناسایی خود را نمیداند چه کرده آیا گم کرده یافراموش کرده کجا گذاشته است. انسانی تنها خودبخود بسوی ویرانی روان میشود. اوتوقع دارد کاسب‌های اطراف او را بشناسند در حالی که خودش حتی خود را بیاد نمی‌آورد و سرگشته است. ممنونم از عزیزان کتابراه

درود
نظرات دوستان عالی بود، سپاسگزارم.
از داستانی گفتند که حکایت انزوا و تنهایی بعضی آدمهاست. کسانی که کلا از هویت خود دست میکشند، چه بشکل شناسنامه‌ای دولتی، یا بشکل فراموشی خودشان.
کسانی که بر خلاف مرگ طبیعی در بشر، ابتدا روحشان را میکشند، و بعد سراغ جسم میروند. تا فرصت زندگی داریم، به خوبی و شادی سپری کنیم. کسی از آنسوی رودخانه باز نگشته.

کتاب خوبی بود. متشکرم فقط کاش راوی وقتی روایت میکرد صدای خودش رواجرامیکردحس میشدتو روایت داستان صداش روتغییرمیده وتامیرسه به کاراکترهاصدای خودشونو میگن. درحالیکه من فکرمیکنم اگه توروایت که تایم بیشتری هم میگیره، صدای خودشونوبدون هیچ تغییری اجراکنندبهتره
به هرحال متشکرم. حس کردم صدای ایشون بدون تغییر شنیدنی تر هست

داستانی کوتاه با غمی بزرگ. غم نسیان. غم از دست دادن خاطرات. مردی تنها در بهبوهه زندگی ناگهان درمیابد که هیچ چیز از خودش در ذهن ندارد و علی رغم تلاش بسیار موفق نمی‌شود که خود از دست رفته‌اش را بیابد. قسمت سوال برانگیز داستان اینجاست که آیا او خود خواسته است که خودش را فراموش کند یا بر اثر بیماری اینچنین شده؟

استفاده نکردن از شناسنامه به مدت سیزده سال یا شاید هم سی و سه سال... گویای مسائل عمیقی در شخصیت و سبک زندگی این فرد است.. تصور و تجسم خودمون به جای این فرد میتونه چراغ‌های زیادی رو در ذهنمون روشن کنه. چقدر زندگی میکنیم؟ چقدر احساس زنده بودن میکنیم؟ کاش قبل از اینکه خیلی دیر شود خود را در آینه‌ی حقیقت ببینیم...
عالی بود

عالیه داره پیری و از دست رفتن فرصت ه رو نشون میده وقتی با جامعه سر و کار نداشته باشی و زود خانه نشین بشی جامعه نیز تو رو فراموش میکنه حتی خود شخص هم خودشو فراموش میکنه من این حس رو کاملاً درک میکنم چون 20ساله به خاطر بیماری بچه‌ام مجبورم خونه باشم با کسی سر و کار ندارم احساس اضافه بودن و به دردنخور بودن میکنم

این کتاب میگه خودتو هیچوقت فراموش نکن، برای بقیه مهم نیس تو چطور زندگی میکنی برای اونا مهم اینه که از تو چه استفاده‌ای بکنن، آدما خیلی سریع ما رو به ابزار تبدیل میکنن مثل بقال محله که استشهادشو امضا نکرد یا خشکشویی که نمیشناختش، بعد ما برای همچین ادمایی خودمونو ناراحت میکنیم و دست از زندگی کردن به شیوه‌ی خودمون می‌کشیم

از دست دادن هویت و فراموشی شهروندی تحصیل کرده و آرام احتمالا به دلیل برخی ناملایمات در و بی اعتنایی جامعه و فساد سیستم اداری و روحیات اطرافیان و نگاه جامعه به انسان را بسیار زیبا توصیف کرده و در پایان نتیجه برهم خوردن این آرامش و روبرو شدن مجدد با جامعه و شکستن سد دفاعی فراموشی را به تصویر کشیده است.

به یادم آورد حواسم باشد نمرده باشم در پس گذران تلخ ایام و تنهایی‌های در سایه‌ی این روزها... و اینکه وقتی مردی دیگر نمی‌جنگی... نویسنده ترسیم خوبی از داستان داشت و به اهدافی که می‌خواست خواننده رو برسونه به نظر من رسوند. خواندن این کتاب رو به دیگران هم توصیه می‌کنم.

من واقعا دولت آبادی رو بعنوان یکی از اساتید بی‌نظیر قلم ایران قبول دارم. این داستان پر از معنا و مفهومه و من به کسانی که با قلم این استاد آشنا نیستن پیشنهاد میکنم بعد از مطالعه‌ی این اثر حتما و حتما و حتما ده جلدی کلیدر رو مطالعه کنن تا با جادوی قلم دولت آبادی عزیز آشنا بشن و لذت ببرن

چقد تنهایی سخته. وقتی کسی نباشه که بهت بگه صدا خندتو دوست دارم یا وقتی که لبخند میزنی من دوباره عاشقت میشم و لبخندت در تو میمیره. همه ما عاشقای شکست خورده‌ای هستیم که خیلیارو فراموش کردیم و متقابلا هم خیلیا مارو. ماها شناسناممونو از بریم اما از عشق حقیقت زیبایی وجود خالی

درسته که پایانشو دوست نداشتم ولی در کل داستان جالبی بود و حس عجیبی داشت واقعا. شروع و میانش عاالی بود. گوینده هم خیلی خوب از کلمات و لحنش بهره برد دمش گرم. و اینکه اون دوستی که گفت اولش به ذهنمان الزایمر میرسد ولی الزایمر مفهومش نبود مفهوم بی هویتی بود خیلی خوشم اومد برداشت جالبی بود.

داستان آینه خیلی کوتاه و مختصر با گویش زیبای راوی. درسته که مرد شناسنامه‌اش رو گم کرده ولی در اصل خودش را فراموش گرده. وقتی که شناسنامه شخص مرده‌ای رو میگیره اونوقت لحظه به لحظه خودش رو بیاد میاره که چقدر زندگی رو از دست داده. شاید اگر شناسنامه شخص زنده‌ای رو گرفته بود نگاهش به خودش زیباتر میشد.

بهترین داستان نویس ایران محمود دولت آبادی هست.
ممکنه برای خوندن رمان ۱۰ جلدی کلیدر نیاز باشه فکر کنید و فراغتش رو پیدا کنید و تلاش کنید با متنش ارتباط برقرار کنید، اما خوندن یا شنیدن این داستان‌های کوتاه دولت آبادی ساده و راحته و برای پیدا کردن زبانش مفیده.
البته حتما کلیدر رو بخونید.

خاموشی مغز مثل چاقویی می‌مونه که یه گوشه‌ی آشپزخونه بدون استفاده رها شده باشه. زنگ می‌زنه و یادش می‌ره که چاقو کارش چیه و تبدیل به تکه فلزی زنگ زده می‌شه. افکار و خیالات که دائما در مغز جریان دارن باعث استفاده از مغز می‌شن و و از زنگ زدگی و فراموشی جلوگیری می‌کنن و آینه دریچه‌ی خیالاته

داستانی کوتاه اما ژرف
واقعا ما فراموش میکنیم که ناممان چیست متولد چه تاریخی هستیم و.... اینقدر در زندگی گم میشویم که هویت خود را بخاطر نمی‌اوریم. فقط در یک لحظه به یاد مان می‌اید و ان لحظه‌ی پایان زندگی ست. حتما این داستان رو گوش کنید با دقت و حوصله

یه چیزی من یادش افتادم با شنیدن این کتاب همون کلیشه ایه که همه میگن ما هیچیمون رو خودمون انتخاب نکردیم بقیه برامون انتخاب کردنشاید اگه واقعا قرار بود هرکس این شکلی بدون هیچ هویتی به دنیا بیاد خیلی از ماها مثل این مرد حتی نمیتونستیم یه اسم برا خودمون انتخاب کنیم

داستان در باره یه مردیه که ۱۳ ساله خودشو گم کرده
شاید تو داستان دنبال شناسنامه که هویت خودشه بگرده ولی در واقع خودشو گم‌کرده
۱۳ ساله نخندیده عاشقی نکرده و حتی کسی اسمشو صدا نکرده که یادش رفته و شده یه ادم بی هویت
و واقعا ما میتونیم اینجوری بشیم وقتی از زندگی لذت نبریم

گاهی از تنهایی لذت میبریم چون دائم مشغله داریم، اما ته تنهایی اونجاست که کسی صدامون نزنه، اسم مون هم یادمون بره

محمود دولت آبادی فخر ایران. جان اهل ادب و روح واژگان. به هیچ کس به آسانی نباید گفت استاد. واژه استاد قداست لاینتهایی دارد. حالیا محمود دولت آبادی شایسته ترین آن است برای کنار گرفتن نام استاد در ابتدای نامش. تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد استاد جان.

این داستان غم عمیقی رو به وجودم تزریق میکنه که به نظر این حس حول محور ترس از تنهایی میچرخه. نویسنده فقط با یک داستان آموزنده پیام رو منتقل نمیکنه بلکه با کنترل عواطف خواننده در طول داستان، اونو به عمل در راستای اون پیام سوق میده. شگفت انگیزه.

خیلی قشنگ بود. صدا عالی و خوانش عالی نویسنده عالی تر، این کتاب بیانگر این بود که انسان‌ها بعضی اوقات فراموش میکنن و زمانی به یاد موضوعی می‌افتند که دیگر پشیمانی سودی ندارد انسان باید زمان که مهمترین دارای هست رو نباید از دست بده. ممنون از کتابراه

داستان متفاوتی را نویسنده بیان کرده،
روزگارِ انسانهایی که زندگی کردن را فراموش میکنند تا به انجا که نام وهویت خویش را کسی که میل ندار د به ایینه نگاه کند، گاهی شاید برای همه، پیش بیاید از شنیدن کتاب مخصوصا با صدای دلنشین راوی لذت بردم سپاس

نشان‌دادن تغیر مسیر زندگی با تغیر نگرش
به بهترین شکل
ای‌کاش جدی بگیریم که تفکرات و تغییرات ذهنی چه تاثیر شگرفی در زندگی و روان ما ایجاد کرده و می‌تواند ما را با شیب تند به آنچه که باید یا نباید برساند. ‌
ای‌کاش واحدی به نام *چگونگی اندیشیدن" داشتیم...

به نظر من میتواند نمایانگر وضعیت جهان ناپایدار نیز این داستان میتواند باشه که تمام چیزهایی که یک روز در دنیا داشته ایم مانند سلامتی زیبایی، هوش، حافظه و... به تدریج از دست میدهیم و سپس میمیریم... پس بیشتر باید به فکر چیزهای ماندگار در جهان بود...

استاد محمود دولت آبادی عالی هستند.
هر چیزی بنویسند ارزش خواندن دارد.
مهارت استاد در همین داستان کوتاه به خوبی پیداست. چقدر زود دیر می‌شود. مرگ روح و جسم یک شخص در گذر زمان. از ابتدا مرده بود وقتی شناسنامه‌ی فرد مرده را گفت در جمسش عینیت پیدا کرد.
ممنون

شاید بهترین اثر محمود دولت آبادی همین کتاب آینه باشه، البته اکثرا موافق هستند که بهترین اثر نیست بلکه مشهورترین اثر، از نظر من هی بدک نیست. ناراحت نشو کتابراه، کتابهای عالیتون رو میگیم عالیه کتابهای متوسطتون رو میگیم متوسطه، بدون تعارف و رو درواسی.

بسیار عالی. درواقع " مردی که شناسنامه ندارد" میتواند هریک از افراد جامعه باشد، هر یک از ما باشد...... سعی کنیم «درست» زندگی کنیم. من این اثر استاد دولت آبادی را به صورت نسخه صوتی نشنیده بودم. بسیار لذت بردم، راوی به زیبایی داستان را نقل میکند.

سالها خودش رو فراموش کرده بود اصلا برای چی زنده بود شاید برای همین نابود شدن جسمشو قبل از مرگ داشت حس میکرد. و تصمیم گرفت دوباره متولد بشه و خودشو تو آیینه ببینه.
داستان قابل تاملی بود. البته با قرائت زیبای راوی که داستان رو تاثیر گذارتر کرده بود ممنون

اگه تو این دنیای چن روزه نتونیم لذت ببریم پس با‌ی مرده‌ی متحرک چ فرقی میکنیم؟! شخصیت داستان خیلی وقت بود ک" فقط" زندگی میکرد. کسی ک حتی اسم خودشم یادش رفته بود. بیایم حتی شده واسه چن ثانیه خودمونو تو ایینه نگاه کنیم اونوقت معنی خودمونو بفهمیم.

کتاب جالب و خوبیه، قلم شیوا و رسا محمود دولت آبادی واقعا جای تحسین داره، مثل بقیه آثار فوق العاده بود، به نظرم نکته آموزنده این کتاب این بود که یاد بگیریم زندگی کنیم قبل اینکه دیر بشه و جوری زندگی کنیم که هیچ وقت از خود اصلیمون دور نشیم.

زنده بودن تعاریفی دارد و مرده بودن تعریفی. نباید این دو را در هم آمیخت. نباید از هر کدام چیزی برداشت و در دیگری ریخت. تا زنده ای به رسم زندگان باش و آداب زندگی را به جای آر؛ و به وقتش نباش؛ که تا آن وقت، وقت، وقتِ توست.

کتاب جالبی است فردی بدون شناسنامه و با فراموشی که نام خود را از یاد برده با گرفتن هویت یه فرد مرده، در ظاهر و باطن دچار فروپاشی میشود. کتاب اگرچه کوتاه امااز نظر مفهومی عمیق است و مطالعه آن را توصیه می کنم. از کتابراه سپاسگزارم.

ارادت خاصی نسبت به آقای دولت آبادی و قلم ایشان دارم ' و در این داستان مسئله هویت مطرح است واقعا ما کیستیم ' یک عدد و یک نام در شناسنامه هویت ما را مشخص میکند یا رابطه مادی که' با کاسبان محل داریم چگونه باید گفت که کیستیم

جالب بود زندگی میکنیم ولی گاهی یک مورد کوتاه ما را از زندگی کردن باز میداره و آن قدر دنبال موضوعات جور واجور و پیش پا افتاده میریم که یادمون میره زندگی کنیم و وقتی به خود می آییم که دیگه کار از کار گذشته و زندگی هم پایان یافته

داستان مردی ست که شناسنامه ش رو گم کرده و دنبال راهی برای درست گردن شناسنامه برای خودش میگرده. مرد سالهاست که خودش رو تو ایینه ندیده، اسمش رو فراموش کرده و شناسنامع هم نداره.... فکر میکنم در مورد تنهایی و سوال در مورد هوبت ادمی ست

داستان جالبی بود. شخصی که زندگی نمیکنه و فقط زنده است و هیچ لذتی از زندگی نمیبره رو بسیار زیبا و خوشدست به تصویر کشیده و میشه چشم‌ها رو بست و این شخص رو به خوبی تمام تصور کرد. و حتی در گاهی لحضات میتونی خودت رو جای شخصیت اصلی تصور کنی.

نمایان گر انسان تنها و افسرده، کسی که حتی به چهره خودش نگاه نکرده سالها در آینه و حتی لبخند هم نمیزند، اما جالب اینجا که برای شرکت در امری به دنبال شناسنامه گم شده‌اش میگرده؛ تنها اهمیتی که این آدم دارد در حکم یک رای هستش

کتابهای استاد دولت آبادی رو تا حالا مطالعه نکرده بودم حتما بعد از گوش دادن به این داستان کتابهای دیگر رو می‌خونم به نظرم حال بد یه آدمی که خودش رو گم کرده خوب به تصویر کشیده بود عالی و تشکر از عوامل تهیه خصوصا کتابراه👍🙏

کتاب خوبی بود
آن مرد در اصل مرده بود کسی که لبخند بر لب نداشته باشدو حتی برای خودش آن قدر ارزش قاعل نباشد که برای خودش زندگی خوبی فراهم کند
مرده‌ی متحرک است در آخر داستان فهمیدجسم او نیز مانند روحش سال‌ها است که مرده

سلام. شاید داستان پیام خوبی داشته باشه. اما چرا نویسنده پیام رو در آخرین جمله بیان کرده؟ چرا روند داستان رو اینقدر ساده و یک لایه‌ای تعریف کرده؟ شاید داستان زیبا باشه اما کلام راوی داستان نتونسته به داستان روح بده!! موفق باشید.

مرگ ادمی توی گور گذاشتن نیست گاهی ادمایی که راه میرن سالها مردن، ولی یجا نکتش جالب بود میتونست از نو شروع کنه و شناسنامه یه ادم موفق و بگیره در هر قسمت از زندگی میشه مسیر درستو پیدا کرد بسیار عالی بود، گوینده هم عالی بود👍

این خود ما هستیم، که انتخاب میکنم چه کسی باشیم و چطور زندگی کنیم با انتخاب هامون و تلاش‌هامون.
پس برای آینده‌تون تلاش کنید، نگید این تقدیر و سرنوشت منه...
طوری زندگی کنید که هیچ وقت حسرت گذشته رو نخورید.