کتاب تناردیه را من کشتم

کتاب تناردیه را من کشتم به قلم عترت اسماعیلی شامل چند داستان کوتاه است که به دوره‌ی همه‌گیری ویروس کرونا اشاره دارد. این مجموعه داستانی است واقع‌گرایانه که نه از تخیل نویسنده که حاصل تحقیقات و مصاحبه‌های وسیع اوست و هر قصه بر اساس موقعیت‌ها و شخصیت‌ها و مکان و زمان مختلف روایت می‌شود.

درباره‌ی کتاب تناردیه را من کشتم

عترت اسماعیلی چند داستان کوتاه نوشته و آن‌ها را در یک جلد کتاب تحت عنوان تناردیه را من کشتم آورده است. این مجموعه داستان کوتاه شامل پانزده قصه است که عناوین بسیار گیرایی دارند، ازجمله ماهی‌های دجله گرسنه‌اند، نامزدبازی در غسالخانه، قطار باربری... و تناردیه را من کشتم که نام خود مجموعه نیز هست. عترت اسماعیلی اذعان می‌دارد که فقط باید زن باشی که بتوانی مرز باریک و ظریف زن بودن را خوب درک کنی. او در این راستا بیان می‌کند که این مرز آن‌قدر باریک است که از چشم خود زن‌ها نیز دور مانده و همین باعث می‌شود بابت بهایی که باید برای آن بپردازند، توجهی نشان ندهند و ساده از آن بگذرند. نویسنده در داستان‌های کوتاه کتاب تناردیه را من کشتم به همین نکته پرداخته و با خلق فضایی واقع‌گرایانه، زنانی را نشان می‌دهد که در مقاطع مختلفی از زندگی‌شان خواسته یا ناخواسته از حیطه‌ی امن خود خارج شده‌اند چون چاره‌ی دیگری نداشته‌اند؛ چراکه هدفشان این بوده تا پایشان را فراتر از حد و مرزهایی بگذارند که آن‌ها را از اجتماع و دنیا دور کرده است.

نکته‌ی حائز اهمیت این مجموعه داستان کوتاهی که عترت اسماعیلی، نویسنده‌ی خوش قریحه نوشته، این است که راویان تمام قصه‌ها زن‌ها هستند که در موقعیت‌هایی کاملاً هیجان‌انگیز، رفتارهای جالب و مبتکرانه و غیرکلیشه‌ای از خود نشان می‌دهند. همین امر باعث شده تا کتاب تناردیه را من کشتم، اثری برجسته و جال توجه در ادبیات ایران شمرده شود. درون‌مایه‌ای که بیش از همه می‌توان آن را در این قصه‌ها دید، خیانت و تنهایی است که از نقطه‌نظر زنانه مطرح شده و در پس آن‌ها تحقیق و پژوهش‌هایی مفصل وجود دارد و نویسنده در هر یک از این قصه‌ها، دنیایی متفاوت را به تصویر کشیده است. آنچه این قصه‌ها را متمایز می‌کند، نه پی‌رنگ‌های ساده و ملموس که آن زخمی است که در عین سادگی روی روح و روان خواننده می‌اندازد. شما نیز اکنون می‌توانید کتاب تناردیه را من کشتم را با قلم درخشان و شخصیت‌سازی و فضاسازی‌های دقیق عترت اسماعیلی که به یاری انتشارات هیلا چاپ و روانه‌ی بازار شده است، تهیه کنید.

کتاب تناردیه را من کشتم برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از آن دسته افرادی هستید که در عرصه‌ی ادبیات، بیشتر به داستان‌های کوتاه علاقه دارید، خواندن این مجموعه داستان کوتاه ایرانی می‌تواند برای شما لذت‌بخش باشد.

در بخشی از کتاب تناردیه را من کشتم می‌خوانیم

با اسنپ برگشتیم خانه. جلوى در، عطر یاس پیچیده بود. حاجى دستش را به نرده گرفت و رفت داخل. لنگه‌کفشش را از جلوى در برداشتم. کف کفش خیس بود، ترکیبى از رنگ‌هاى آبى، بنفش و سبز. برق مى‌زد. بوى نفت مى‌داد. حاجى چند قدم لنگان‌لنگان رفت جلو و ایستاد. ضعف داشت. چند ساعت ماسک‌زده نشسته بودیم روى نیمکت کلینیک. دکتر امیدوار بود اگر اُزن‌درمانى جواب بدهد، پایش قطع نشود. هرچه پس‌انداز کرده بودم رفته بود هوا. هر روز پرستار مى‌آمد پانسمان را عوض مى‌کرد و سِرم مى‌زد.

حاجى خودش را به آشپزخانه رساند. نشست روى صندلى. دکمه کولر را زدم. بوى پوشال خیس‌شده بلند شد. چند قالب یخ انداختم داخل لیوان. تخم‌شربتى‌هاى خیس‌خورده را اضافه کردم؛ بالا و پایین رفتند. چند قطره آب پاشید روى روزنامه. گذاشته بودمشان روى میز. قطره آب روى کلمات حباب شده بود. کلمه‌ها بزرگ‌تر از بقیه بودند. عکس آقاى نمکى، وزیر بهداشت، گوشه سمت راست روزنامه خودنمایى مى‌کرد. یک ورق قرص برداشتم. با سرانگشت پوسته‌اش را فشار دادم. گذاشتم روى زبان حاجى.

حاجى گل‌هاى یاس را از توى مشت ریخت روى روزنامه. چند تایشان را برداشت و انداخت داخل جیب پیراهن. لیوان آب را تکان داد. یخ‌ها به هم خوردند. سر کشید. نفسش را بیرون داد: «هیچى جاى هندونه رو نمى‌گیره!»

پرده آشپزخانه را کشیدم. گفتم: «هر کسى یه جور خودکشى مى‌کنه، یا توى خودکشى آدم‌ها سهم داره!»

حاجى خرده‌هاى نان روى میز را ریخت داخل زیردستى. پنیر زرد و خشک‌شده کنار بشقاب چسبیده بود. مورچه‌ها را فوت کرد: «باز شروع کردى؟»

دوست نداشتم به صورتش نگاه کنم. درد داشت. گفتم: «نصف زندگى‌مون به دعوا گذشت. اونم سر چى؟ این‌که نمى‌تونستى جلوى شکمت رو بگیرى!»