کتاب تهرانی‌ها اثر امیرحسین خورشیدفر؛ نامزد نهایی جایزه هفت اقلیم

کتاب تهرانی‌ها رمانی از امیرحسین خورشیدفر است که در فضای تهران معاصر، زندگی روزمره، روابط انسانی و موقعیت‌های به‌ظاهر ساده اما پرتنش شخصیت‌هایش را دنبال می‌کند. این داستان که نامزد نهایی جایزه‌ی هفت‌اقلیم شده، با ماجراهایی از زندگی شاپور و آدم‌هایی که در مسیرش قرار می‌گیرند، تصویری زنده و گاه طنزآمیز از شهر و آدم‌های آن می‌سازد.

درباره‌ی کتاب تهرانی‌ها

شاپور نقاش جوانی است که در دهه‌ی هفتاد در تهران زندگی می‌کند. در صبح یک روز سرد، او میان خاطره‌ی دعوای پدرش با مکانیک، صف طولانی سینما و آدم‌های عجیب‌وغریب شهر سرگردان است و همان لحظه با دختری به نام پوران آشنا می‌شود؛ دختری که مجله‌ای در دست دارد، طراحی می‌کند و مثل شاپور از تماشای رفتار آدم‌ها لذت می‌برد. امیرحسین خورشیدفر (Amirhossein Khorshidfar) در رمان تهرانی‌ها شاپور را به موقعیت‌هایی می‌برد که مرز میان کنجکاوی، همراهی و تردید را مدام جابه‌جا می‌کنند.

در کنار شاپور، رحمت، بیک و کریستین سه شخصیت کلیدی داستان هستند. رحمت حق‌وردی، انیماتوری است که پس از تحصیل در مونیخ به ایران بازگشته و رؤیای ساختن انیمیشنی بر اساس «منطق‌الطیر» عطار را در سر دارد؛ بیک رادشم، سرپرست یک گروه موسیقی راک در دهه‌ی چهل است و راهی آبادان می‌شود تا کنسرتی اجرا کند. کریستین، مهندسی فرانسوی و طراح دوربین‌های شهری، برای کار به تهران آمده است.

امیرحسین خورشیدفر روایت این سه شخصیت را در کنار داستان شاپور پیش می‌برد، آن‌ها را به یکدیگر گره می‌زند و روایت‌هایی از هنر، آرزو، سیاست و زندگی جوان‌های مدرنیست و بی‌نام و نشان می‌سازد. بخش مهمی از روایت داستان تهرانی‌ها در دهه‌ی هفتاد شمسی می‌گذرد؛ بااین‌حال، از این فراتر می‌رود و با داستان شخصیت‌های مختلف، بازه‌ی زمانی گسترده‌تری را پوشش می‌دهد.

تهرانی‌ها؛ داستان آدم‌های یک شهر

کتاب تهرانی‌ها امیرحسین خورشیدفر را شاید بتوان یک رمان شهری ایرانی دانست که با تمرکز بر تهران و مناسبات اهالی آن به موضوعاتی مانند روابط میان افراد، تنش‌های خانوادگی، تنهایی، بی‌اعتمادی، رفتار جمعی، سینما و تجربه‌ی زیستن در یک شهر بزرگ می‌پردازد. این داستان نمونه‌ای از ادبیات داستانی معاصر ایران است که شهر را صرفاً پس‌زمینه‌ی داستان نمی‌گیرد، بلکه آن را به بخشی از تجربه‌ی شخصیت‌ها تبدیل می‌کند.

خورشیدفر از داستان‌نویسان و منتقدان ادبی معاصر ایران است که با مجموعه داستان زندگی مطابق خواسته تو پیش می‌رود، به موفقیتی کم‌سابقه دست یافت و توانست جوایزی چون جایزه‌ی گلشیری، مهرگان ادب، روزی روزگاری و گام اول را به دست آورد. این اثر نخستین رمان خورشیدفر است که اثری بلندپروازانه به حساب می‌آید.

نویسنده در این رمان از قالب داستان کوتاه فاصله می‌گیرد و با روایت داستان چند شخصیت و گستره‌ی زمانی حدود پنجاه سال، جهان داستانی خود را در مقیاسی وسیع‌تر دنبال می‌کند. این رمان اجتماعی را می‌توان اثری مهم در داستان‌های معاصر ایران دانست که با پیوند دادن روایت‌های شخصی، اجتماعی و تاریخی، تصویری چندلایه از تهران و آدم‌هایش ارائه می‌دهد.

با خرید کتاب تهرانی‌ها نشر مرکز، یکی از موفق‌ترین کتاب‌های امیرحسین خورشیدفر را بخوانید و با روایتی متفاوت از زندگی و مناسبات آدم‌های پایتخت همراه شوید.

جوایز و افتخارات کتاب تهرانی‌ها

• نامزد نهایی جایزه‌ی هفت اقلیم
• تجدید چاپ تنها 11 روز پس از انتشار

کتاب تهرانی‌ها برای شما مناسب است اگر

• به رمان اجتماعی ایرانی و روایت زندگی آدم‌های معمولی در موقعیت‌های واقعی علاقه دارید.
• از داستان‌های معاصر ایرانی درباره‌ی تهران و مناسبات اجتماعی آن لذت می‌برید.
• به رمان معاصر ایرانی با شخصیت‌های متعدد، فضای شهری و موقعیت‌های روزمره، اما معنادار علاقه‌مندید.

در بخشی از کتاب تهرانی‌ها می‌خوانیم

حقش بود تازه‌رسیده‌ها توضیحی به عقبی‌ها بدهند. شاپور ته سیگارش را زیر پا له کرد تا اعتراض کند، اما همچی که آمد دهان باز کند چشمش به دخترخانمی بین تازه‌رسیده‌ها افتاد و سست شد. دخترخانم از هنرجوهایش در آموزشگاه مهین بود. چه می‌شد کرد؟ شاپور برگشت سر جایش و با نگاهِ دختری که مجله فیلم داشت مواجه شد. خودش چرا ساکت بود؟ شاپور اعتراض نکرد چون پس‌فردا، درست سر همین ساعت، باید به همین دخترخانم و هفده نفر دیگر تاریخ هنر درس می‌داد. خب، حالا به صلاح بود سر نوبت خِر طرف یا دوستانش را بگیرد؟ بهتر بود اصلاً آفتابی نشود. آخر اینجا بودن، این وقت صبح، بدون کیف و کتاب صورت خوشی نداشت.

چو افتاده بود سلام سینما را بی‌سروصدا از جشنواره بیرون گذاشته‌اند. یکی که از شاپور فندک خواسته بود گفت: «صدی نود این‌ها اصلاً از هنر سینما سر درنمی‌آورند. فقط شنیده‌اند فلان فیلم خوب است. جشنواره را باید کسانی که سرشان به تنشان می‌ارزد بیایند.»

شاپور شنیده بود سلام سینما فیلم خیلی خوبی است، اما مجله‌ها را نخوانده بود و از قضیه و سبک فیلم چیزی نمی‌دانست. چند بار وسوسه شد مجله‌ی دختر را برای چند دقیقه قرض بگیرد و نگاهی به معرفی فیلم‌ بیندازد و اگر خجالت نمی‌کشید از آن‌ها به نظر برسد که در هر شرایطی دنبال چیزهای مفت هستند، حتماً این کار را کرده بود. از طرفی سه روز تا آخر جشنواره مانده بود و نمی‌ارزید پول بالای مجله بدهد.

گفتند فیلم را از جشنواره کنار گذاشته‌اند.

آخر از کجا می‌دانستند؟ شک را چند نفری که از سینما فلسطین می‌آمدند توی دل صف انداختند. رهگذرها و منتظرها با هم خوش‌وبش می‌کردند. مثل صبح جمعه که در مسیر بالا رفتن از کوه، پیرمردهای باریک‌اندام و سالمی برای غریبه و آشنا چوب‌دستشان را بالا می‌آورند و سلام و احوالپرسی می‌کنند.

زن سخنران هم یکی از رهگذرها بود. زنی کوتاه‌قد بود و کتانی‌ سفید و تمیزی به پا داشت. سخنران رو به‌صف ایستاد و با صدای بلند همه را به سکوت دعوت کرد. از آن‌ها خواست به حرفش گوش بدهند. شاپور ازآنجایی شنید که زن سخنران فریاد زد: «ماشاالله همگی جوان هستید.»