بله
کتاب افسانه‌های سنگ نوردی، منبعی سودمند برای سنگ نوردهایی است که می‌خواهند از اشتباه‌های جبران‌ناپذیر برحذر باشند. دیو مک لیود، نویسنده‌ی کتاب، با استفاده از تجربه‌ی شخصی و مستنداتی که در رشته‌ی سنگ نوردی وجود دارد، خواننده را در این اثر با باورهای غلط و اشتباه‌های رایج این رشته آشنا می‌کند. پس از مطالعه‌ی کتاب حاضر، راهکارهایی برای پرهیز از اشتباهات تکراری را فرا می‌گیرید.
درباره‌ی کتاب افسانه‌های سنگ نوردی
کتاب افسانه‌های سنگ نوردی (9Out of 10 Climbers Make the Same Mistakes)، اثری آموزشی برای آشنایی ورزشکاران و علاقه‌مندان به این رشته با اشتباه‌های رایج صخره نوردی است. دیو مک لیود (Dave MacLeod)، نویسنده‌ی کتاب، ماحصل تجربه‌ی حدود 3 دهه سنگ نوردی، تحصیلات دانشگاهی در رشته‌ی علوم تربیت‌بدنی و مربیگری خود را در این اثر با خواننده به اشتراک گذاشته است. این کتاب در کنار اینکه راهنمایی آموزشی برای سنگ نوردها به‌حساب می‌آید، منبعی برای آشنایی با باورهای نادرست و رویکردهای ناکارآمدی است که در این رشته رواج دارد.
مطالب کتاب افسانه‌های سنگ نوردی با مطلبی درباره‌ی اشتباه‌های بدخیمی که نود درصد از سنگ نوردها انجام میدهند، آغاز می‌شود. در ادامه، نویسنده از تله‌های عادت سخن رانده است. منظور نویسنده از تله‌های عادت، گرفتاری سنگ نوردها در اصول پایه‌ای است. دیو مک لیود در این اثر به خواننده کمک می‌کند تا ترس‌های خود را کنار بگذارد و سبک زندگی خود را تغییر دهد. این تغییر سبک زندگی، باعث می‌شود تا سنگ نورد از تله‌ی عادت رهایی پیدا کند و با جسارت بیشتری از صخره‌ها بالا برود.
در ادامه‌ی کتاب افسانه‌های سنگ نوردی، چهار ستون این رشته توضیح داده شده‌اند. ساختار فنون سنگ نوردی، ترس از افتادن، تمرین داخل سالن، تمرین روی صخره و قوانینی برای تمرین روزانه به‌عنوان دیگر مطالب مهم این اثر شناخته می‌شوند. آشنایی با این مطالب باعث می‌شود تا سنگ نورد با آگاهی، ایمنی و کارآمدی بیشتری در این رشته به ورزش مشغول شود.
کتاب افسانه‌های سنگ نوردی را انتشارات راوشید، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است. عباس احمدی این کتاب را ترجمه کرده.
کتاب افسانه‌های سنگ نوردی برای چه کسانی مناسب است؟
سنگ نوردان و مربیان صخره‌نوردی به‌عنوان مخاطب‌های این کتاب شناخته می‌شوند.
در بخشی از کتاب افسانه‌های سنگ نوردی: اشتباه‌های رایج در میان نود درصد از سنگنوردها می‌خوانیم
پوست انگشت‌های دست هنگام سنگنوردی یک ناحیۀ بسیار ریز از بدن است که در تماس مستقیم با سطح دیواره قرار می‌گیرد.
به ورزش‌های دیگر فکر کنید که چطور با این پیوند برخورد می‌کنند و چقدر آن را باارزش قلمداد می‌کنند. راننده‌های مسابقه اتومبیلرانی در مورد تایرهای درست برای شرایط جاده‌ای مختلف وسواس به خرج میدهند. تنیس‌بازها نسبت به تغییرات ظریفِ سطح تنش در سطح راکت خود حساسیت به خرج میدهند. در کِرلینگ، ورزشی که با هل دادن سنگ روی صفحه‌های یخی انجام می‌شود، همانطور که حرکت در جریان قرار دارد، اعضای تیم آماده می‌شوند و ویژگی‌های اصطکاکی یخ را تنظیم می‌کنند. حتی در سنگنوردی، ویژگی‌های اصطکاکی در کفی‌های کفش یکی از جنبه‌های تبلیغاتی کارخانۀ سازنده را به نمایش درمی‌آورد، چون تفاوت چشمگیری در کیفیت صعود ایجاد می‌کند.
جهش عظیم در استانداردهای سنگنوردی در دهه 1970 که ما شروع به مالیدن گچ به کف دستهایمان می‌کردیم، امروزه آشکار شده است. با این حال، اهمیت مدیریت شرایط ظاهری پوست انگشت‌های دست همچنان جنبه‌ای کمتر شناخته‌شده از دانش سنگنوردی محسوب می‌شود که معمولاً از انتهای طیف نخبگی این ورزش به سمت پایین آموزش داده می‌شود.
قاعدۀ شماره یک اینست که به هر قیمتی شده از ترک‌خوردن نوک انگشت‌ها جلوگیری کنید. بریدگی به سه تا چهار هفته استراحت نیاز دارد تا خوب شود و بتواند دوباره لبه‌های باریک را بگیرد، حتی در آن موقع هم امکان دارد دوباره زخم باز کند.
هر چه روزهای بازیابی (ریکاوری) انگشت‌ها را کمتر کنید، خطر بازشدگی ترک‌های قدیمی افزایش خواهد یافت. در اغلب اوقات، ترک‌خوردگی‌های نوک انگشت‌های دست در طول یک جلسه تمرینی حتی با مراقبت زیاد نیز رخ می‌دهد.
