کتاب انسان در جستجوی عشق

پیدا کردن شریک زندگی موضوعی است که آلن دوباتن، نویسنده‌ی معروف در کتاب انسان در جستجوی عشق به آن پرداخته است. او در این کتاب، دیدگاه کنونی در مورد عشق را نقد کرده و دیدگاهی جایگزین برای آن پیشنهاد می‌دهد که به‌واسطه‌ی آن بتوان شریکی برای بلندمدت پیدا کرد.

درباره‌ی کتاب انسان در جستجوی عشق

شما تا به حال فکر کرده‌اید که شاید نجات‌دهنده نه عشق و نه منطق، بلکه چیزی بین آن باشد. حتی اگر شما موافق نباشید، نظر آلن دوباتن (Alain de Botton) که به‌عنوان نویسنده‌ای نام‌آشنا برای علاقه‌مندان به کتاب شناخته می‌شود، همین است. او در طی جستارهایی کوتاه با محوریت عشق در کتاب انسان در جستجوی عشق (How to Find Love) به این موضوع می‌پردازد که اساساً چطور می‌توان فرد مورد نظر را برای زندگی پیدا کرد.

کتاب انسان در جستجوی عشق بر پایه‌ی این استدلال شکل گرفته که آنچه ما به‌عنوان عشق در فرهنگ معاصر خود می‌شناسیم، ریشه در رمانتیسم دارد، اما برای پایداری روابط در بلندمدت، این دیدگاه نه‌تنها ناکافی بلکه گمراه‌کننده هم است. آلن دوباتن عشق را در این کتاب نه یک احساس خود جوش، چیزی که بسیاری از ما تصور می‌کنیم، بلکه یک مهارت اکتسابی می‌داند که به بلوغ، خودآگاهی و تمرین نیاز دارد.

در نهایت، نویسنده در این کتاب کوتاه سعی می‌کند مانند یک راهنما برای مخاطبان خود باشد تا برای رسیدن به یک عشق پایدار و واقع‌بینانه به ورای رمانتیسم حرکت کنند و چالش‌ها و مشکلات در روابط را به‌عنوان یک بخش جدایی‌ناپذیر از این مسیر مشترک بپذیرند. طبیعتاً نمی‌توان از این کتاب کوتاه انتظار بررسی عمیق این مبحث را داشت و نویسنده تنها به بررسی کلی موضوع عشق بسنده کرده و خبری هم از مثال‌های عملی در زندگی نیست.

این کتاب که انتشارات اسپینا آن را با ترجمه‌ی فرزانه سعادتمند منتشر کرده است درواقع یک اثر موجز در باب ناکارآمد بودن عشق به شیوه‌ی امروزی در روابط است و برای ریشه‌یابی عمیق آنچه در روابط می‌گذرد بهتر است به سراغ متخصصان در این زمینه رفت.

کتاب انسان در جستجوی عشق برای شما مناسب است اگر

• در پیدا کردن شریک زندگی خود مستأصل هستید.
• به آثار آلن دوباتن علاقه‌مندید.
• به دنبال کتابی هستید که مثل یک راهنما، شما را در مسیر یافتن عشق و شریک زندگی، هدایت‌تان کند.

در بخشی از کتاب انسان در جستجوی عشق می‌خوانیم

ظاهراً همه ما خواهان عشق هستیم، اما وقتی ابراز عشق متقابل گردد، به شدت نگران‌کننده خواهد شد. ممکن است با افکار ناخوشایندی درباره فردی که تا همین اواخر به او علاقه‌مند بودیم، مواجه شویم. معمولاً عاشقی که سعی در بیان عشق متقابل دارد را به دو دلیل محکوم می‌کنیم.

اول، آنها را ساده‌لوح می‌نامیم چون ما را شگفت‌انگیز می‌دانند. آنها فقط به این دلیل ما را دوست دارند که می‌دانند ماهیت انسان را چگونه بخوانند. آنها ساده‌لوح هستند و به راحتی فریب دیگران را می‌خورند. به سختی می‌توان به اغواگرانی که از نظر روانی این قدر نادان هستند احترام گذاشت. همه آنها از نظر فکری آن قدر محدود و ناتوان می‌باشند که قادر به خواندن ذهن ما نیستند. آنها هیچ‌یک از جنبه‌های نسبتاً ناخوشایند ما که عملاً آشفته و تاریک هستند را درک نمی‌کنند. به همین دلایل، محبت آنها متزلزل و خطرناک به نظر می‌رسد: اگر حقیقت ترسناک ما را کشف کنند، قطعاً سرد خواهند شد. بنابراین، بیش از پیش مراقب هستیم مبادا مسیر را برای ورود آنها باز کنیم. احساس تنهایی می‌کنیم، چون علی‌رغم ابراز عشق، بخش‌های بزرگی از وجودمان در موقعیت کسب تصدیق قرار نگرفته‌اند.

از سوی دیگر، به این افراد برچسب «مِهرطلب» می‌چسبانیم و آنها را متهم می‌کنیم، چون به ما تکیه کرده و انتظارات بیش از حدی دارند و در این روند کاملاً ضعیف به نظر می‌رسند یعنی هیچ شباهتی به یک فرد بالغ ندارند. تعجب می‌کنیم که چرا آنها قادر نیستند همچون یک بزرگسال عادی روی پاهای خودشان بایستند.

و این عاشق را متهم به اقدامات اشتباه می‌کنیم. اما در واقع، مشکل تا حدودی در درون خودمان نهفته است، ما باید بدانیم که چرا برای توصیف آنها به واژه‌هایی همچون «ساده‌لوح» و «مِهرطلب» متوسل می‌شویم.