کتاب بی بی گل

کتاب بی بی گل، رمانی عاشقانه به قلم نادر وحید است که اتفاقات آن در دوران پرآشوب پس از جنگ جهانی دوم و زمان ملی شدن صنعت نفت، در شهر تفت رخ می‌دهد. بی‌بی‌گل، دختر دردانه‌ و آفتاب‌ مهتاب ندیده‌ی یکی از افراد صاحب منصب شهر، عاشق پسر همسایه می‌شود. مرتضی هم عاشق اوست و قرار است به خواستگاری‌اش بیاید. اما عشق آن‌ها، درگیر ماجراهای سیاسی می‌شود.

درباره‌ی کتاب بی بی گل

کتاب بی بی گل، اثر نادر وحید، درباره‌ی دختری بسیار ساده و آفتاب مهتاب ندیده است که عاشق پسر همسایه‌شان شده اما در زمانه‌ و شهری که قرار نبود دخترها عاشق بشوند. حوالی سال‌هایی است که تب و تاب نخست‌وزیری مصدق و ملی شدن صنعت نفت در میان مردان شدت گرفته است. بی‌بی گل که هیچ از این ماجراها سر در نمی‌آورد، منتظر است تا مرتضی، پسر همسایه، که خواهرهایش می‌گویند یک دل نه صد دل عاشق بی‌بی گل است، به خواستگاری‌اش بیاید. توی همین اوضاع است که حاج عبدالرسول، که زن دومش چند وقت پیش سر زا رفته، می‌آید خواستگاری بی‌بی گل و پدر، بر خلاف همیشه، بدون این که نظری از دخترش بپرسد، روی خوش نشان می‌دهد. بی‌بی گل که حتی فکر زندگی بدون مرتضی را هم نمی‌تواند تحمل کند، تصمیم می‌گیرد که قبل از دیر شدن، خودش برای رسیدن به عشقش کاری بکند. اما دختر و از این جور کارها؟ برادرها و پدر اگر بفهمند قیامت به پا می‌شود. قیامتی که بیش از جریانات سیاسی، قرار است عشق او و مرتضی را تحت تاثیر قرار دهد.

کتاب بی‌بی گل، زبانی شاعرانه و لحنی قدیمی دارد که با فضای تاریخی داستان جور در می‌آید. رمان، به خوبی نحوه‌ی زندگی و آداب و رسوم مردم تفت در دهه‌های 20 و 30 را به نمایش می‌گذارد و تصاویری دلنشین را به مخاطبان نشان می‌دهد. لحظه‌های عاشقانه‌ی داستان بسیار عمیق و اثرگذار است و با این که راوی، دانای کل است اما به خوبی، درونیات و حالات روحی شخصیت‌ها، به خصوص شخصیت اصلی زن را نشان می‌دهد. این داستان، تجربه‌ی مردم عادی از فضای سیاسی اجتماعی دوران نهضت ملی شدن صنعت نفت را نیز به خوبی به نمایش می‌گذارد.

کتاب بی بی گل را انتشارات ققنوس به چاپ رسانده است.

کتاب بی بی گل برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب بی بی گل برای علاقه‌مندان به رمان‌های عاشقانه‌ی ایرانی خواندنی است.

در بخشی از کتاب بی بی گل می‌خوانیم

بى‌بى‌گل فکر کرد علت آمدنش باید حتما مربوط به خبرهایى باشد که دو روز پیش از بى‌بى‌سى شنیده بودند. این‌که شاه به اصرار مصدق قرار بود به بهانه معالجه از مملکت برود و با مداخله دربار و نزدیکان شاه، همه چیز نقش بر آب شده بود.

چند ماهى مى‌شد که رفت و آمد آقامعلم و میرزاعلى قطع شده بود. یعنى دو سه روز بعد از آن روز کذایى، که واقعه سى تیر پیش آمده بود و قوام مجبور به کناره‌گیرى شده و دوباره مصدق به نخست‌وزیرى رسیده بود و در اولین اقدام ملکه مادر و شاهدخت اشرف را به خارج از کشور تبعید کرده بود، به تدریج از رفت و آمد آن‌ها هم کاسته شده بود تا جایى که دیگر فقط مرتضى گاه به آنان سر مى‌زد و آن‌ها جز یکى دو بار در روزهاى جمعه، آن هم به صورت دیدارى کوتاه، دیگر به آن‌جا نیامده بودند. بى‌بى‌گل قلبا از این موضوع خوشحال بود. بعد از آنچه انجام داده بود، تازه خطر واقعى کارهاى مرتضى را درک کرده بود و بعد از آن دائم شب و روزش در ترس و تشویش مى‌گذشت که چرا مرتضى دیر کرد، نکند او را گرفته باشند، نکند وقتى آن‌ها در آن اتاق پاى رادیو جمع شده‌اند یکدفعه به خانه‌شان بریزند و آن‌ها را بگیرند، نکند مرتضى هم چیزى در خانه داشته باشد، نکند...

رفت و آمدها که کم شده بود داشت مى‌رفت نفسى به راحتى بکشد. مى‌دید که زندگى‌اش آرام‌آرام به روال سابق برمى‌گردد و مرتضى هم بیش‌تر سرش به کارهاى خودش گرم شده است. دیگر کم‌تر حرفى از سیاست مى‌زد، کم‌تر به یزد مى‌رفت و کم‌تر او را تنها مى‌گذاشت. حتى بنا به اصرار برادرهایش راضى شده بود به محض آن‌که کارهایش ردیف شود به هند برود و مغازه را بفروشد و تکلیف ارثى که هنوز تقسیم نشده بود را روشن کند. بى‌بى‌گل با وجود آن‌که مى‌دانست در نبودِ مرتضى دوباره خودش خواهد بود و بارى از مشکلات بر دوشش، باز هم راضى بود.