کتاب عروسی شغال‌ها

کتاب عروسی شغال‌ها از عاطفه شاطرى کاشى رمانی اجتماعی است که به سراغ یکی از معضلات جدی جامعه، یعنی مسئله‌ی فرار از خانه، رفته است. این کتاب داستان مشکلات میان یک خانواده‌ی سنت‌گرا و دختر جوانشان را روایت می‌کند. پس از برملا شدن راز خانواده، کار دختر به فرار می‌کشد، آن‌هم فرار به خارج از مرزهای کشور و آرزوهای بزرگ دختر برای داشتن یک زندگی رها و شاد، تبدیل به سرابی تلخ و دردناک می‌شود.

درباره‌ی کتاب عروسی شغال‌ها

کتاب عروسی شغال‌ها به قلم عاطفه شاطرى کاشى نوشته شده و اولین رمان او محسوب می‌شود. این کتاب روایتی واقع‌گرایانه از مشکلات جامعه‌ی امروز ایران ارائه می‌دهد و پای تضادهای حل نشده‌ای را به میان می‌کشد که آسیب‌هایی جبران‌ناپذیر به تمامی جنسیت‌ها وارد کرده است. روابط ناسالم میان پدر و مادرهایی که در تعصب‌های سنت‌گرایانه مانده‌اند و فرزندانی که به دنبال رهایی از این تعصب‌ها هستند، تضادهایی حل‌ناشدنی آفریده است که در موارد زیادی گزینه‌ی فرار را در مقابل پای این فرزندان می‌گذارد. روایتی که کتاب ارائه می‌دهد، نقش پررنگ خانواده را گوشزد می‌کند و معضلاتی را که فرار را پیش پای فرزندان می‌گذارد، به تصویر می‌کشد. این کتاب یادآور این نکته است که هر رفتار کوچک ما در گذشته و حال چه تأثیر بزرگی می‌تواند بر زندگی دیگران به ویژه زندگی و آینده‌ی فرزندانمان داشته باشد.

روایت کتاب عروسی شغال‌ها با صحنه‌ی فرار دختر جوانی به نام لیلا آغاز می‌شود. او در نقطه‌ی صفر مرزی، در مقابل فنس‌ها ایستاده و با افکاری مغشوش گذشته و آینده را از نظر می‌گذراند. نویسنده می‌گوید این تصویر جرقه‌ی اولیه‌ی رمان را در ذهن او روشن کرد و سپس بسط و پرورش یافت و در نهایت به این اثر ختم شد. کتاب بر قصه‌ی لیلا و مادرش و رابطه‌ی میان آنها متمرکز است. هر دو اینها در دوره‌ای از زندگی به سر می‌برند که عملاً به بن بست خورده‌اند. لیلا دختر دانشجوی بیست‌ودوساله‌ای است که در خانواده‌ای نسبتاً سنتی بزرگ شده و افکار و عقاید خانواده‌اش را برنمی‌تابد. خانواده نیز متقابلاً رفتارهای دختر را سرزنش می‌کنند و کشمکش‌های زیادی میانشان به وجود می‌آید. رابطه‌ی میان دختر و والدینش با تنش و بی‌عاطفگی همراه است اما ماجرا در همین سطح باقی نمی‌ماند. مادر خانواده دفتر خاطراتی دارد که روزی به دست دخترش می‌افتد. دفتر خاطرات مادر رازی را برملا می‌کند که زندگی‌شان را برای همیشه تغییر می‌دهد و موجبات فرار دختر را رقم می‌زند.

کتاب عروسی شغال‌ها در بیست و نه فصل شکل گرفته است و سه راوی دارد که از نسل‌های متفاوت هستند. یک روایت از زبان دختر بیان می‌شود و دو روایت دیگر را پدر و مادر ارائه می‌دهند. این کتاب با قلمی گیرا فقدان امنیت زنان در جامعه را به روشنی تصویر می‌کند و در کنارش آسیب‌هایی را که به مردان نیز وارد می‌شود، نشان می‌دهد.

عاطفه شاطری کاشی معلم است و به واسطه‌ی ارتباط مستقیم با نوجوانان و جوانان، دغدغه‌های آن‌ها را از نزدیک شناخته و مسائل میان آن‌ها و خانواده‌هایشان را به جشم دیده است. او می‌گوید مسئله‌ی فرار یکی از پررنگ‌ترین مسائلی است که جوانان و خانواده‌ها را این روزها درگیر کرده و همین مسئله انگیزه‌ی اصلی او برای نوشتن این کتاب بوده است.

کتاب عروسی شغال‌ها به همت انتشارات هیلا، زیرمجموعه‌ی گروه انتشاراتی ققنوس، در سال 1400 به انتشار رسیده است.

کتاب عروسی شغال‌ها برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب به علاقه‌مندان ادبیات فارسی، به ویژه دوست‌داران رمان و کسانی که دغدغه‌ی مسائل زنان در جامعه‌ی امروز ایران را دارند، پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب عروسی شغال‌ها می‌خوانیم

حسن‌یوسف‌ها شپشک گرفته بود. با سر ناخن شپشک‌ها را کندم و گفتم: «حالا که وقتش نیست بچه‌جان، نباید جان بدهى.» آب پاشیدم روى برگ‌هایش. دلم مى‌خواست گل‌هاى بندانگشتى گل یخ را بکنم و بچسبانم روى برگ‌هاى خشکیده‌ی شمعدانى. دلم نیامد. آبپاش را همان کنار گذاشتم. درِ پشت‌بام باز مانده بود. مى‌خواستم درِ پشت‌بام را ببندم، اما نسیم خنکى که مى‌آمد کشیدم روى بام. باد مى‌پیچید میان لباس حریر نازکم. تنم مورمور مى‌شد.

باد تند شد. درِ پشت‌بام را کوبید. از بین ملافه‌هاى رنگى همسایه رد شدم. پیش خودم فکر کردم باید امشب بروم. باید به جابر بگویم که از سبیل‌هاى نصفه‌ات حالم به هم مى‌خورد. باید بگویم دیگر نمى‌توانم بوى تنت را تحمل کنم. باید بگویم من رفیق میخوارى تو نیستم که شب به شب پاى بساط شبانه‌ات بنشینم و به‌به کنم براى حال خوشت و بشکن بزنم. باید بگویم از تلویزیون و سریال‌هاى آبکى‌اش حالم به هم مى‌خورد. از این زن‌هایى که در صفحه تلویزیون قر و قمیش مى‌آیند، از این راز بقا و حیواناتى که دم به دم همدیگر را براى ادامه بقا پاره مى‌کنند حالم به هم مى‌خورد. باید به جابر بگویم آن وقتى که باید محبت مى‌کردى نکردى و سرت گرم بود به بساط شبانه‌ات و رفیق‌هایى که هر شب یکى‌شان را یدک مى‌کشیدى و با خودت از پله‌هاى ساختمان مى‌آوردى بالا و یادت نبود زن تازه‌عقدکرده در این خانه دارى. حالا دیگر گل و گلدان این دل شکسته را بند نمى‌زند. باید به جابر بگویم ببین آقا! دیگر فایده ندارد گلدان روى میز کارت را از مغازه بردارى بیاورى خانه، دیگر چشم‌هاى من پر شده از نبودن تو، نبودن جابر.